adjectivefirst/second-declension adjective
arvus
arvus (feminine arva, neuter arvum)
Classical[ˈar.wʊs]Ecclesiastical[ˈar.vus]
Meaning
- adjectivearable
- adjectiveploughed, cultivated
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | arvus | arva | arvum |
| genitive | arvī | arvae | arvī |
| dative | arvō | arvae | arvō |
| accusative | arvum | arvam | arvum |
| ablative | arvō | arvā | arvō |
| vocative | arve | arva | arvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | arvī | arvae | arva |
| genitive | arvōrum | arvārum | arvōrum |
| dative | arvīs | arvīs | arvīs |
| accusative | arvōs | arvās | arva |
| ablative | arvīs | arvīs | arvīs |
| vocative | arvī | arvae | arva |
arvus, a, um, adj. for aruus from aro.
I. That has been ploughed, but not yet sown, ploughed, arable:
ager, arvus et arationes ab arando, Varr. L. L. 5, § 39 Müll.: arvum, quod aratum nec dum satum est, id. R. R. 1, 29; Paul. ex Fest. p. 25 Müll.: aut arvus est ager aut consitus aut pascuus aut florens, Isid. Orig. 15, 13: Non arvus hic, sed pascuus est ager, Plaut. Truc. 1, 2, 47: agri arvi et arbusti et pascui lati atque uberes, Cic. Rep. 5, 2, 3.—Hence, II. Subst.
A. arva, ae, f. (sc. terra), an arable field, cornfield; only twice, ante - class., Naev. ap. Non. p. 192, 30; Pac. ib.—
B. arvum, i, n. (sc. solum), an arable field, cultivated land, a field, ploughed land, glebe (cf. Doed. Syn. III. p. 8;
class.): nec scibat ferro molirier arva, Lucr. 5, 934; 1, 314: sol lumine conserit arva, id. 2, 211; cf. id. 2, 1162; Ov. M. 1, 598; 11, 33; Verg. G. 2, 263 et saep.: ex arvo aeque magno, Varr. R. R. 1, 7, 2: prata et arva et pecudum greges diliguntur isto modo, quod fructus ex eis capiuntur, Cic. N. D. 1, 44, 122: arva non afferent cibum, Vulg. Hab. 3, 17: Numidae pabulo pecoris magis quam arvo student, Sall. J. 90, 1: ne perconteris, fundus meus, optime Quincti, Arvo pascat erum, Hor. Ep. 1, 16, 2 (i. e. frugibus: arvum autem ab arando dictum est, Crucq.): arva per annos mutant, et superest ager, Tac. G. 26; Suet. Ner. 31; id. Dom. 7.—2. Meton.
a. A region, country:
Aspicis en praesens, quali jaceamus in arvo, Ov. P. 4, 7, 3.—b. Poet., in gen., fields, plains, regions: arva putria, Liv. And. ap. Fest. p. 181 Müll.:
genus humanum multo fuit in arvis durius, Lucr. 5, 925; 2, 1154: nec pisces (queunt) vivere in arvis, id. 3, 785: Circaea arva, Ov. M. 14, 348: Peneïa, id. ib. 12, 209; so id. ib. 15, 52; 15, 276; 11, 62; 11, 196; Verg. A. 5, 703 et saep.: pomosa, Prop. 5, 7, 81: quā tumidus rigat arva Nilus, Hor. C. 3, 3, 48; id. Epod. 16, 54; so, arva deserti, Vulg. Jer. 23, 10: arva pacis, ib. ib. 25, 37.—Hence also, (a). For pascuum, pasture-ground:
Arvaque mugitu sancite bovaria longo: Nobile erit Romae pascua vestra forum, i. e. the Forum Boarium at Rome, Prop. 5, 9, 19.—(g). Land, a shore, coast:
jamque arva tenebant (angues), Verg. A. 2, 209.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
arvus adj.
2 AR-, ploughed, arable: agri.
Origins
From Proto-Italic *arawos, from *h₂erh₃- (“to plough”) + *-wós (adjective suffix). Synchronically ar- (present stem of arō) + -vus.