LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

iactō

iactō (present infinitive iactāre, perfect active iactāvī, supine iactātum)
Classical[ˈjak.toː]Ecclesiastical[ˈjak.to]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to throw, cast, hurl
  2. to scatter, toss
  3. figurativelyto disturb, disquiet, torment, agitate, shock
    carmina sēcessum scrībentis et ōtia quaerunt;Verses require of [their] writing [both] solitude and leisure; the sea, winds, [and] a savage winter disturb me. (The poet, sailing to exile during wintertime, is disturbed both physically and mentally.)8 CE – 12 CE, Ovidius, Tristia 1.41–42
  4. to utter, speak, throw out
  5. to hurl insults
  6. to be officious or active in, give oneself up to, devote oneself to a thing
  7. to boast, act conceitedly, be officious, show off, display, parade, throw one’s weight around, make oneself conspicuous, flaunt oneself
    “Tenet ille immānia saxa, vestrās, Eure, domōs; illā sē iactet in aulā“He controls those monstrous rocks, [which are] your abode, Eurus; let Aeolus flaunt himself in that palace, and rule in the locked prison of the winds.” (Neptune (mythology) dismisses Eurus and the other winds with a derogatory warning for their king, Aeolus (son of Hippotes).)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.139–141
  8. Medieval Latinto invest

Latīnē defined in Latin in our graded readers

hūc illūc iaciō; etiam mē iactō = dē mē magna dīcō.
iactō -āre — in Mille Verba, Certāmina Gymnica
hūc illūc violenter mittō
iactō -āre — in Aeneis, ch. 1

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.iactōiactābamiactābōiactāvīiactāveramiactāverō
iactārō
2nd sg.iactāsiactābāsiactābisiactāvistī
iactāstī
iactāverās
iactārās
iactāveris
3rd sg.iactatiactābatiactābitiactāvitiactāverat
iactārat
iactāverit
iactārit
1st pl.iactāmusiactābāmusiactābimusiactāvimusiactāverāmusiactāverimus
iactārimus
2nd pl.iactātisiactābātisiactābitisiactāvistis
jactāstis, iactāstis
iactāverātis
iactārātis
iactāveritis
iactāritis
3rd pl.iactantiactābantiactābuntiactāvērunt
iactāvēre, iactārunt
iactāverant
iactārant
iactāverint
iactārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.iactemiactāremiactāverim
iactārim
iactāvissem
iactāssem
2nd sg.iactēsiactārēsiactāverīsiactāvissēs
iactāssēs
3rd sg.iactetiactāretiactāverit
iactārit
iactāvisset
iactāsset
1st pl.iactēmusiactārēmusiactāverīmus
iactārīmus
iactāvissēmus
iactāssēmus
2nd pl.iactētisiactārētisiactāverītis
iactārītis
iactāvissētis
iactāssētis
3rd pl.iactentiactārentiactāverint
iactārint
iactāvissent
iactāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.iactoriactābariactābor
2nd sg.iactāris
iactāre
iactābāris
iactābāre
iactāberis
iactābere
3rd sg.iactāturiactābāturiactābitur
1st pl.iactāmuriactābāmuriactābimur
2nd pl.iactāminīiactābāminīiactābiminī
3rd pl.iactanturiactābanturiactābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.iacteriactārer
2nd sg.iactēris
iactēre
iactārēris
iactārēre
3rd sg.iactēturiactārētur
1st pl.iactēmuriactārēmur
2nd pl.iactēminīiactārēminī
3rd pl.iactenturiactārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.iactāiactāre
pres. 2nd pl.iactāteiactāminī
fut. 2nd sg.iactātōiactātor
fut. 3rd sg.iactātōiactātor
fut. 2nd pl.iactātōte—
fut. 3rd pl.iactantōiactantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveiactāreiactārī
iactārier
perfect infinitiveiactāvisse
iactāsse
iactātum esse
future infinitiveiactātūrum esseiactātum īrī
present participleiactāns
iactante, iactantem, iactantēs, iactantī, iactantia, iactantibus, iactantis, iactantīs, iactantium
—
perfect participle—iactātus
iactāta, iactātā, iactātae, iactātam, iactātārum, iactātās, iactātī, iactātōrum, iactātōs
future participleiactātūrus
iactātūra, iactātūrā, iactātūrae, iactātūram, iactātūrārum, iactātūrās, iactātūre, iactātūrī, iactātūrīs, iactātūrō, iactātūrōrum, iactātūrōs, iactātūrum
iactandus
iactanda, iactandā, iactandae, iactandam, iactandārum, iactandās, iactande, iactandīs, iactandōrum, iactandōs
gerundiactandī, iactandō, iactandumsupineiactātum, iactātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

fluctibus iactari
tossed hither and thither by the waves.
minas iacere, iactare
to use threats.
aestu et febri iactari
to have a severe attack of fever.
multis casibus iactari
to experience the ups and downs of life.
nummus iactatur (Off. 3. 20. 80)
the bank-rate varies.

jacto, āvi, ātum (jactarier, Lucr. 6, 556; Enn. Tr. 130), 1, v. freq. a. jacio,
I. to throw, cast, hurl.
I. Lit.: semen, to scatter, Varr. R. R. 1, 42: semina per undas, Ov. M. 4, 748: jactato flore tegente vias, id. Tr. 4, 2, 50: irrita sacrilega jactas incendia dextra, id. M. 14, 539: hastas, Cic. de Or. 2, 78, 316: vestem argentumque de muro, Caes. B. G. 7, 47: lapides vacuum in orbem, Verg. G. 1, 62: cinerem per agros, id. ib. 1, 81: se muris in praeceps, Curt. 5, 6, 7; of casting a net: rete, Dig. 19, 1, 12; also of dicethrowing: talos arripio, jacto basilicum, Plaut. Curc. 2, 3, 79; cf.: numerosque manu jactabat eburnos, Ov. A. A. 2, 203; id. ib. 3, 355; Suet. Aug. 71.—
B. Transf.
1. To throw or toss about; to shake, flourish: crura, Lucr. 4, 991: brachia in numerum, id. 4, 769: manus, Quint. 11, 3, 179; 10, 3, 21: umeros, id. 11, 3, 130: tinnula manu, Ov. Tr. 1, 1, 38: tintinnabulum, Phaedr. 2, 7, 5: onerosa pallia, Juv. 6, 236: cerviculam, Cic. Verr. 2, 3, 19, § 49: nisi se suo more jactavisset, i. e. to make gestures, id. Brut. 60, 217: cum multum se Curio ex more jactasset, Quint. 11, 3, 129: exsultare immoderateque jactari, Cic. Div. 1, 29, 60: corpus in suo sanguine, to wallow, Ov. M. 10, 721: videntes, Verg. G. 2, 355: a facie manus, to throw kisses, Juv. 3, 106; cf.: jactare basia, id. 4, 118: oculos, Lucr. 4, 1133: lumina, Ov. H. 3, 11: jugum, i. e. to be restless, rebellious, Juv. 13, 22.—
2. To drive hither and thither, to drive about: cum adversā tempestate in alto jactarentur, Cic. Inv. 2, 31, 95; Ov. H. 17, 235; Hor. Ep. 1, 11, 15; Ov. Tr. 3, 2, 15: ut Aeneas pelago ... omnia circum Litora jactetur, Verg. A. 1, 668; 10, 48; 1, 182: jactati aequore toto Troes, id. ib. 1, 29; Ov. M. 11, 441 al.: si quando, ut fit, jactor in turba, etc., Cic. Planc. 7, 17: jactatur domi suae homo honestissimus, Cic. Verr. 2, 1, 26, § 67: aestu febrique jactari, id. Cat. 1, 13.—So of the sea: ut jactetur aqua, Lucr. 6, 553: cito mutata est jactati forma profundi, Ov. H. 19, 77: aequora, id. Tr. 4, 4, 57.—
3. To throw away: merces, Plaut. Rud. 2, 3, 43: arma, Liv. 9, 12; Curt. 3, 3, 9.—Esp., to throw overboard, throw into the sea, Dig. 47, 2, 43, § 10; 14, 2, 4, § 2: jactatur rerum utilium pars maxima, Juv. 12, 52.—
4. To throw out, emit, spread: luna suam jactat de corpore lucem, Lucr. 5, 576: voces per umbram, Verg. A. 2, 768.—
II. Trop.
A. To torment, disquiet, disturb: jactor, crucior, agitor, stimulor, Plaut. Cist. 2, 1, 4: nolo te jactari diutius, id. Trin. 3, 2, 59: ipsa velut navis jactor, Ov. H. 21, 41: jactari morbis, Lucr. 3, 507: clamore et convicio, Cic. Fam. 1, 5: aliquem, id. Div. in Caecil. 14, 45.—
B. Jactare se or jactari, not to be firm, to waver, Cic. Tusc. 4, 10.—Of money, to fluctuate in value: jactabatur temporibus illis nummus sic, ut nemo posset scire, quid haberet, Cic. Off. 3, 20, 80. —
C. To consider, examine, discuss: pluribus praesentibus eas res jactari nolebat, Caes. B. G. 1, 18: multa totā die in concilio variis jactata sermonibus erant, i. e. discussed, not decided, Liv. 1, 50, 3: pectore curas, Verg. A. 1, 227: jactari magis quam peragi accusatio ejus poterat, discussed without a conclusion, to no purpose, Liv. 10, 46, 16.—
D. To discuss, mention, intimate, pronounce, throw out, utter, speak, say, name, propose a thing: rem jactare sermonibus, Liv. 8, 29: ultro citroque, id. 7, 9: jactamus jam pridem omnis te Roma beatum, Hor. Ep. 1, 16, 18: talia jactanti, etc., Verg. A. 1, 102: jactatum in condicionibus nequiquam de Tarquiniis in regnum restituendis, Liv. 2, 13, 3: hanc autem jactari magis causam quam veram esse, to be rather the pretext than the true reason, id. 5, 53, 2.—
E. To throw or fling out threats, etc.: jactare et opponere terrorem, Cic. Sest. 23, 52: minas, id. Quint. 14, 47: probra in quempiam, Liv. 29, 9; cf.: convicia, Prop. 3, 8, 11.—
F. To boast of, vaunt a thing: ostentare honorem aetatis, jactare urbanam gratiam et dignitatem, Caes. B. C. 3, 83: ingenium, Quint. 3, 1, 3: genus et nomen, Hor. C. 1, 14, 13: regna et virtutem, Ov. H. 16, 81: quo te jactas creatum, id. M. 9, 23; Curt. 8, 1, 23.—
G. With se, to talk boastfully of one's self, to boast, make an ostentatious display.
(a). Absol.: intolerantius se jactare, Cic. de Or. 2, 52, § 209: non jactandi mei causā, Quint. Decl. 268.—
(b). With dat.: se alicui, to boast of one's self to a person, Ov. H. 12, 175: se Iliae querenti ultorem, Hor. C. 1, 2, 18; Liv. 35, 49, 3: ipse cum se jactaret amicae, Juv. 1, 62.—
(g). With in or simple abl.: cum in eo se in contione jactavisset, Cic. Att. 2, 1, 5: ne quis sit lucus, quo se plus jactet Apollo, Verg. E. 6, 73.—
(d). With de: jactat se jamdudum de Calidio, Cic. Verr. 2, 4, 21, § 46.— (ε) With gen.: se justitiae, Hier. Ep. 23, 34. —(ζ) With two acc.: se jactare formosum, Phaedr. 3, 8, 6.—
H. To carry one's self confidently or conceitedly: qui antea solitus esset jactare se magnificentissime in illo loco, Cic. Att. 2, 21, 3.—
I. To be officious or active in, to give one's self up to, devote one's self to a thing: jactare se in causis centumviralibus, Cic. de Or. 1, 38, 173: nostrum hoc tempus aetatis forensi labore jactari, id. Q. Fr. 3, 5: in qua (re publica) tu non valde te jactas, id. Fam. 2, 15, 3: se actionibus tribuniciis, Liv. 3, 1.—
K. Se in pecuniis, to be prodigal of one's money, Cic. Cat. 2, 9.—Hence, jactans, antis, P. a., boasting, bragging, boastful, vainglorious.
1. Lit.: insolens, arrogans, jactans, Cic. Fragm. ap. Non. 322, 13: epistolae jactantes et gloriosae, Plin. Ep. 3, 9: neque vereor ne jactantior videar, etc., id. ib. 9, 23; so Verg. A. 6, 815: jactantior hic paulo est, Hor. S. 1, 3, 50.—With gen.: tumidus ae sui jactans, Quint. 11, 1, 50: plebis jactantissimus amator, Spart. Hadr. 17.—
2. Transf., proud, noble, splendid: septemgemino jactantior aethera pulset Roma jugo, Stat. S. 4, 1, 6; Claud. IV. Cons. Hon. 1.—Adv.: jactanter, boastfully, ostentatiously: minae jactanter sonantes, Amm. 27, 2, 3; Prud. Ham. 170.—Comp.: jactantius maerere, Tac. A. 2, 77: litteras componere, id. H. 3, 53; Prud. Ham. 170.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(H)yeh₁-
  2. Latiniactō

Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin iactō From iaciō (“to throw”) + -tō (frequentative suffix). See iactus.

Borrowings
  • Portuguesejactar
  • Spanishjactar
  • Galicianxactar
  • Sicilianjattari
Elsewhere
  • Late Latiniectō

In English words that came into English from iactō

  • jettyiectāre
  • jettisoniactō
  • pargetiactō
  • jactitationiactitio
  • jessiactare
  • pargeporro
  • jactitateiactitātus
  • jactancyjactantia

Quick answers

What does iactō mean in Latin?
iactō, a verb, means “to throw, cast, hurl; to scatter, toss; to disturb, disquiet, torment, agitate, shock”.
What are the principal parts of iactō?
iactō, iactāre, iactāvī, iactātum (first conjugation).
How do you pronounce iactō?
In classical Latin, [ˈjak.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈjak.to].
Where does iactō come from?
Proto-Indo-European *(H)yeh₁- → Latin iactō.
Which English words come from iactō?
English words that go back to Latin iactō include jettison, parget, jess, parge, jactitate and jactancy.