arō
Meaning
- to plough, till; to cultivate land, farm; to acquire by tillage
- to draw furrows over the body, wrinkle
Latīnē defined in Latin in our graded readers
arātrō terram aperiō, ut sēmina capiat.Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | arō | arābam | arābō | arāvī | arāveram | arāverō arārō |
| 2nd sg. | arās | arābās | arābis | arāvistī arāstī | arāverās arārās | arāveris |
| 3rd sg. | arat | arābat | arābit | arāvit | arāverat arārat | arāverit arārit |
| 1st pl. | arāmus | arābāmus | arābimus | arāvimus | arāverāmus | arāverimus arārimus |
| 2nd pl. | arātis | arābātis | arābitis | arāvistis arāstis | arāverātis arārātis | arāveritis arāritis |
| 3rd pl. | arant | arābant | arābunt | arāvērunt arāvēre, arārunt | arāverant arārant | arāverint arārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | arem | arārem | arāverim arārim | arāvissem arāssem |
| 2nd sg. | arēs | arārēs | arāverīs | arāvissēs arāssēs |
| 3rd sg. | aret | arāret | arāverit arārit | arāvisset arāsset |
| 1st pl. | arēmus | arārēmus | arāverīmus arārīmus | arāvissēmus arāssēmus |
| 2nd pl. | arētis | arārētis | arāverītis arārītis | arāvissētis arāssētis |
| 3rd pl. | arent | arārent | arāverint arārint | arāvissent arāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | aror | arābar | arābor |
| 2nd sg. | arāris arāre | arābāris arābāre | arāberis arābere |
| 3rd sg. | arātur | arābātur | arābitur |
| 1st pl. | arāmur | arābāmur | arābimur |
| 2nd pl. | arāminī | arābāminī | arābiminī |
| 3rd pl. | arantur | arābantur | arābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | arer | arārer |
| 2nd sg. | arēris arēre | arārēris arārēre |
| 3rd sg. | arētur | arārētur |
| 1st pl. | arēmur | arārēmur |
| 2nd pl. | arēminī | arārēminī |
| 3rd pl. | arentur | arārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | arā | arāre |
| pres. 2nd pl. | arāte | arāminī |
| fut. 2nd sg. | arātō | arātor |
| fut. 3rd sg. | arātō | arātor |
| fut. 2nd pl. | arātōte | — |
| fut. 3rd pl. | arantō | arantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | arāre | arārī |
| perfect infinitive | arāvisse arāsse | arātum esse |
| future infinitive | arātūrum esse | arātum īrī |
| present participle | arāns | — |
| perfect participle | — | arātus arāta, arātā, arātae, arātam, arātārum, arātās, arātī, arātōrum, arātōs |
| future participle | arātūrus arātūra, arātūrā, arātūrae, arātūram, arātūrārum, arātūrās, arātūre, arātūrī, arātūrīs, arātūrō, arātūrōrum, arātūrōs, arātūrum | arandus aranda, arandā, arandae, arandam, arandārum, arandās, arande, arandīs, arandōrum, arandōs |
arare mavelim quam sic amare, Plaut. Merc. 2, 3, 21: in fundo Fodere aut arare, Ter. Heaut. 1, 1, 17: si quidem L. Quinctio Cincinnato aranti nuntiatum est etc., Cic. Sen. 16, 56: bene et tempestive arare, Cato, R. R. 61, 1; Plin. 18, 19, 49, § 174: bos est enectus arando, Hor. Ep. 1, 7, 87: die septimo cessabis arare et metere, Vulg. Exod. 34, 21; ib. Luc. 17, 7; ib. 1 Cor. 9, 10.—arare terram, Varr. R. R. 1, 2, 16; Ov. F. 1, 703; cf. Col. 2, 4; Pall. 2, 3, 2: ager non semel aratus, sed novatus et iteratus, Cic. de Or. 2, 30, 131: cum terra araretur et sulcus altius esset impressus, id. Div. 2, 23, 50: vallem arari, Vulg. Deut. 21, 4: campum arare, Ov. Tr. 3, 328: olivetum, Col. 5, 9: Capuam, Verg. G. 2, 244: Campaniam, Prop. 4, 4, 5 et saep.—aquas, Ov. Tr. 3, 12, 36 (cf.: sulcare aquas, id. M. 4, 707).—jam venient rugae, quae tibi corpus arent, Ov. A. A. 2, 118.—non profecturis litora bobus aras, Ov. H. 5, 116; so id. Tr. 5, 4, 48; cf. Juv. 7, 49.—quae homines arant, navigant, aedificant, virtuti omnia parent, i. e. in agriculturā, navigatione, etc., omnia ex virtute animi pendent, Sall. C. 2, 7 Corte' arat Falerni mille fundi jugera, Hor. Epod. 4, 13: cives Romani, qui arant in Siciliā, Cic. Verr. 2, 3, 5.—decem medimna ex jugero arare, Cic. Verr. 2, 3, 47 (where, Zumpt, from conjecture, has received exarare into the text; so B. and K.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂erh₃-
- Proto-Indo-European*h₂éryeti
- Latinarō
Proto-Indo-European *h₂érh₃trominflu. Proto-Indo-European *h₂érh₃yeti Proto-Italic *araō Latin arō From Proto-Italic *araō, from Proto-Indo-European *h₂éryeti, ye-present of the root *h₂erh₃- (“to plough”). The lost laryngeal appears to have been reintroduced due to influence from the widespread noun *h₂érh₃trom (“plough”, whence Latin arātrum) as with Ancient Greek ᾰ̓ρόω (ăróō, “to plough”). Cognates include Ancient Greek ᾰ̓ρόω (ăróō), Lithuanian arti, Old Church Slavonic орати (orati), Old English erian (whence archaic English ear), and Welsh aredig (all “to plough”).
- Italianarare
- Occitanarar
- Portugueseararfrom Old Galician-Portuguese arar
- Romanianara
- Romanianarare
- Sardinianarai
- Sardinianarare
- Spanisharar
- Aromanianar
- Aromanianarari