LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incorruptus

incorruptus (feminine incorrupta, neuter incorruptum, comparative incorruptior)
Classical[ɪŋ.kɔrˈrʊp.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.korˈrup.tus]

Meaning

  1. adjectiveunspoiled, uninjured, uncorrupted
  2. adjectivefigurativelynot spoiled or seduced unadulterated, unbribed; genuine, pure

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincorruptusincorruptaincorruptum
genitiveincorruptīincorruptaeincorruptī
dativeincorruptōincorruptaeincorruptō
accusativeincorruptumincorruptamincorruptum
ablativeincorruptōincorruptāincorruptō
vocativeincorrupteincorruptaincorruptum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincorruptīincorruptaeincorrupta
genitiveincorruptōrumincorruptārumincorruptōrum
dativeincorruptīsincorruptīsincorruptīs
accusativeincorruptōsincorruptāsincorrupta
ablativeincorruptīsincorruptīsincorruptīs
vocativeincorruptīincorruptaeincorrupta

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

in-corruptus (inconrupt-), a, um, adj.,
I. unspoiled, uninjured, uncorrupted (class.).
I. Lit.: sucus et sanguis, Cic. Brut. 9, 36: incorruptum a fraude advehentium frumentum, Sen. Brev. Vit. 19, 1: aquae, Plin. 2, 103, 106, § 230: templa, undestroyed, Liv. 32, 33, 5: lignum, Plin. 16, 5, 8, § 22: materia, id. 13, 16, 30, § 101.—
II. Trop., uncorrupted, uninjured, unadulterated, unbribed, not spoiled, not seduced, genuine, pure.
A. Of persons: atque integri testes, Cic. Fin. 1, 21: judex, Gell. 14, 4: custos incorruptissimus, Hor. S. 1, 6, 81: adversus blandientes, that would not be seduced by flatterers, Tac. H. 1, 35 fin.—
B. Of inanim. and abstr. things: sensus (with integri), Cic. Ac. 2, 7, 19: animus, id. Tusc. 1, 19: fides, Tac. A. 12, 41: integritas Latini sermonis, Cic. Brut. 35, 132: aquilarum genus ... incorruptae originis, genuine, Plin. 10, 3, 3, § 8: judicium, true, upright, Liv. 4, 6: genus disciplinae, id. 1, 18: mens, App. Dogm. Plat. 2, p. 19 fin.: praeda, undiminished, Tac. A. 1, 68: quonam id modo incorruptum foret, could be done most surely, id. 2, 12.—Hence, adv.: incorruptē, uncorruptly, justly (class.): atque integre judicare, Cic. Fin. 1, 9, 30: scite atque incorrupte loqui, Gell. 13, 21, 4.—Comp.: judicare, Cic. Marc. 9, 29.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincorruptus

Latin corruptus Latin incorruptus From in- + corruptus (“corrupted”).

Quick answers

What does incorruptus mean in Latin?
incorruptus, a adjective, means “unspoiled, uninjured, uncorrupted; not spoiled or seduced unadulterated, unbribed; genuine, pure”.
How do you pronounce incorruptus?
In classical Latin, [ɪŋ.kɔrˈrʊp.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.korˈrup.tus].
Where does incorruptus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incorruptus.