LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

iactitō

iactitō (present infinitive iactitāre, perfect active iactitāvī, supine iactitātum)
Classical[ˈjak.tɪ.toː]Ecclesiastical[ˈjak.ti.to]

Meaning

  1. to throw, to fling
  2. to boast, to brag
  3. to utter or mention

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.iactitōiactitābamiactitābōiactitāvīiactitāveramiactitāverō
2nd sg.iactitāsiactitābāsiactitābisiactitāvistīiactitāverāsiactitāveris
3rd sg.iactitatiactitābatiactitābitiactitāvitiactitāveratiactitāverit
1st pl.iactitāmusiactitābāmusiactitābimusiactitāvimusiactitāverāmusiactitāverimus
2nd pl.iactitātisiactitābātisiactitābitisiactitāvistisiactitāverātisiactitāveritis
3rd pl.iactitantiactitābantiactitābuntiactitāvērunt
iactitāvēre
iactitāverantiactitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.iactitemiactitāremiactitāverimiactitāvissem
2nd sg.iactitēsiactitārēsiactitāverīsiactitāvissēs
3rd sg.iactitetiactitāretiactitāveritiactitāvisset
1st pl.iactitēmusiactitārēmusiactitāverīmusiactitāvissēmus
2nd pl.iactitētisiactitārētisiactitāverītisiactitāvissētis
3rd pl.iactitentiactitārentiactitāverintiactitāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.iactitoriactitābariactitābor
2nd sg.iactitāris
iactitāre
iactitābāris
iactitābāre
iactitāberis
iactitābere
3rd sg.iactitāturiactitābāturiactitābitur
1st pl.iactitāmuriactitābāmuriactitābimur
2nd pl.iactitāminīiactitābāminīiactitābiminī
3rd pl.iactitanturiactitābanturiactitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.iactiteriactitārer
2nd sg.iactitēris
iactitēre
iactitārēris
iactitārēre
3rd sg.iactitēturiactitārētur
1st pl.iactitēmuriactitārēmur
2nd pl.iactitēminīiactitārēminī
3rd pl.iactitenturiactitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.iactitāiactitāre
pres. 2nd pl.iactitāteiactitāminī
fut. 2nd sg.iactitātōiactitātor
fut. 3rd sg.iactitātōiactitātor
fut. 2nd pl.iactitātōte—
fut. 3rd pl.iactitantōiactitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveiactitāreiactitārī
perfect infinitiveiactitāvisseiactitātum esse
future infinitiveiactitātūrum esseiactitātum īrī
present participleiactitāns—
perfect participle—iactitātus
iactitāta, iactitātā, iactitātae, iactitātam, iactitātārum, iactitātās, iactitātī, iactitātōrum, iactitātōs
future participleiactitātūrus
iactitātūra, iactitātūrā, iactitātūrae, iactitātūram, iactitātūrārum, iactitātūrās, iactitātūre, iactitātūrī, iactitātūrīs, iactitātūrō, iactitātūrōrum, iactitātūrōs, iactitātūrum
iactitandus
iactitanda, iactitandā, iactitandae, iactitandam, iactitandārum, iactitandās, iactitande, iactitandīs, iactitandōrum, iactitandōs
gerundiactitandī, iactitandō, iactitandumsupineiactitātum, iactitātū

jactĭto, āre, v. freq. a. jacto,
I. to bring forward in public, to utter: ridicula intexta versibus, Liv. 7, 2, 11: come officium, Phaedr. 2, 5, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(H)yeh₁-
  2. Latiniactitō

Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin iactō ▲ Latin -tō Latin -itō Latin iactitō From iactō (“to boast, brag”) + -itō (frequentative suffix).

Quick answers

What does iactitō mean in Latin?
iactitō, a verb, means “to throw, to fling; to boast, to brag; to utter or mention”.
What are the principal parts of iactitō?
iactitō, iactitāre, iactitāvī, iactitātum (first conjugation).
How do you pronounce iactitō?
In classical Latin, [ˈjak.tɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈjak.ti.to].
Where does iactitō come from?
Proto-Indo-European *(H)yeh₁- → Latin iactitō.