LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

abiectō

abiectō (present infinitive abiectāre, perfect active abiectāvī, supine abiectātum)
Classical[abˈjɛk.toː]Ecclesiastical[abˈjɛk.to]

Meaning

  1. to abandon
  2. to debase
  3. to humble
  4. to sell too cheaply
  5. to slight
  6. to throw, cast away, cast down, cast aside
    huic a Considio, prætura functo, abjectabatur1821, Gabriel Brotier, Supplementa Annalium, Libri Quinti, page 28:

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.abiectōabiectābamabiectābōabiectāvīabiectāveramabiectāverō
2nd sg.abiectāsabiectābāsabiectābisabiectāvistīabiectāverāsabiectāveris
3rd sg.abiectatabiectābatabiectābitabiectāvitabiectāveratabiectāverit
1st pl.abiectāmusabiectābāmusabiectābimusabiectāvimusabiectāverāmusabiectāverimus
2nd pl.abiectātisabiectābātisabiectābitisabiectāvistisabiectāverātisabiectāveritis
3rd pl.abiectantabiectābantabiectābuntabiectāvērunt
abiectāvēre
abiectāverantabiectāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.abiectemabiectāremabiectāverimabiectāvissem
2nd sg.abiectēsabiectārēsabiectāverīsabiectāvissēs
3rd sg.abiectetabiectāretabiectāveritabiectāvisset
1st pl.abiectēmusabiectārēmusabiectāverīmusabiectāvissēmus
2nd pl.abiectētisabiectārētisabiectāverītisabiectāvissētis
3rd pl.abiectentabiectārentabiectāverintabiectāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.abiectorabiectābarabiectābor
2nd sg.abiectāris
abiectāre
abiectābāris
abiectābāre
abiectāberis
abiectābere
3rd sg.abiectāturabiectābāturabiectābitur
1st pl.abiectāmurabiectābāmurabiectābimur
2nd pl.abiectāminīabiectābāminīabiectābiminī
3rd pl.abiectanturabiectābanturabiectābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.abiecterabiectārer
2nd sg.abiectēris
abiectēre
abiectārēris
abiectārēre
3rd sg.abiectēturabiectārētur
1st pl.abiectēmurabiectārēmur
2nd pl.abiectēminīabiectārēminī
3rd pl.abiectenturabiectārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.abiectāabiectāre
pres. 2nd pl.abiectāteabiectāminī
fut. 2nd sg.abiectātōabiectātor
fut. 3rd sg.abiectātōabiectātor
fut. 2nd pl.abiectātōte—
fut. 3rd pl.abiectantōabiectantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabiectāreabiectārī
perfect infinitiveabiectāvisseabiectātum esse
future infinitiveabiectātūrum esseabiectātum īrī
present participleabiectāns—
perfect participle—abiectātus
abiectāta, abiectātā, abiectātae, abiectātam, abiectātārum, abiectātās, abiectātī, abiectātōrum, abiectātōs
future participleabiectātūrus
abiectātūra, abiectātūrā, abiectātūrae, abiectātūram, abiectātūrārum, abiectātūrās, abiectātūre, abiectātūrī, abiectātūrīs, abiectātūrō, abiectātūrōrum, abiectātūrōs, abiectātūrum
abiectandus
abiectanda, abiectandā, abiectandae, abiectandam, abiectandārum, abiectandās, abiectande, abiectandīs, abiectandōrum, abiectandōs
gerundabiectandī, abiectandō, abiectandumsupineabiectātum, abiectātū

Origins

From abiectus, perfect passive participle of abiciō (“throw or hurl down or away”), from ab- (“from, down or away from”) + iaciō (“throw, hurl”).

Quick answers

What does abiectō mean in Latin?
abiectō, a verb, means “to abandon; to debase; to humble”.
What are the principal parts of abiectō?
abiectō, abiectāre, abiectāvī, abiectātum (first conjugation).
How do you pronounce abiectō?
In classical Latin, [abˈjɛk.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [abˈjɛk.to].