LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

iactābundus

iactābundus (feminine iactābunda, neuter iactābundum)
Classical[jak.taːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[jak.taˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectiveobsoleteagitated
  2. adjectiveobsoletestormy
  3. adjectiveobsoleteboasting, vaunting

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeiactābundusiactābundaiactābundum
genitiveiactābundīiactābundaeiactābundī
dativeiactābundōiactābundaeiactābundō
accusativeiactābundumiactābundamiactābundum
ablativeiactābundōiactābundāiactābundō
vocativeiactābundeiactābundaiactābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeiactābundīiactābundaeiactābunda
genitiveiactābundōrumiactābundārumiactābundōrum
dativeiactābundīsiactābundīsiactābundīs
accusativeiactābundōsiactābundāsiactābunda
ablativeiactābundīsiactābundīsiactābundīs
vocativeiactābundīiactābundaeiactābunda

jactābundus, a, um, adj. id.,
I. tossing to and fro, agitated, stormy (post-class)
I. Lit.: mare, Gell. 19, 1, 1.—
II. Trop. boasting, vaunting: homo in Graecae facundiae gloria, Gell. 15, 2, 2.

Origins

From iactō (“toss; boast”) + -bundus.

Quick answers

What does iactābundus mean in Latin?
iactābundus, a adjective, means “agitated; stormy; boasting, vaunting”.
How do you pronounce iactābundus?
In classical Latin, [jak.taːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [jak.taˈbun.dus].