verbfirst conjugation
imperitō
imperitō (present infinitive imperitāre, perfect active imperitāvī, supine imperitātum)
Classical[ɪmˈpɛ.rɪ.toː]Ecclesiastical[imˈpɛː.ri.to]
Meaning
- to command, govern, rule
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | imperitō | imperitābam | imperitābō | imperitāvī | imperitāveram | imperitāverō imperitārō |
| 2nd sg. | imperitās | imperitābās | imperitābis | imperitāvistī imperitāstī | imperitāverās imperitārās | imperitāveris |
| 3rd sg. | imperitat | imperitābat | imperitābit | imperitāvit | imperitāverat imperitārat | imperitāverit imperitārit |
| 1st pl. | imperitāmus | imperitābāmus | imperitābimus | imperitāvimus | imperitāverāmus | imperitāverimus imperitārimus |
| 2nd pl. | imperitātis | imperitābātis | imperitābitis | imperitāvistis imperitāstis | imperitāverātis imperitārātis | imperitāveritis imperitāritis |
| 3rd pl. | imperitant | imperitābant | imperitābunt | imperitāvērunt imperitāvēre, imperitārunt | imperitāverant imperitārant | imperitāverint imperitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | imperitem | imperitārem | imperitāverim imperitārim | imperitāvissem imperitāssem |
| 2nd sg. | imperitēs | imperitārēs | imperitāverīs | imperitāvissēs imperitāssēs |
| 3rd sg. | imperitet | imperitāret | imperitāverit imperitārit | imperitāvisset imperitāsset |
| 1st pl. | imperitēmus | imperitārēmus | imperitāverīmus imperitārīmus | imperitāvissēmus imperitāssēmus |
| 2nd pl. | imperitētis | imperitārētis | imperitāverītis imperitārītis | imperitāvissētis imperitāssētis |
| 3rd pl. | imperitent | imperitārent | imperitāverint imperitārint | imperitāvissent imperitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | imperitor | imperitābar | imperitābor |
| 2nd sg. | imperitāris imperitāre | imperitābāris imperitābāre | imperitāberis imperitābere |
| 3rd sg. | imperitātur | imperitābātur | imperitābitur |
| 1st pl. | imperitāmur | imperitābāmur | imperitābimur |
| 2nd pl. | imperitāminī | imperitābāminī | imperitābiminī |
| 3rd pl. | imperitantur | imperitābantur | imperitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | imperiter | imperitārer |
| 2nd sg. | imperitēris imperitēre | imperitārēris imperitārēre |
| 3rd sg. | imperitētur | imperitārētur |
| 1st pl. | imperitēmur | imperitārēmur |
| 2nd pl. | imperitēminī | imperitārēminī |
| 3rd pl. | imperitentur | imperitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | imperitā | imperitāre |
| pres. 2nd pl. | imperitāte | imperitāminī |
| fut. 2nd sg. | imperitātō | imperitātor |
| fut. 3rd sg. | imperitātō | imperitātor |
| fut. 2nd pl. | imperitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | imperitantō | imperitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | imperitāre | imperitārī |
| perfect infinitive | imperitāvisse imperitāsse | imperitātum esse |
| future infinitive | imperitātūrum esse | imperitātum īrī |
| present participle | imperitāns imperitante, imperitantem, imperitantēs, imperitantī, imperitantia, imperitantibus, imperitantis, imperitantīs, imperitantium | — |
| perfect participle | — | imperitātus imperitāta, imperitātā, imperitātae, imperitātam, imperitātārum, imperitātās, imperitātī, imperitātōrum, imperitātōs |
| future participle | imperitātūrus imperitātūra, imperitātūrā, imperitātūrae, imperitātūram, imperitātūrārum, imperitātūrās, imperitātūre, imperitātūrī, imperitātūrīs, imperitātūrō, imperitātūrōrum, imperitātūrōs, imperitātūrum | imperitandus imperitanda, imperitandā, imperitandae, imperitandam, imperitandārum, imperitandās, imperitande, imperitandīs, imperitandōrum, imperitandōs |
gerundimperitandī, imperitandō, imperitandumsupineimperitātum, imperitātū
impĕrĭto (inp-), āvi, ātum, 1,
I. v. freq. n. and a. [impero], to command, govern, rule (not freq. till after the Aug. per.; not in Cic. or Cæs.); constr. with acc., dat., or absol.
(a). With acc.:
quod antehac pro jure imperitabam meo, nunc te oro per precem, Plaut. Capt. 2, 1, 47: aequam Rem imperito, Hor. S. 2, 3, 189.—(b). With dat. (so most freq.):
magnis gentibus, Lucr. 3, 1028: magnis legionibus, Hor. S. 1, 6, 4: tu, mihi qui imperitas, aliis servis miser, id. ib. 2, 7, 81; Tib. 2, 3, 34: equis, Hor. C. 1, 15, 25: suo generi, Plin. 10, 21, 24, § 47: quis nemori imperitet, quem tota armenta sequantur, Verg. A. 12, 719: naturam ipsam ceteris imperitantem industria vicerat, Sall. J. 76, 1: alteri populo cum bona pace, Liv. 1, 24, 3.—Pass. impers.: quod superbe avareque crederent imperitatum victis esse, Liv. 21, 1.—(g). Absol.:
Veleda late imperitabat, Tac. H. 4, 61: quia adductius quam civili bello imperitabat, id. ib. 3, 7: decem imperitabant, Liv. 1, 17: libido imperitandi, Sall. J. 81, 1: qua tempestate Carthaginienses pleraque Africa imperitabant, id. ib. 79, 2 Kritz N. cr.—Pass. impers.: quod mihi quoque exsequendum reor, quanto sit angustius imperitatum, Tac. A. 4, 4 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imperitō (inp-) āvī, ātus, āre, freq.
impero, to command, govern, rule, be supreme: decem imperitabant, L.: plerāque Africā, S.: magnis legionibus, H.: nemori, V.: alteri populo cum bonā pace, L.: aequam Rem imperito, my decree is just, H.: eadem, Ta.: superbe imperitatum victis esse, L.
Origins
From imperō (“command”).