adjectivethird-declension one-termination adjective
impudēns
impudēns (genitive impudentis, comparative impudentior, superlative impudentissimus, adverb impudenter)
Classical[ˈɪm.pʊ.dẽːs]Ecclesiastical[ˈim.pu.dens]
Meaning
- one terminationshameless, without shame, arrogant, impudent
- broadlyone terminationnot ashamed of immoral behavior
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impudēns inpudēns | impudēns inpudēns | impudēns inpudēns |
| genitive | impudentis inpudentis | impudentis inpudentis | impudentis inpudentis |
| dative | impudentī inpudentī | impudentī inpudentī | impudentī inpudentī |
| accusative | impudentem inpudentem | impudentem inpudentem | impudēns inpudēns |
| ablative | impudentī impudente, inpudente, inpudentī | impudentī impudente, inpudente, inpudentī | impudentī impudente, inpudente, inpudentī |
| vocative | impudēns inpudēns | impudēns inpudēns | impudēns inpudēns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impudentēs inpudentēs | impudentēs inpudentēs | impudentia inpudentia |
| genitive | impudentium inpudentium | impudentium inpudentium | impudentium inpudentium |
| dative | impudentibus inpudentibus | impudentibus inpudentibus | impudentibus inpudentibus |
| accusative | impudentīs impudentēs, inpudentēs, inpudentīs | impudentīs impudentēs, inpudentēs, inpudentīs | impudentia inpudentia |
| ablative | impudentibus inpudentibus | impudentibus inpudentibus | impudentibus inpudentibus |
| vocative | impudentēs inpudentēs | impudentēs inpudentēs | impudentia inpudentia |
impŭdens (inp-), entis, adj. 2. in-pudens,
I. without shame, shameless, impudent (freq. and class.; cf.:
impudicus, inverecundus): probus improbum (fraudasse dicatur), pudens impudentem, etc., Cic. Rosc. Com. 7, 21: arioli, Enn. ap. Cic. Div. 1, 58, 132 (Trag. v. 356 Vahl.): statuite exemplum impudenti, date pudori praemium, Plaut. Rud. 3, 2, 6; id. Men. 5, 1, 10: quid illac impudente audacius? id. Am. 2, 2, 186: ut cum impudens fuisset in facto, tum impudentior videretur, si negaret, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 191; id. Fam. 5, 12, 3: impudens liqui patrios Penates, Impudens Qrcum moror, Hor. C. 3, 27, 49 sq.—Transf., of things: o hominis impudentem audaciam! Plaut. Men. 5, 1, 13; Ter. Heaut. 2, 3, 72: cum aspicias, os inpudens videtur, id. Eun. 5, 1, 22; 3, 5, 49: mendacium! Cic. Clu. 60, 168: actio, Quint. 11, 1, 29: te quidem edepol nihil est impudentius, Plaut. As. 3, 1, 39: impudentissima oratio, Ter. And. 4, 1, 10: impudentissimum nomen, Cic. Fragm. ap. Non. 327, 6: ante Bibuli impudentissimas litteras, id. Att. 7, 2, 6.—Adv.: impŭdenter, shamelessly, impudently: nimio haec impudenter negas, Plaut. Men. 5, 2, 69; id. Rud. 4, 3, 38; Ter. And. 4, 4, 16; Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134; id. Lael. 22, 82; id. Fam. 5, 12, 2 al.—Comp.: batuit, impudenter (dicitur); depsit, multo impudentius, Cic. Fam. 9, 22, 4.—Sup.: ut homo impudentissime mentiretur, Cic. Verr. 2, 4, 7, § 16. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
impudēns (in-p-) entis, adj.
with comp. and sup, without shame, shameless, impudent: pudens impudentem (fraudat): quis impudentior?: Impudens liqui patrios Penates, H.: audacia, T.: largitio, S.: furtum: impudentissimae litterae.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimpudēns
Latin pudēns Latin impudēns From in- + pudēns.
Descendants
- Catalanimpudent
- Englishimpudent
- Frenchimpudent
- Italianimpudente
- Spanishimpudente
- Portugueseimpudente
- Galicianimpudente