noun · femininefirst declension
invidentia
invidentia f (genitive invidentiae)
Classical[ɪn.wɪˈdɛn.ti.a]Ecclesiastical[iɱ.viˈdɛn.t͡si.a]
Meaning
- feminineenvy, jealousy
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | invidentia | invidentiae |
| genitive | invidentiae | invidentiārum |
| dative | invidentiae | invidentiīs |
| accusative | invidentiam | invidentiās |
| ablative | invidentiā | invidentiīs |
| vocative | invidentia | invidentiae |
invĭdentĭa, ae, f. invideo,
I. an envying, envy:
invidentiam esse dicunt aegritudinem susceptam propter alterius res secundas, quae nihil noceant invidenti, Cic. Tusc. 4, 8, 17; cf. id. ib. 3, 10, 21; Scrib. Ep. § 9; Cael. Aur. Tard. 4, 9, 132.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
invidentia ae, f
invideo, envy, jealousy.
Origins
Coined by Cicero, from invidēns, present active participle of invideō (“look askance at; envy”), + -ia.