LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, deponent

fruor

fruor (present infinitive fruī, perfect active frūctus sum or fruitus sum)
Classical[ˈfru.ɔr]Ecclesiastical[ˈfruː.or]
frūcta sg. nom. f. perf. act. ptcp.; pl. nom. n. perf. act. ptcp.; pl. acc. n. perf. act. ptcp.; sg. abl. f. perf. act. ptcp.; sg. voc. f. perf. act. ptcp.; pl. voc. n. perf. act. ptcp.№ 923 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. deponentto enjoy; to derive pleasure from
  2. deponentto engage (in)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

habeō et gaudeō; vītā fruī.
fruor fruī frūctus — in Mille Verba, Convīvium

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Uti · Usurpare · Frui · Frunisci

Uti and usurpare denote the mere act of using, by which a person turns a thing to his advantage; but uti (from οἴω) a permanent use; usurpare (usui rapere) a single act of using; whereas frui and the antiquated word frunisci (from φρονεῖν), the pleasant feeling of this use, as to enjoy; frui is the primitive, frunisci the inchoative of the verb. Sen. Vit. B. 10. Tu voluptate frueris, ego utor. Flor. ii. 6. Hannibal cum victoria posset uti, frui maluit. Cic. Rosc. Am. 45, 131. Commoda, quibus utimur, lucem, qua fruimur, spiritumque, quem ducimus, a Deo nobis dari. Cic. Cat. iii. 2, 5. Quorum opera . . . assidue utor; comp. with Fin. ii. 35, 118. In ea, quam sæpe usurpabas, tranquillitate degere omnem vitam. Cic. Orat. 51, 169. Post inventa conclusio est, qua credo usuros veteres illos fuisse, si jam nota et usurpata res esset. (iii. 134.)

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fruorfruēbarfruar———
2nd sg.frueris
fruere
fruēbāris
fruēbāre
fruēris
fruēre
———
3rd sg.fruiturfruēbāturfruētur———
1st pl.fruimurfruēbāmurfruēmur———
2nd pl.fruiminīfruēbāminīfruēminī———
3rd pl.fruunturfruēbanturfruentur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fruarfruerer——
2nd sg.fruāris
fruāre
fruerēris
fruerēre
——
3rd sg.fruāturfruerētur——
1st pl.fruāmurfruerēmur——
2nd pl.fruāminīfruerēminī——
3rd pl.fruanturfruerentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fruere—
pres. 2nd pl.fruiminī—
fut. 2nd sg.fruitor—
fut. 3rd sg.fruitor—
fut. 3rd pl.fruuntor—
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefruī—
perfect infinitivefrūctum esse
fruitum esse
—
future infinitivefrūctūrum esse
fruitūrum esse
—
present participlefruēns—
perfect participlefrūctus
fruitus, frūcta, frūctā, frūctae, frūctam, frūctārum, frūctās, frūcte, frūctī, frūctīs, frūctō, frūctōrum, frūctōs
fruita
fruitā, fruitae, fruitam, fruitārum, fruitās, fruite, fruitī, fruitīs, fruitō, fruitōrum, fruitōs
future participlefrūctūrus
fruitūrus, frūctūra, frūctūrā, frūctūrae, frūctūram, frūctūrārum, frūctūrās, frūctūre, frūctūrī, frūctūrīs, frūctūrō, frūctūrōrum, frūctūrōs, frūctūrum, fruitūra, fruitūrā, fruitūrae, fruitūram, fruitūrārum, fruitūrās, fruitūre, fruitūrī, fruitūrīs, fruitūrō, fruitūrōrum, fruitūrōs, fruitūrum
fruendus
gerundfruendī, fruendō, fruendumsupinefrūctum, frūctū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

otio frui
to be at leisure.
voluptatibus frui
to take one's fill of enjoyment.
vita or hac luce frui
to enjoy the privilege of living; to be alive.
hoc solacio frui, uti
to solace oneself with the thought...
fructus demetere or percipere
to reap.
aliquid ad meum fructum redundat
I am benefited by a thing.
fructus condere (N. D. 2. 62. 156)
to harvest crops.
fructus ex hac re redundant in or ad me
(great) advantage accrues to me from this.
1 more phrases
fructum (uberrimum) capere, percipere, consequi ex aliqua re
to derive (great) profit , advantage from a thing.

frŭor, fructus (
I. perf. fruitus est, Dig. 7, 4, 29: fruiti sumus, Sen. Ep. 93, 7: fructus sum, Vell. 2, 104, 3; Lucr. 3, 940; v. Neue, Formenl. 2, 562; part. fut. fruiturus, v. in the foll.; imp. FRVIMINO, Inscr. Orell. 3121; as famino from fari, see below, II.), 3, v. dep. n. [for frugvor, from the root FRVG, of fruges, fructus; Goth. bruk-jan; Germ. brauchen, to use], to derive enjoyment from a thing, to enjoy, delight in (with a more restricted signif. than uti, to make use of a thing, to use it; cf.: Hannibal cum victoria posset uti, frui maluit, relictaque Roma Campaniam peragrare, Flor. 2, 6, 21: tu voluptate frueris, ego utor: tu illam summum bonum putas, ego nec bonum, Sen. Vit. Beat. 10 fin.; cf.: id est cujusque proprium quo quisque fruitur atque utitur, Cic. Fam. 7, 30, 2). Constr. with abl.; less freq. with acc. or absol.
I. In gen.
(a). With abl., Plaut. As. 5, 2, 68: utatur suis bonis oportet et fruatur, qui beatus futurus est, Cic. N. D. 1, 37, 103; cf.: plurimis maritimis rebus fruimur atque utimur, id. ib. 2, 60, 152: commoda, quibus utimur, lucemque, qua fruimur, id. Rosc. Am. 45, 131: aevo sempiterno, id. Rep. 6, 13; cf.: immortali aevo, Lucr. 2, 647: vitā, Cic. Clu. 61, 170; id. Cat. 4, 4, 7; Sall. C. 1, 3; Tac. A. 16, 17; Sen. Ep. 61, 2: omnibus in vita commodis una cum aliquo, Caes. B. G. 3, 22, 2: voluptatibus, Cic. Rep. 3, 12; v. infra: optimis rebus, Phaedr. 4, 24, 9: gaudio, Ter. Hec. 5, 4, 2: meo amore, Prop. 2, 1, 48; cf. thalamis, Ov. F. 3, 554: etiam his, quae nec cibo nec poculo sunt, frui dicimur, etc., Donat. ad Ter. Eun. 4, 7, 46: recordatione nostrae amicitiae, Cic. Lael. 4, 15: usu alicujus et moribus, id. ib. 9, 32: securitate (animus), id. ib. 13, 44: timore paventum, Sil. 12, 566; cf. poenă, Mart. 8, 30, 3: quod (genus vitae), virtute fruitur, Cic. Fin. 4, 6, 15 Madv. N. cr. al.: quo (spectaculo) fructus sum, Vell. 2, 104, 3: omnium rerum cognitione fructi sumus, Sen. Ep. 93 med.: non meo nomine, sed suo fructus est emptor, Dig. 7, 4, 29: mundo, Manil. 1, 759: eum esse beatum, qui praesentibus voluptatibus frueretur confideretque se fruiturum aut in omni aut in magna parte vitae, Cic. Tusc. 3, 17, 38.—Of personal objects, to enjoy one's society: neque te fruimur et tu nobis cares, Cic. Att. 2, 1, 4: Attico, Nep. Att. 20: ut sinat Sese alternas cum illo noctes hac frui, Plaut. As. 5, 2, 68: cara conjuge, Tib. 3, 3, 32: viro, Prop. 2, 9, 24.—
(b). With acc.: pabulum frui occipito, Cato, R. R. 149, 1: ea, quae fructus cumque es, periere profusa, Lucr. 3, 940: meo modo ingenium frui, Ter. Heaut. 2, 4, 21.—In the part. fut. pass. (only so in class. prose): permittitur infinita potestas innumerabilis pecuniae conficiendae de vestris vectigalibus, non fruendis sed alienandis, Cic. Agr. 2, 13, 33; cf. id. Fin. 1, 1, 3: nobis haec fruenda relinqueret, quae ipse servasset, id. Mil. 23, 63: ejus (voluptatis) fruendae modus, id. Off. 1, 30, 106: justitiae fruendae causa, id. ib. 2, 12, 41: agro bene culto nihil potest esse nec usu uberius nec specie ornatius: ad quem fruendum non modo non retardat, verum etiam invitat senectus, id. de Sen. 16, 57: quem (florem aetatis) patri Hannibalis fruendum praebuit, Liv. 21, 3, 4: res fruenda oculis, id. 22, 14, 4.—
(g). Absol.: satiatis et expletis jucundius est carere quam frui, Cic. de Sen. 14, 47: datur: fruare, dum licet, Ter. Heaut. 2, 3, 104: quae gignuntur nobis ad fruendum, Cic. Leg. 2, 7, 16; cf.: di tibi divitias dederant artemque fruendi, Hor. Ep. 1, 4, 7: fruebamur, cum, etc., were delighted, Plin. Pan. 34, 4.—
II. In partic., jurid. t. t., to have the use and enjoyment of a thing, to have the usufruct: quid? si constat, hunc non modo colendis praediis praefuisse, sed certis fundis patre vivo frui solitum esse? Cic. Rosc. Am. 15, 44: EVM AGRVM POSIDERE FRVIQVE VIDETVR OPORTERE, Inscr. Orell. 3121 (A. U. C. 637); cf.: AGRVM POSIDEBVNT FRVENTVRQVE, ib.: AGRVM NEI HABETO NIVE FRVIMINO, ib.; and: QVOD ANTE K. IAN. FRVCTI SVNT ERVNTQVE VECTIGAL, ib.: ut censores agrum Campanum fruendum locarent, Liv. 27, 11, 8; cf. id. 32, 7, 3: qui in perpetuum fundum fruendum conduxerunt a municipibus, etc., Dig. 6, 3, 1; cf. Ter. Ad. 5, 8, 27.

Origins

From Proto-Italic *frūjōr, from Proto-Indo-European *bʰruHg-ye-ti, from *bʰruHg- (“to use, enjoy”). According to De Vaan, the term followed a development from Proto-Indo-European *bʰruHg-ye- > *frūgje- > *frūje- > *frūwe- > frŭe-. Schrijver suggests that the particular change of *frūje- > *frūwe- is not supported by any other evidence, though he nevertheless considers it phonetically possible, citing pius (“pious”) and fiō (“to become”) as examples of similar developments. However, in a later publication, Schrijver instead provides a development of *frūgje- > *frūje- > fru-, citing that *j was also lost after *u in statuō. The loss of *-j- after *ū would have prevented the regular sound change of *-gy- > -i-, as in aiō. In any case, akin to Proto-Germanic *brūkaną (“to make use of, consume”), whence English brook (Etymology 1).

Descendants
  • Catalanfruir
  • Italianfruire
  • Portuguesefruir
  • Spanishfruir
  • Interlinguafruer
  • Neapolitanfruì

Quick answers

What does fruor mean in Latin?
fruor, a verb, means “to enjoy; to derive pleasure from; to engage (in)”.
What are the principal parts of fruor?
fruor, fruī, frūctus sum (third conjugation, deponent).
How do you pronounce fruor?
In classical Latin, [ˈfru.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfruː.or].