LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

impudīcus

impudīcus (feminine impudīca, neuter impudīcum, superlative impudīcissimus)
Classical[ɪm.pʊˈdiː.kʊs]Ecclesiastical[im.puˈdiː.kus]
impudīce sg. voc. m.

Meaning

  1. adjectiveshameless, impudent
  2. adjectiveunchaste, impure, immodest, immoral, lewd

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpudīcusimpudīca
inpudīca		impudīcum
inpudīcum
genitiveimpudīcī
inpudīcī		impudīcae
inpudīcae		impudīcī
inpudīcī
dativeimpudīcō
inpudīcō		impudīcae
inpudīcae		impudīcō
inpudīcō
accusativeimpudīcum
inpudīcum		impudīcam
inpudīcam		impudīcum
inpudīcum
ablativeimpudīcō
inpudīcō		impudīcā
inpudīcā		impudīcō
inpudīcō
vocativeimpudīce
inpudīce		impudīca
inpudīca		impudīcum
inpudīcum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpudīcī
inpudīcī		impudīcae
inpudīcae		impudīca
inpudīca
genitiveimpudīcōrum
inpudīcōrum		impudīcārum
inpudīcārum		impudīcōrum
inpudīcōrum
dativeimpudīcīs
inpudīcīs		impudīcīs
inpudīcīs		impudīcīs
inpudīcīs
accusativeimpudīcōs
inpudīcōs		impudīcās
inpudīcās		impudīca
inpudīca
ablativeimpudīcīs
inpudīcīs		impudīcīs
inpudīcīs		impudīcīs
inpudīcīs
vocativeimpudīcī
inpudīcī		impudīcae
inpudīcae		impudīca
inpudīca

impŭdīcus (inp-), a, um, adj. 2. inpudicus.
I. Shameless, impudent ( = impudens; very rare): o facinus impudicum! Plaut. Rud. 2, 3, 62; cf. 1, 2, 27: crura defringentur, ni istum inpudicum percies, id. As. 2, 4, 69.—
II. Unchaste, immodest, lewd (the predom. signif. of the word): Pa. Quod id est facinus? Sc. Inpudicum, Plaut. Mil. 2, 3, 11: quam tu inpudicam esse arbitrere, id. Am. 3, 2, 24: me inpudicam facere, i. e. to rob of chastity, id. ib. 2, 2, 202: omnes adulteri, omnes impuri impudicique, Cic. Cat. 2, 10, 23: intolerabile est servire impuro, impudico, effeminato, id. Phil. 3, 5, 12: et consul et impudicissimus, id. ib. 2, 28, 70: mulieres, id. Cat. 2, 5, 10; cf.: osculando impudicior, Plaut. Curc. 1, 1, 51.—
B. Transf.: digitus, i. e. the middle finger, Mart. 6, 70, 5: si fur veneris, impudicus ibis, violated, Auct. Priap. 60: odor impudicus urcei, disgusting, filthy, Mart. 12, 32, 16. —Adv.: impŭdīcē, unchastely, Tert. Idol. 2: impudicissime et obscenissime vixit, Eutr. 8, 22.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimpudīcus

Latin pudīcus Latin impudīcus From in- + pudīcus (“pure; modest; virtuous”).

Descendants
  • Italianimpudico
  • Frenchimpudique
  • Spanishimpúdico
  • Portugueseimpudico

Quick answers

What does impudīcus mean in Latin?
impudīcus, a adjective, means “shameless, impudent; unchaste, impure, immodest, immoral, lewd”.
How do you pronounce impudīcus?
In classical Latin, [ɪm.pʊˈdiː.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.puˈdiː.kus].
Where does impudīcus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin impudīcus.