LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

fīnītiō

fīnītiō f (genitive fīnītiōnis)
Classical[fiːˈniː.ti.oː]Ecclesiastical[fiˈnit.t͡si.o]

Meaning

  1. A limiting, limit, boundary, frontier; rule, law; restriction; end, ending, conclusion.
  2. A determining, assigning; definition, explanation.
  3. A division, part.
  4. Completeness; end of life; death.

Declension

declension
formsingularplural
nominativefīnītiōfīnītiōnēs
genitivefīnītiōnisfīnītiōnum
dativefīnītiōnīfīnītiōnibus
accusativefīnītiōnemfīnītiōnēs
ablativefīnītiōnefīnītiōnibus
vocativefīnītiōfīnītiōnēs

fīnītĭo, ōnis, f. finio (post-Aug.).
I. A limiting, limit, boundary, Vitr. 2, 1 fin.; 5, 4 fin.; 8, 1.—
II. A determining, assigning, viz.,
A. Lit., a division, part, Hyg. Astr. 1, 6 fin.—
B. Trop.
1. A definition, explanation (esp. freq. in Quint.): finitio est rei propositae propria et dilucida et breviter comprehensa verbis enunciatio, Quint. 7, 3, 2 sq.; 2, 15, 34; 3, 6, 49; 5, 10, 63 et saep.; Gell. 15, 9, 11.—
2. A rule: illam quasi finitionem veluti quandam legem sanxerunt, eos tantum surculos posse coalescere, qui, etc., Col. 5, 11, 12.—
III. An end; esp.,
A. The end of life, death, Inscr. Grut. 810, 10: FATI, Inscr. Orell. 4776.—
B. Completeness: progressum esse ad hanc finitionem, Vitr. 2, 1, 8.

Origins

Proto-Indo-European *-yétider. Latin -iō Latin fīniō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin fīnītiō From fīniō (“finish; limit; appoint”) + -tiō.

Descendants
  • Frenchfinition
  • Italianfinizione
  • Romanianfiniție

Quick answers

What does fīnītiō mean in Latin?
fīnītiō, a noun, means “A limiting, limit, boundary, frontier; rule, law; restriction”.
What is the genitive of fīnītiō?
The genitive singular is fīnītiōnis. fīnītiō is feminine, third declension.
How do you pronounce fīnītiō?
In classical Latin, [fiːˈniː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [fiˈnit.t͡si.o].