adjectivefirst/second-declension adjective
invidus
invidus (feminine invida, neuter invidum)
Classical[ˈɪn.wɪ.dʊs]Ecclesiastical[ˈiɱ.vi.dus]
Meaning
- adjectiveenvious
"invide" dicebant "paries, quid amantibus obstas?
O envious wall why do you stand in the way of lovers?8 CE, Ovidius, Metamorphoses 4.73 - adjectivehostile, inimical
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī bonum alterīus doletinvidus -a -um — in Metamorphoses I, ch. 9
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | invidus | invida | invidum |
| genitive | invidī | invidae | invidī |
| dative | invidō | invidae | invidō |
| accusative | invidum | invidam | invidum |
| ablative | invidō | invidā | invidō |
| vocative | invide | invida | invidum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | invidī | invidae | invida |
| genitive | invidōrum | invidārum | invidōrum |
| dative | invidīs | invidīs | invidīs |
| accusative | invidōs | invidās | invida |
| ablative | invidīs | invidīs | invidīs |
| vocative | invidī | invidae | invida |
invĭdus, a, um, adj. invideo,
I. envious (class.):
neque ambitiosus imperator neque invidus, Cic. Mur. 9, 20: invida me spatio natura coercuit, Ov. Tr. 2, 531: Lycus, Hor. C. 3, 9, 23.—Subst.: invĭdus, i, m., an envious person, a hater: invidus alterius macrescit rebus opimis, Hor. Ep. 1, 5, 27; Verg. Cul. 5.—Mostly plur.: mei, Cic. Fam. 7, 2, 3: istos invidos di perdant, Ter. Hec. 3, 5, 19; Tac. Dial. 34: invidi, malevoli et lividi, Cic. Tusc. 4, 12, 28: tui invidi, id. Fam. 1, 4, 2. — With dat.: o Fortuna viris invida fortibus, Sen. Herc. Fur. 524: aegris, Hor. Ep. 1, 15, 7.—With gen., envious of a thing: laudis invidus, Cic. Fl. 1, 2: ille Martini non invidus gloriarum, Sulp. Sev. Dial. 3, 17, 5.—Absol.: populus invidus etiam potentiae in crimen vocabantur—domum revocat, Nep. Timoth. 3, 5.—Also of inanim. and abstr. things: noxque fuit praeceps, et coeptis invida nostris, hostile, inimical, unfavorable, Ov. M. 9, 485: invida fata piis, Stat. Th. 10, 384: fatum, Phaedr. 5, 6, 5: fatorum series, Luc. 1, 70: cura, Hor. Ep. 1, 10, 18: et jam dente minus mordeor invido, id. C. 4, 3, 10: taciturnitas, id. ib. 4, 8, 24: aetas, id. ib. 1, 11, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
invidus adj.
in+VID-, envious, envying: imperator: invida me spatio natura coercuit, O.: populus, N.: aegris, H.: laudis invidus.—As subst, an envious person, hater: Invidus alterius macrescit rebus opimis, H.: istos invidos di perdant, T.: ea agere inter invidos, S.: mei: nox coeptis, unfavorable, O.: fatum, Ph.: Et iam dente minus mordeor invido, H.
Origins
From invideō + -us.
Descendants
- Portugueseínvido
In English words that came into English from invidus
- envyinvidia
- enviousinvidiōsus
- invidiousinvidiōsus