LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

distorqueō

distorqueō (present infinitive distorquēre, perfect active distorsī, supine distortum)
Classical[dɪsˈtɔr.kʷe.oː]Ecclesiastical[disˈtɔr.kʷe.o]

Meaning

  1. to turn different ways, twist, distort, warp
  2. to torment, torture

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.distorqueōdistorquēbamdistorquēbōdistorsīdistorseramdistorserō
2nd sg.distorquēsdistorquēbāsdistorquēbisdistorsistīdistorserāsdistorseris
3rd sg.distorquetdistorquēbatdistorquēbitdistorsitdistorseratdistorserit
1st pl.distorquēmusdistorquēbāmusdistorquēbimusdistorsimusdistorserāmusdistorserimus
2nd pl.distorquētisdistorquēbātisdistorquēbitisdistorsistisdistorserātisdistorseritis
3rd pl.distorquentdistorquēbantdistorquēbuntdistorsērunt
distorsēre
distorserantdistorserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.distorqueamdistorquēremdistorserimdistorsissem
2nd sg.distorqueāsdistorquērēsdistorserīsdistorsissēs
3rd sg.distorqueatdistorquēretdistorseritdistorsisset
1st pl.distorqueāmusdistorquērēmusdistorserīmusdistorsissēmus
2nd pl.distorqueātisdistorquērētisdistorserītisdistorsissētis
3rd pl.distorqueantdistorquērentdistorserintdistorsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.distorqueordistorquēbardistorquēbor
2nd sg.distorquēris
distorquēre
distorquēbāris
distorquēbāre
distorquēberis
distorquēbere
3rd sg.distorquēturdistorquēbāturdistorquēbitur
1st pl.distorquēmurdistorquēbāmurdistorquēbimur
2nd pl.distorquēminīdistorquēbāminīdistorquēbiminī
3rd pl.distorquenturdistorquēbanturdistorquēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.distorqueardistorquērer
2nd sg.distorqueāris
distorqueāre
distorquērēris
distorquērēre
3rd sg.distorqueāturdistorquērētur
1st pl.distorqueāmurdistorquērēmur
2nd pl.distorqueāminīdistorquērēminī
3rd pl.distorqueanturdistorquērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.distorquēdistorquēre
pres. 2nd pl.distorquētedistorquēminī
fut. 2nd sg.distorquētōdistorquētor
fut. 3rd sg.distorquētōdistorquētor
fut. 2nd pl.distorquētōte—
fut. 3rd pl.distorquentōdistorquentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedistorquēredistorquērī
perfect infinitivedistorsissedistortum esse
future infinitivedistortūrum essedistortum īrī
present participledistorquēns—
perfect participle—distortus
distorta, distortā, distortae, distortam, distortārum, distortās, distorte, distortī, distortīs, distortō, distortōrum, distortōs
future participledistortūrus
distortūra, distortūrā, distortūrae, distortūram, distortūrārum, distortūrās, distortūre, distortūrī, distortūrīs, distortūrō, distortūrōrum, distortūrōs, distortūrum
distorquendus
distorquenda, distorquendā, distorquendae, distorquendam, distorquendārum, distorquendās, distorquende, distorquendīs, distorquendōrum, distorquendōs
gerunddistorquendī, distorquendō, distorquendumsupinedistortum, distortū

dis-torquĕo, rsi, rtum (
I. supine, distorsum acc. to Prisc. 871 P.), 2, v. a., to turn different ways, to twist, distort (rare but class.).
I. Prop.: os, Ter. Eun. 4, 4, 3; so, ora cachinno, Ov. A. A. 3, 287: oculos, Hor. S. 1, 9, 65: labra, Quint. 1, 11, 9.—
II. Meton., to torment, torture.
A. Lit., Sen. Ben. 7, 19; Suet. Dom. 10.—
B. Trop.: quem repulsa distorqueat (with amore cruciari), Sen. Ep. 74: cogitationem, Petr. 52, 2.—Hence, distortus, a, um, P. a., distorted, misshapen, deformed, dwarfish.
A. Lit.: distortus ejecta lingua, Cic. de Or. 2, 66, 266; cf. Suet. Aug. 83; Quint. 2, 5, 11: vultus, id. 6, 3, 29: crura, Hor. S. 1, 3, 47: solos sapientes esse, si distortissimi sint, formosos, Cic. Mur. 29, 61; cf. Suet. Galb. 21.—Plur. as subst.: pumili atque distorti, id. Aug. 83.—
B. Trop.: nullum (genus enuntiandi) distortius, more perverse, unseemly, Cic. Fat. 8 fin.—Adv. does not occur.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindistorqueō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *terkʷ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *torkʷ-éye-ti Proto-Italic *torkʷejō Proto-Italic *torkʷeō Latin torqueō Latin distorqueō From dis- + torqueō (“twist”).

Descendants
  • Englishdistort
  • Frenchdistordre
  • Italiandistorcere
  • Portuguesedistorcer
  • Romaniandestoarce
  • Spanishdestorcer
  • Galiciandistorcer

In English words that came into English from distorqueō

  • distortdistortum
  • distortiondistortio

Quick answers

What does distorqueō mean in Latin?
distorqueō, a verb, means “to turn different ways, twist, distort, warp; to torment, torture”.
What are the principal parts of distorqueō?
distorqueō, distorquēre, distorsī, distortum (second conjugation).
How do you pronounce distorqueō?
In classical Latin, [dɪsˈtɔr.kʷe.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈtɔr.kʷe.o].
Where does distorqueō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin distorqueō.