LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

imperitō

imperitō (present infinitive imperitāre, perfect active imperitāvī, supine imperitātum)
Classical[ɪmˈpɛ.rɪ.toː]Ecclesiastical[imˈpɛː.ri.to]

Meaning

  1. to command, govern, rule

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.imperitōimperitābamimperitābōimperitāvīimperitāveramimperitāverō
imperitārō
2nd sg.imperitāsimperitābāsimperitābisimperitāvistī
imperitāstī
imperitāverās
imperitārās
imperitāveris
3rd sg.imperitatimperitābatimperitābitimperitāvitimperitāverat
imperitārat
imperitāverit
imperitārit
1st pl.imperitāmusimperitābāmusimperitābimusimperitāvimusimperitāverāmusimperitāverimus
imperitārimus
2nd pl.imperitātisimperitābātisimperitābitisimperitāvistis
imperitāstis
imperitāverātis
imperitārātis
imperitāveritis
imperitāritis
3rd pl.imperitantimperitābantimperitābuntimperitāvērunt
imperitāvēre, imperitārunt
imperitāverant
imperitārant
imperitāverint
imperitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.imperitemimperitāremimperitāverim
imperitārim
imperitāvissem
imperitāssem
2nd sg.imperitēsimperitārēsimperitāverīsimperitāvissēs
imperitāssēs
3rd sg.imperitetimperitāretimperitāverit
imperitārit
imperitāvisset
imperitāsset
1st pl.imperitēmusimperitārēmusimperitāverīmus
imperitārīmus
imperitāvissēmus
imperitāssēmus
2nd pl.imperitētisimperitārētisimperitāverītis
imperitārītis
imperitāvissētis
imperitāssētis
3rd pl.imperitentimperitārentimperitāverint
imperitārint
imperitāvissent
imperitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.imperitorimperitābarimperitābor
2nd sg.imperitāris
imperitāre
imperitābāris
imperitābāre
imperitāberis
imperitābere
3rd sg.imperitāturimperitābāturimperitābitur
1st pl.imperitāmurimperitābāmurimperitābimur
2nd pl.imperitāminīimperitābāminīimperitābiminī
3rd pl.imperitanturimperitābanturimperitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.imperiterimperitārer
2nd sg.imperitēris
imperitēre
imperitārēris
imperitārēre
3rd sg.imperitēturimperitārētur
1st pl.imperitēmurimperitārēmur
2nd pl.imperitēminīimperitārēminī
3rd pl.imperitenturimperitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.imperitāimperitāre
pres. 2nd pl.imperitāteimperitāminī
fut. 2nd sg.imperitātōimperitātor
fut. 3rd sg.imperitātōimperitātor
fut. 2nd pl.imperitātōte—
fut. 3rd pl.imperitantōimperitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimperitāreimperitārī
perfect infinitiveimperitāvisse
imperitāsse
imperitātum esse
future infinitiveimperitātūrum esseimperitātum īrī
present participleimperitāns
imperitante, imperitantem, imperitantēs, imperitantī, imperitantia, imperitantibus, imperitantis, imperitantīs, imperitantium
—
perfect participle—imperitātus
imperitāta, imperitātā, imperitātae, imperitātam, imperitātārum, imperitātās, imperitātī, imperitātōrum, imperitātōs
future participleimperitātūrus
imperitātūra, imperitātūrā, imperitātūrae, imperitātūram, imperitātūrārum, imperitātūrās, imperitātūre, imperitātūrī, imperitātūrīs, imperitātūrō, imperitātūrōrum, imperitātūrōs, imperitātūrum
imperitandus
imperitanda, imperitandā, imperitandae, imperitandam, imperitandārum, imperitandās, imperitande, imperitandīs, imperitandōrum, imperitandōs
gerundimperitandī, imperitandō, imperitandumsupineimperitātum, imperitātū

impĕrĭto (inp-), āvi, ātum, 1,
I. v. freq. n. and a. [impero], to command, govern, rule (not freq. till after the Aug. per.; not in Cic. or Cæs.); constr. with acc., dat., or absol.
(a). With acc.: quod antehac pro jure imperitabam meo, nunc te oro per precem, Plaut. Capt. 2, 1, 47: aequam Rem imperito, Hor. S. 2, 3, 189.—
(b). With dat. (so most freq.): magnis gentibus, Lucr. 3, 1028: magnis legionibus, Hor. S. 1, 6, 4: tu, mihi qui imperitas, aliis servis miser, id. ib. 2, 7, 81; Tib. 2, 3, 34: equis, Hor. C. 1, 15, 25: suo generi, Plin. 10, 21, 24, § 47: quis nemori imperitet, quem tota armenta sequantur, Verg. A. 12, 719: naturam ipsam ceteris imperitantem industria vicerat, Sall. J. 76, 1: alteri populo cum bona pace, Liv. 1, 24, 3.—Pass. impers.: quod superbe avareque crederent imperitatum victis esse, Liv. 21, 1.—
(g). Absol.: Veleda late imperitabat, Tac. H. 4, 61: quia adductius quam civili bello imperitabat, id. ib. 3, 7: decem imperitabant, Liv. 1, 17: libido imperitandi, Sall. J. 81, 1: qua tempestate Carthaginienses pleraque Africa imperitabant, id. ib. 79, 2 Kritz N. cr.—Pass. impers.: quod mihi quoque exsequendum reor, quanto sit angustius imperitatum, Tac. A. 4, 4 fin.

Origins

From imperō (“command”).

Quick answers

What does imperitō mean in Latin?
imperitō, a verb, means “to command, govern, rule”.
What are the principal parts of imperitō?
imperitō, imperitāre, imperitāvī, imperitātum (first conjugation).
How do you pronounce imperitō?
In classical Latin, [ɪmˈpɛ.rɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpɛː.ri.to].