LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

imperātōrius

imperātōrius (feminine imperātōria, neuter imperātōrium, adverb imperātōriē)
Classical[ɪm.pɛ.raːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[im.pe.raˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. adjectiverelationalgeneral (high-ranking military leader)
  2. adjectiveimperial
  3. adjectivecommanding

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperātōriusimperātōriaimperātōrium
genitiveimperātōriīimperātōriaeimperātōriī
dativeimperātōriōimperātōriaeimperātōriō
accusativeimperātōriumimperātōriamimperātōrium
ablativeimperātōriōimperātōriāimperātōriō
vocativeimperātōrieimperātōriaimperātōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperātōriīimperātōriaeimperātōria
genitiveimperātōriōrumimperātōriārumimperātōriōrum
dativeimperātōriīsimperātōriīsimperātōriīs
accusativeimperātōriōsimperātōriāsimperātōria
ablativeimperātōriīsimperātōriīsimperātōriīs
vocativeimperātōriīimperātōriaeimperātōria

impĕrātōrĭus (inp-), a, um, adj. imperator.
I. Of or belonging to a general (class.): quod ipse honos laborem leviorem faceret imperatorium, Cic. Tusc. 2, 26, 62: jus, Cic. Verr. 2, 1, 21, § 57; cf. partes (shortly before: imperatoris partes), Caes. B. C. 3, 51, 5: nomen, Cic. Fam. 11, 4, 1; Tac. A. 1, 3: consilium, Cic. N. D. 3, 6, 15: laus, id. Ac. 2, 1, 2: virtus, Quint. 7, 10, 13; 8, 2, 11: ars, id. 2, 17, 34: manubiae, Cic. de Or. 3, 3, 10: pulvis sudorque (opp. campestris meditatio), Plin. Pan. 13, 1: navis, an admiral's ship, Plin. 19, 1, 5, § 22.—* Adv.: impĕrātōrĭē, like a general: dum se ad id bellum imperatorie instruit, Treb. Claud. 6.—
II. (Acc. to imperator, II. B. 3.) Imperial: genesis, Suet. Dom. 10: munera, id. Vesp. 24: onera, id. Calig. 42.

Origins

From imperātōr (“general”), from imperō (“command, order”), from im- (“form of in-”) + parō (“prepare, arrange; intend”).

Descendants
  • Catalanimperatori
  • Frenchimpératoire
  • Portugueseimperatório
  • Spanishimperatorio

In English words that came into English from imperātōrius

  • imperatorialimperātōrius

Quick answers

What does imperātōrius mean in Latin?
imperātōrius, a adjective, means “general (high-ranking military leader); imperial; commanding”.
How do you pronounce imperātōrius?
In classical Latin, [ɪm.pɛ.raːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.pe.raˈtɔː.ri.us].