LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

impudēns

impudēns (genitive impudentis, comparative impudentior, superlative impudentissimus, adverb impudenter)
Classical[ˈɪm.pʊ.dẽːs]Ecclesiastical[ˈim.pu.dens]

Meaning

  1. one terminationshameless, without shame, arrogant, impudent
  2. broadlyone terminationnot ashamed of immoral behavior

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpudēns
inpudēns
impudēns
inpudēns
impudēns
inpudēns
genitiveimpudentis
inpudentis
impudentis
inpudentis
impudentis
inpudentis
dativeimpudentī
inpudentī
impudentī
inpudentī
impudentī
inpudentī
accusativeimpudentem
inpudentem
impudentem
inpudentem
impudēns
inpudēns
ablativeimpudentī
impudente, inpudente, inpudentī
impudentī
impudente, inpudente, inpudentī
impudentī
impudente, inpudente, inpudentī
vocativeimpudēns
inpudēns
impudēns
inpudēns
impudēns
inpudēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpudentēs
inpudentēs
impudentēs
inpudentēs
impudentia
inpudentia
genitiveimpudentium
inpudentium
impudentium
inpudentium
impudentium
inpudentium
dativeimpudentibus
inpudentibus
impudentibus
inpudentibus
impudentibus
inpudentibus
accusativeimpudentīs
impudentēs, inpudentēs, inpudentīs
impudentīs
impudentēs, inpudentēs, inpudentīs
impudentia
inpudentia
ablativeimpudentibus
inpudentibus
impudentibus
inpudentibus
impudentibus
inpudentibus
vocativeimpudentēs
inpudentēs
impudentēs
inpudentēs
impudentia
inpudentia

impŭdens (inp-), entis, adj. 2. in-pudens,
I. without shame, shameless, impudent (freq. and class.; cf.: impudicus, inverecundus): probus improbum (fraudasse dicatur), pudens impudentem, etc., Cic. Rosc. Com. 7, 21: arioli, Enn. ap. Cic. Div. 1, 58, 132 (Trag. v. 356 Vahl.): statuite exemplum impudenti, date pudori praemium, Plaut. Rud. 3, 2, 6; id. Men. 5, 1, 10: quid illac impudente audacius? id. Am. 2, 2, 186: ut cum impudens fuisset in facto, tum impudentior videretur, si negaret, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 191; id. Fam. 5, 12, 3: impudens liqui patrios Penates, Impudens Qrcum moror, Hor. C. 3, 27, 49 sq.—Transf., of things: o hominis impudentem audaciam! Plaut. Men. 5, 1, 13; Ter. Heaut. 2, 3, 72: cum aspicias, os inpudens videtur, id. Eun. 5, 1, 22; 3, 5, 49: mendacium! Cic. Clu. 60, 168: actio, Quint. 11, 1, 29: te quidem edepol nihil est impudentius, Plaut. As. 3, 1, 39: impudentissima oratio, Ter. And. 4, 1, 10: impudentissimum nomen, Cic. Fragm. ap. Non. 327, 6: ante Bibuli impudentissimas litteras, id. Att. 7, 2, 6.—Adv.: impŭdenter, shamelessly, impudently: nimio haec impudenter negas, Plaut. Men. 5, 2, 69; id. Rud. 4, 3, 38; Ter. And. 4, 4, 16; Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134; id. Lael. 22, 82; id. Fam. 5, 12, 2 al.—Comp.: batuit, impudenter (dicitur); depsit, multo impudentius, Cic. Fam. 9, 22, 4.—Sup.: ut homo impudentissime mentiretur, Cic. Verr. 2, 4, 7, § 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimpudēns

Latin pudēns Latin impudēns From in- + pudēns.

Descendants
  • Catalanimpudent
  • Englishimpudent
  • Frenchimpudent
  • Italianimpudente
  • Spanishimpudente
  • Portugueseimpudente
  • Galicianimpudente

Quick answers

What does impudēns mean in Latin?
impudēns, a adjective, means “shameless, without shame, arrogant, impudent; not ashamed of immoral behavior”.
How do you pronounce impudēns?
In classical Latin, [ˈɪm.pʊ.dẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.pu.dens].
Where does impudēns come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin impudēns.