noun · femininethird declension
imperātrīx
imperātrīx f (genitive imperātrīcis, masculine imperātor)
Classical[ɪm.pɛˈraː.triːks]Ecclesiastical[im.peˈraː.triks]
Meaning
- A female ruler of an empire, empress.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | imperātrīx | imperātrīcēs |
| genitive | imperātrīcis | imperātrīcum |
| dative | imperātrīcī | imperātrīcibus |
| accusative | imperātrīcem | imperātrīcēs |
| ablative | imperātrīce | imperātrīcibus |
| vocative | imperātrīx | imperātrīcēs |
impĕrātrix (inp-), īcis, f. imperator,
I. she who commands, a mistress (very rare): deinde fortes viros ab imperatrice (i. e. Clodia) in insidiis locatos, * Cic. Cael. 28, 67:
Italia, Plin. 26, 3, 8, § 16 (dub.; creatrice, Jan.): ut esset animae tam quam imperatrici suae caro subditiva, Ambros. de Inst. Virg. 2, § 11: imperatrix et Augusta Pulcheria, Leo. M. Ep. 101, 3; 98, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imperātrīx (inp-) īcis, f
imperator, she who commands, a mistress.
Origins
From imperō, imperātum (“to command, order”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).
Descendants
- Englishempressfrom Old French empereriz
- Portugueseimperatrizfrom Old Galician-Portuguese emperadriz
- Frenchimpératrice
- Italianimperatrice
- Spanishemperatrizfrom Old Spanish emperatrix
- Scotsempressfrom Old French empereriz
- Galicianemperatrizfrom Old Galician-Portuguese emperadriz
- Russianимператрица