LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

imperiōsus

imperiōsus (feminine imperiōsa, neuter imperiōsum, adverb imperiōsē)
Classical[ɪm.pɛ.riˈoː.sʊs]Ecclesiastical[im.pe.riˈɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivemighty, powerful, puissant, commanding
  2. adjectiveimperious, domineering, overbearing, tyrannical, dictatorial

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperiōsusimperiōsaimperiōsum
genitiveimperiōsīimperiōsaeimperiōsī
dativeimperiōsōimperiōsaeimperiōsō
accusativeimperiōsumimperiōsamimperiōsum
ablativeimperiōsōimperiōsāimperiōsō
vocativeimperiōseimperiōsaimperiōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperiōsīimperiōsaeimperiōsa
genitiveimperiōsōrumimperiōsārumimperiōsōrum
dativeimperiōsīsimperiōsīsimperiōsīs
accusativeimperiōsōsimperiōsāsimperiōsa
ablativeimperiōsīsimperiōsīsimperiōsīs
vocativeimperiōsīimperiōsaeimperiōsa

impĕrĭōsus (less correctly inp-), a, um, adj. imperium,
I. possessed of command, far-ruling, mighty, powerful, puissant (class.).
I. In gen.: urbes magnae atque imperiosae, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 2: populi, Cic. Or. 34, 120: imperiosissima civitas, Aug. Civ. Dei, 15, 19 (cf. Verg. A. 1, 284): dictatura, Liv. 7, 40, 9; cf. virga, i. e. the fasces, Ov. Tr. 5, 6, 32: quisnam igitur liber? sapiens, sibi qui imperiosus, who has dominion over himself, Hor. S. 2, 7, 83; cf. Plin. 34, 8, 19, § 62: imperiosissimae humanae mentis artes (religio, astrologia, medicina), id. 30, 1, 1, § 1: risus habet vim nescio an imperiosissimam, Quint. 6, 3, 8. —
II. In partic.
A. In a bad sense, imperious, domineering, tyrannical: cupiditas honoris quam dura est domina, quam imperiosa, Cic. Par. 5, 3, 40: nimis imperiosus philosophus, id. Fin. 2, 32, 105: paedagogi, Quint. 1, 1, 8: imperiosus atque impotens, Sen. Ben. 3, 28 fin.: imperiosi nobis ipsis et molesti sumus, id. Q. N. 4 praef.: Proserpina, Hor. S. 2, 5, 110: quojus cibo iste factust imperiosior, Plaut. Capt. 4, 2, 26: imperiosius aequor, Hor. C. 1, 14, 8: familia imperiosissima et superbissima, Liv. 9, 34, 15.—Hence,
B. Impĕrĭōsus, i, m., a surname of the dictator L. Manlius Torquatus and his son, the consul T. Manlius Torquatus, on account of their severity, Liv. 7, 3, 4; 7, 4, 7; Sen. Ben. 3, 37; Cic. Fin. 2, 19, 60; Plin. 22, 5, 5, § 8; Liv. 4, 29, 6; cf. Manlius.—Hence, adv.: impĕrĭōsē, imperiously, tyrannically (ante- and postclass.): non severe, non imperiose praecepit, Gell. 2, 29, 1; Charis. 202, 11: paene imperiosius quam humanius, Varr. ap. Non. 287, 20.

Origins

From imperium (“empire, imperial government”) + -ōsus, from imperō (“command, order”), from im- (form of in) + parō (“prepare, arrange; intend”).

Descendants
  • Catalanimperiós
  • Englishimperious
  • Frenchimpérieux
  • Italianimperioso
  • Portugueseimperioso
  • Romanianimperios
  • Spanishimperioso
  • Galicianimperioso
  • Translingual†Dynamosaurus imperiosus
  • Translingual†Tyrannosaurus imperiosus

Quick answers

What does imperiōsus mean in Latin?
imperiōsus, a adjective, means “mighty, powerful, puissant, commanding; imperious, domineering, overbearing, tyrannical, dictatorial”.
How do you pronounce imperiōsus?
In classical Latin, [ɪm.pɛ.riˈoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.pe.riˈɔː.s̬us].