LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

invideō

invideō (present infinitive invidēre, perfect active invīdī, supine invīsum)
Classical[ɪnˈwɪ.de.oː]Ecclesiastical[iɱˈviː.de.o]

Meaning

  1. ambitransitiveto look askance or maliciously at, cast an evil eye upon
    Dein, cum milia multa fecerimus, conturbabimus illa, ne sciamus, aut nequis malus invidere possit,Then, when we have counted many thousands, we will throw them into confusion, so that we do not know the number, and so that no one bad may cast an evil eye on us if he knows how many are our kisses.c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 5.10–13
  2. broadlyfigurativelyto be unwilling or loath; begrudge; refuse, deny; hinder, prevent
    “Sī nūlla accendit tantārum glōria rērum, nec super ipse suā mōlītur laude labōrem,“If no renown of such storied deeds enkindles [Aeneas], nor — above all — for his own fame is he himself making an effort, will he, the father, begrudge Ascanius the fortresses of Rome?” (Jupiter criticizes Aeneas for a dereliction of pietas.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.232–234
    hoc tamen amborum verbis estote rogati, o multum miseri meus illiusque parentes, ut, quos certus amor, quos hora novissima iunxit,Wretched parents of Pyramus and Thisbe, listen to us, Listen to both our prayers, do not begrudge us, Whom death has joined, Iying at last together In the same tomb.8 CE, Ovidius, Metamorphoses 4.154–157
  3. broadlyfigurativelyto envy; emulate, aspire to rival
    barbarus invidit tantique ut muneris auctor ipse sit, hospitio recipit somnoque gravatumThe barbarian envies him; and that he himself may be deemed the author of so great a benefit, he receives him with hospitality, and, when overpowered with sleep, he attacks him with the sword.8 CE, Ovidius, Metamorphoses 5.657–659
    Vir, quī festīnat dītārī, et aliīs invidet, ignōrat quod egestās superveniet eī.A man, that maketh haste to be rich, and envieth others, is ignorant that poverty shall come upon him.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.28.22

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Invidia · Livor · Invidentia · Malignitas · Obtrectatio · Detrectatio

Invidia denotes looking askance, as a sign that a man grudges something to another, from moral or immoral motives, not necessarily, though especially, from self-love, like ὑποψία; whereas livor (from χλεύη, or χλοιά), denotes the self-tormenting envy, which poisons the whole soul, and deprives the body itself of its fresh healthy color. 2. Invidia is the usual term for envy, whether active, as that which a man harbors, or passive, as a state in which a man stands; whereas invidentia is a new term of Cicero’s for the envy which a man harbors. 3. Invidia and livor denote envy as a temporary state, whereas malignitas as an habitual quality and disposition, in opp. to goodness of heart. The invidus and lividus grudge particular persons particular advantages, in particular cases; but the malignus wishes well to nobody but himself. 4. Invidia, livor, malignitas, denote a feeling and state of mind, whereas obtrectatio denotes an action, or manner of acting, proceeding from this feeling, inasmuch as it seeks to injure the envied person by dishonorable means, namely, detraction. Obtrectatio can scarcely be conceived as existing without invidia, but invidia may without obtrectatio, if the envious person is too cowardly to enter into conflict with the envied. 5. Obtrectatio supposes a rival, and has its origin in jealousy; whereas detrectatio only an enemy in general, and proceeds principally from antipathy. (iii. 65.)

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.invideōinvidēbaminvidēbōinvīdīinvīderaminvīderō
2nd sg.invidēsinvidēbāsinvidēbisinvīdistīinvīderāsinvīderis
3rd sg.invidetinvidēbatinvidēbitinvīditinvīderatinvīderit
1st pl.invidēmusinvidēbāmusinvidēbimusinvīdimusinvīderāmusinvīderimus
2nd pl.invidētisinvidēbātisinvidēbitisinvīdistisinvīderātisinvīderitis
3rd pl.invidentinvidēbantinvidēbuntinvīdērunt
invīdēre
invīderantinvīderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.invideaminvidēreminvīderiminvīdissem
2nd sg.invideāsinvidērēsinvīderīsinvīdissēs
3rd sg.invideatinvidēretinvīderitinvīdisset
1st pl.invideāmusinvidērēmusinvīderīmusinvīdissēmus
2nd pl.invideātisinvidērētisinvīderītisinvīdissētis
3rd pl.invideantinvidērentinvīderintinvīdissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.invideorinvidēbarinvidēbor
2nd sg.invidēris
invidēre
invidēbāris
invidēbāre
invidēberis
invidēbere
3rd sg.invidēturinvidēbāturinvidēbitur
1st pl.invidēmurinvidēbāmurinvidēbimur
2nd pl.invidēminīinvidēbāminīinvidēbiminī
3rd pl.invidenturinvidēbanturinvidēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.invidearinvidērer
2nd sg.invideāris
invideāre
invidērēris
invidērēre
3rd sg.invideāturinvidērētur
1st pl.invideāmurinvidērēmur
2nd pl.invideāminīinvidērēminī
3rd pl.invideanturinvidērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.invidēinvidēre
pres. 2nd pl.invidēteinvidēminī
fut. 2nd sg.invidētōinvidētor
fut. 3rd sg.invidētōinvidētor
fut. 2nd pl.invidētōte—
fut. 3rd pl.invidentōinvidentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinvidēreinvidērī
perfect infinitiveinvīdisseinvīsum esse
future infinitiveinvīsūrum esseinvīsum īrī
present participleinvidēns
invidente, invidentem, invidentēs, invidentī, invidentia, invidentibus, invidentis, invidentīs, invidentium
—
perfect participle—invīsus
invīsa, invīsā, invīsae, invīsam, invīsārum, invīsās, invīse, invīsī, invīsīs, invīsō, invīsōrum, invīsōs
future participleinvīsūrus
invīsūra, invīsūrā, invīsūrae, invīsūram, invīsūrārum, invīsūrās, invīsūre, invīsūrī, invīsūrīs, invīsūrō, invīsūrōrum, invīsūrōs, invīsūrum
invidendus
invidenda, invidendā, invidendae, invidendam, invidendārum, invidendās, invidende, invidendīs, invidendōrum, invidendōs
gerundinvidendī, invidendō, invidendumsupineinvīsum, invīsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

invisum esse alicui
to be hated by some one.

in-vĭdĕo, vīdi, vīsum, 2, v. a.
I. Lit.
A. In gen., i. q. βασκαίνειν (fascinare), to look askance at, to look maliciously or spitefully at, to cast an evil eye upon (only anteclass.).—With acc.: ut est in Menalippo: quisnam florem liberūm invidit meūm? Male Latine videtur; sed praeclare Attius; ut enim videre, sic invidere florem rectius, quam flori. Nos consuetudine prohibemur; poëta jus suum tenuit et dixit audacius, Cic. Tusc. 3, 9, 20.—Absol.: ne quis malus invidere possit, produce misfortune by his evil eye, Cat. 5, 12 sq. —
B. Trop., to be prejudiced against one, to be influenced by prejudice: semper dignitatis iniquus judex est, qui aut invidet aut favet, Cic. Planc. 3, 7; cf.: cui nisi invidisset is, etc., id. Fam. 5, 21, 2.—
II. Transf.
A. (I. q. φθονεῖν τινί τινος.) To envy or grudge one any thing.
(a). With dat. of the person or thing exciting the feeling: malim mihi inimicos invidere quam inimicis me meis, Plaut. Truc. 4, 2, 30: invident homines maxime paribus aut inferioribus, Cic. de Or. 2, 52, 209; id. Ac. 2, 2, 7: probus invidet nemini, id. Univ. 3: bonis, Sall. C. 51, 38: invidet ipsa sibi, Ov. F. 2, 591: Troasin, id. H. 13, 137.—Pass. impers.: sibi ne invideatur, Plaut. Bacch. 3, 6, 15: illi, quibus invidetur, id. Truc. 4, 2, 32: invidia dicitur ... etiam in eo cui invidetur, Cic. Tusc. 4, 7, 16: si is cui invidetur, et invidet, Sen. Ep. 84, 11. — Of the thing: eorum commodis, Plaut. Most. 1, 3, 149: honori, Verg. A. 5, 541; Cic. Agr. 2 fin.: virtuti, id. Balb. 6, 15; id. de Or. 2, 51, 208: virtuti vestrae, Sall. C. 58, 21: omnia tunc quibus invideas si lividulus sis, Juv. 11, 110.—
(b). Alicui in aliqua re: in qua (purpura) tibi invideo, quod, etc., Cic. Fl. 29, 70: in hoc Crasso, id. de Or. 2, 56, 228.—
(g). Alicui with gen. of the thing (poet.): neque ille Sepositi ciceris nec longae invidit avenae, Hor. S. 2, 6, 84.—
(d). Alicui aliqua re: non inviderunt laude sua mulieribus viri Romani, Liv. 2, 40, 11: nobis voluptate, Plin. Ep. 2, 10, 2; so with abl. alone: ne hostes quidem sepulturā invident, Tac. A. 1, 22; id. Germ. 33: nec invidebo vobis hac arte, Sen. Q. N. 4 praef. § 7: qua (ratione) nulli mortalium invideo, id. de Vit. Beat. 24, 6; cf.: si anticum sermonem nostro comparemus, paene jam quidquid loquimur figura est, ut hac re invidere, non ut omnes veteres et Cicero praecipue, hanc rem, Quint. 9, 3, 11. — (ε) With ob: ob secundas res malorum hominum, Sen. de Ira, 1, 16, 5. — (ζ) Absol.: qui invident, eorum, etc., of envious men, Plaut. Most. 1, 3, 149; Cic. Tusc. 4, 8, 17: qui invidet minor est, Plin. Ep. 6, 17, 4; Cic. Brut. 50, 188: non equidem invideo, Verg. E. 1, 11; Ov. Tr. 1, 1, 1; id. P. 1, 8, 8: invidit Clytie, id. M. 4, 234.—(η) Alicui aliquid (mostly post-class.; not in Cic.; cf. Krebs, Antibarb. p. 624 sq.): fama fuit Monuni Dardanorum principis filiam pacto fratri eum invidisse, Liv. 44, 30, 4 Weissenb.: sibi laudem, Curt. 9, 4, 21: nobis caeli te regia, Caesar, invidet, Verg. G. 1, 504: mihi senectus invidet imperium, id. A. 8, 509; cf.: Liber pampineas invidit collibus umbras, i. e. deprives of, id. E. 7, 58 Forbig. ad loc.; cf. D. infra; Ov. F. 4, 86: homini misero medicinam, Petr. 129: sibi voluptatem, Spart. Hadr. 20 init.; Val. Max. 4, 3, ext. 1. — (θ) Alicui with object-clause: invidere alii bene esse, tibi male esse, miseriast, Plaut. Truc. 4, 2, 31: nullus est cui non invideant rem secundam optingere, id. Bacch. 3, 6, 14.— (ι) Aliquid alone, to envy the possession of, envy one on account of: oro vos id mihi dare quod multi invideant, plures concupiscant, Nep. Thras. 4, 2: nam quis invideat mala, Sen. Herc. Oet. 36; cf.: haec qui gaudent, gaudeant perpetuo suo bono; qui invident, etc., Plaut. Most. 1, 3, 49. — Pass.: ego cur, acquirere pauca Si possum, invideor? (for cur mihi invidetur) am I envied? Hor. A. P. 56.—Impers.: invidetur enim commodis hominum ipsorum, Cic. de Or. 2, 51: non dixi invidiam, quae tum est, cum invidetur, id. Tusc. 3, 9, 20.— Hence, P. a., invĭdendus, a, um, enviable: aula, Hor. C. 2, 10, 7: postis, id. ib. 3, 1, 45; Sen. Const. Sap. 13, 3. —
B. To be loath, be unwilling; with a foll. inf. (poet.): invidens deduci triumpho, Hor. C. 1, 37, 30. —With abl.: invidere igne rogi miseris, to grudge, i. e. not grant a burning and burial, Luc. 7, 798.—With inf.: his te quoque jungere, Caesar, Invideo, am not willing, Luc. 2, 550.—
C. To emulate, aspire to rival: Caesar et se illius gloriae invidere, et illum suae invidisse dixit, Val. Max. 5, 1, 10.—
D. To hinder, prevent; to refuse, deny: plurima, quae invideant pure apparere tibi rem, Hor. S. 1, 2, 100: invidisse deos, ut Conjugium optatum viderem, Verg. A. 11, 269; cf.: tene invidit fortuna mihi, ne, etc., id. ib. 11, 43: Cereri totum natura concessit, oleum ac vinum non invidit tautum, Plin. 15, 2, 3, § 8: nobis invidit inutile ferrum, Ov. P. 2, 8, 59: nec famam invidit Apollo, Sil. 4, 400.—With dat. and abl.: tibi laude, nobis voluptate, Plin. Ep. 2, 10, 2.— With abl. alone: ne hostes quidem sepulturā invident, Tac. A. 1, 22: exemplo, id. ib. 15, 63: spectaculo proelii, id. G. 33: bona morte, Plin. Ep. 2, 20, 8.—Hence,
1. invĭdens, entis, P. a., envious: nocere invidenti, Cic. Tusc. 4, 8, 17; Hor. C. 1, 37, 30; Vell. 2, 73, 1: sive apud cupidos sive apud invidentes dicendum habuerit orator, Tac. Dial. 31 med. —
2. invīsus, a, um, P. a.
a. Hated, hateful, detested (class.).
(a). Of persons, animals, etc.: persona lutulenta, impura, invisa, Cic. Rosc. Com. 7, 20: Cato, id. Dom. 25, 65: suspectos alios invisosque efficere, Liv. 41, 24, 18: me invisum meo patri esse intellego, Plaut. Merc. 1, 1, 79: invisos nos esse illos, Ter. Hec. 3, 1, 48: deo, Cic. N. D. 2, 66, 167: caelestibus, Verg. A. 1, 387: divis, id. ib. 2, 647: Minervae, id. G. 4, 246; Ov. Am. 2, 6, 34: dominae deae, id. ib. 3, 13, 18: infamem invisumque plebei Claudium facere, Liv. 27, 20, 11: ne invisi apud incolas forent, caverunt, Just. 36, 2, 15; Quint. 3, 7, 19; 5, 13, 38: (Helena) abdiderat sese atque aris invisa sedebat, Verg. A. 2, 574 Forbig. ed. 4 ad loc.; cf.: Tyndaridis facies invisa, id. ib. 2, 601. — Comp.: quo quis versutior et callidior est, hoc invisior et suspectior, Cic. Off. 2, 9.—Sup.: ipsi invisissimus fuerat, Plin. Ep. 2, 20.—
(b). Of inanim. and abstr. things: cupressus, Hor. C. 2, 14, 23: negotia, id. Ep. 1, 14, 17: dis inmortalibus oratio nostra, Cic. de Imp. Pomp. 16, 47: regna dis invisa, Verg. A. 8, 245: Troja jacet Danais invisa puellis, Ov. H. 1, 3: improbitas judici, Quint. 6, 4, 15: potestatem invisam facere, Liv. 3, 9, 10: nomen Romanum ad aliquem, id. 24, 32, 2: omnia invisa efficere, id. 42, 42, 5: lux, Verg. A. 4, 631: facies, id. ib. 9, 734: vita, id. ib. 11, 177: lumina, id. ib. 12, 62: aurum, Prop. 3, 5, 3: locus, Ov. P. 2, 8, 64: liberalitas, Curt. 8, 8, 9: Macedonum nomen, id. 10, 1, 4.—
b. In act. sense = inimicus, hostile, malicious (rare and poet.): invisum quem tu tibi fingis, Verg. A. 11, 364; cf.: quae tanta licentia ferri, Gentibus invisis Latium praebere cruorem, Luc. 1, 9: invisa belli consulibus fugiens mandat decreta senatus, id. 1, 488.
in-vĭdĕo, false reading for non vidit, App. Mag. p. 391 Oud.

Origins

From in- (“after”) + videō (“to see, observe; understand”). The meaning developed from “look back at” to “look askance at” to “envy”.

In English words that came into English from invideō

  • envyinvidia

Quick answers

What does invideō mean in Latin?
invideō, a verb, means “to look askance or maliciously at, cast an evil eye upon”.
What are the principal parts of invideō?
invideō, invidēre, invīdī, invīsum (second conjugation).
How do you pronounce invideō?
In classical Latin, [ɪnˈwɪ.de.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈviː.de.o].