verbfirst conjugation
abiectō
abiectō (present infinitive abiectāre, perfect active abiectāvī, supine abiectātum)
Classical[abˈjɛk.toː]Ecclesiastical[abˈjɛk.to]
Meaning
- to abandon
- to debase
- to humble
- to sell too cheaply
- to slight
- to throw, cast away, cast down, cast aside
huic a Considio, prætura functo, abjectabatur
1821, Gabriel Brotier, Supplementa Annalium, Libri Quinti, page 28:
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abiectō | abiectābam | abiectābō | abiectāvī | abiectāveram | abiectāverō |
| 2nd sg. | abiectās | abiectābās | abiectābis | abiectāvistī | abiectāverās | abiectāveris |
| 3rd sg. | abiectat | abiectābat | abiectābit | abiectāvit | abiectāverat | abiectāverit |
| 1st pl. | abiectāmus | abiectābāmus | abiectābimus | abiectāvimus | abiectāverāmus | abiectāverimus |
| 2nd pl. | abiectātis | abiectābātis | abiectābitis | abiectāvistis | abiectāverātis | abiectāveritis |
| 3rd pl. | abiectant | abiectābant | abiectābunt | abiectāvērunt abiectāvēre | abiectāverant | abiectāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abiectem | abiectārem | abiectāverim | abiectāvissem |
| 2nd sg. | abiectēs | abiectārēs | abiectāverīs | abiectāvissēs |
| 3rd sg. | abiectet | abiectāret | abiectāverit | abiectāvisset |
| 1st pl. | abiectēmus | abiectārēmus | abiectāverīmus | abiectāvissēmus |
| 2nd pl. | abiectētis | abiectārētis | abiectāverītis | abiectāvissētis |
| 3rd pl. | abiectent | abiectārent | abiectāverint | abiectāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | abiector | abiectābar | abiectābor |
| 2nd sg. | abiectāris abiectāre | abiectābāris abiectābāre | abiectāberis abiectābere |
| 3rd sg. | abiectātur | abiectābātur | abiectābitur |
| 1st pl. | abiectāmur | abiectābāmur | abiectābimur |
| 2nd pl. | abiectāminī | abiectābāminī | abiectābiminī |
| 3rd pl. | abiectantur | abiectābantur | abiectābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | abiecter | abiectārer |
| 2nd sg. | abiectēris abiectēre | abiectārēris abiectārēre |
| 3rd sg. | abiectētur | abiectārētur |
| 1st pl. | abiectēmur | abiectārēmur |
| 2nd pl. | abiectēminī | abiectārēminī |
| 3rd pl. | abiectentur | abiectārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | abiectā | abiectāre |
| pres. 2nd pl. | abiectāte | abiectāminī |
| fut. 2nd sg. | abiectātō | abiectātor |
| fut. 3rd sg. | abiectātō | abiectātor |
| fut. 2nd pl. | abiectātōte | — |
| fut. 3rd pl. | abiectantō | abiectantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | abiectāre | abiectārī |
| perfect infinitive | abiectāvisse | abiectātum esse |
| future infinitive | abiectātūrum esse | abiectātum īrī |
| present participle | abiectāns | — |
| perfect participle | — | abiectātus abiectāta, abiectātā, abiectātae, abiectātam, abiectātārum, abiectātās, abiectātī, abiectātōrum, abiectātōs |
| future participle | abiectātūrus abiectātūra, abiectātūrā, abiectātūrae, abiectātūram, abiectātūrārum, abiectātūrās, abiectātūre, abiectātūrī, abiectātūrīs, abiectātūrō, abiectātūrōrum, abiectātūrōs, abiectātūrum | abiectandus abiectanda, abiectandā, abiectandae, abiectandam, abiectandārum, abiectandās, abiectande, abiectandīs, abiectandōrum, abiectandōs |
gerundabiectandī, abiectandō, abiectandumsupineabiectātum, abiectātū
Origins
From abiectus, perfect passive participle of abiciō (“throw or hurl down or away”), from ab- (“from, down or away from”) + iaciō (“throw, hurl”).