LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

imperātrīx

imperātrīx f (genitive imperātrīcis, masculine imperātor)
Classical[ɪm.pɛˈraː.triːks]Ecclesiastical[im.peˈraː.triks]

Meaning

  1. A female ruler of an empire, empress.

Declension

declension
formsingularplural
nominativeimperātrīximperātrīcēs
genitiveimperātrīcisimperātrīcum
dativeimperātrīcīimperātrīcibus
accusativeimperātrīcemimperātrīcēs
ablativeimperātrīceimperātrīcibus
vocativeimperātrīximperātrīcēs

impĕrātrix (inp-), īcis, f. imperator,
I. she who commands, a mistress (very rare): deinde fortes viros ab imperatrice (i. e. Clodia) in insidiis locatos, * Cic. Cael. 28, 67: Italia, Plin. 26, 3, 8, § 16 (dub.; creatrice, Jan.): ut esset animae tam quam imperatrici suae caro subditiva, Ambros. de Inst. Virg. 2, § 11: imperatrix et Augusta Pulcheria, Leo. M. Ep. 101, 3; 98, 3.

Origins

From imperō, imperātum (“to command, order”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).

Descendants
  • Englishempressfrom Old French empereriz
  • Portugueseimperatrizfrom Old Galician-Portuguese emperadriz
  • Frenchimpératrice
  • Italianimperatrice
  • Spanishemperatrizfrom Old Spanish emperatrix
  • Scotsempressfrom Old French empereriz
  • Galicianemperatrizfrom Old Galician-Portuguese emperadriz
  • Russianимператрица

Quick answers

What does imperātrīx mean in Latin?
imperātrīx, a noun, means “A female ruler of an empire, empress.”.
What is the genitive of imperātrīx?
The genitive singular is imperātrīcis. imperātrīx is feminine, third declension.
How do you pronounce imperātrīx?
In classical Latin, [ɪm.pɛˈraː.triːks]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.peˈraː.triks].