adjectivethird-declension one-termination adjective
iactāns
iactāns (genitive iactantis, adverb iactanter)
Classical[ˈjak.tãːs]Ecclesiastical[ˈjak.tans]
Meaning
- one terminationarrogant
- one terminationboastful
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | iactāns | iactāns | iactāns |
| genitive | iactantis | iactantis | iactantis |
| dative | iactantī | iactantī | iactantī |
| accusative | iactantem | iactantem | iactāns |
| ablative | iactantī iactante | iactantī iactante | iactantī iactante |
| vocative | iactāns | iactāns | iactāns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | iactantēs | iactantēs | iactantia |
| genitive | iactantium | iactantium | iactantium |
| dative | iactantibus | iactantibus | iactantibus |
| accusative | iactantīs iactantēs | iactantīs iactantēs | iactantia |
| ablative | iactantibus | iactantibus | iactantibus |
| vocative | iactantēs | iactantēs | iactantia |
jactans, antis, Part. and P. a., from jacto.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
iactāns antis, adj. with comp.
P. of iacto, boastful, vainglorious: iactantior Ancus, V., H.
Origins
Present active participle of iactō (“throw, cast”)