LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

invidiōsus

invidiōsus (feminine invidiōsa, neuter invidiōsum, comparative invidiōsior, superlative invidiōsissimus, adverb invidiōsē)
Classical[ɪn.wɪ.diˈoː.sʊs]Ecclesiastical[iɱ.vi.diˈɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectiveenvious, invidious, hostile
  2. adjectiveenviable

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī nūllī parcit, plēnus invidiae
invidiōsus -a -um — in Metamorphoses I, ch. 24

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinvidiōsusinvidiōsainvidiōsum
genitiveinvidiōsīinvidiōsaeinvidiōsī
dativeinvidiōsōinvidiōsaeinvidiōsō
accusativeinvidiōsuminvidiōsaminvidiōsum
ablativeinvidiōsōinvidiōsāinvidiōsō
vocativeinvidiōseinvidiōsainvidiōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinvidiōsīinvidiōsaeinvidiōsa
genitiveinvidiōsōruminvidiōsāruminvidiōsōrum
dativeinvidiōsīsinvidiōsīsinvidiōsīs
accusativeinvidiōsōsinvidiōsāsinvidiōsa
ablativeinvidiōsīsinvidiōsīsinvidiōsīs
vocativeinvidiōsīinvidiōsaeinvidiōsa

invĭdĭōsus, a, um, adj. invidia.
I. Full of envy, envious, invidious, hostile (i. q. invidus; class.): illa peraeque Prae se formosis invidiosa dea est, Prop. 2, 28, 10 (3, 24, 10): vetustas, Ov. M. 15, 234.—
II. Enviable: possessiones, Cic. Agr. 2, 26 init.; cf. id. Font. 5, 9: pecunia, id. Balb. 25, 66; so, nec curis erat (Pactolus) invidiosus harenis, by reason of, Ov. M. 11, 88; cf.: invidiosior mors, id. ib. 7, 603; and in a good sense, Prop. 2, 1, 73: spes procorum, desired, longed for, Ov. M. 4, 794; 9, 10: praemia, id. ib. 13, 414: solacia, Juv. 13, 179.—
III. Exciting envy or hatred, envied, hated, hateful, odious (i. q. invisus): etiam si is invidiosus ac multis offensus esse videatur, Cic. Clu. 58: damnatio, Cic. Verr. 2, 2, 17, § 42: triumphum accipere, invidiosum ad bonos, id. Att. 8, 3, 6: in eos, id. Cael. 9: invidiosis nominibus utebatur consul, Liv. 34, 7: invidiosa oratione multitudo credula accenditur, Just. 2, 8, 9: laudatrix Venus mihi, Ov. H. 17, 126. — Sup.: invidiosissimus, Cic. Font. 5; id. Clu. 37, 103; Sen. Contr. 31 fin. — Hence, invĭdĭōsē, adv., enviously, invidiously; hatefully, odiously (class.): dicere, Cic. Ac. 2, 47; id. Mil. 5; Sen. Ep. 87; Auct. Her. 4, 20, 28.— Comp.: expulsus, Vell. 2, 45.

Origins

From invidia + -ōsus.

Borrowings
  • Englishinvidious
  • Italianinvidioso
  • Romanianinvidiosfrom Italian invidioso
  • Spanishenvidioso
Northern Gallo-Romance
  • Frenchenvieuxfrom Old French envious
  • Englishenviousfrom Old French envious
  • Normanenvieuxfrom Old French envious
Southern Gallo-Romance
  • Catalanenvejós
  • Occitanenvejós
Ibero-Romance
  • Portugueseinvejosofrom Old Galician-Portuguese envejoso
  • Asturianenveyosu
  • Mirandeseambejoso
  • Galicianenvexosofrom Old Galician-Portuguese envejoso

In English words that came into English from invidiōsus

  • enviousinvidiōsus
  • invidiousinvidiōsus

Quick answers

What does invidiōsus mean in Latin?
invidiōsus, a adjective, means “envious, invidious, hostile; enviable”.
How do you pronounce invidiōsus?
In classical Latin, [ɪn.wɪ.diˈoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.vi.diˈɔː.s̬us].