noun · femininethird declension
admonitiō
admonitiō f (genitive admonitiōnis)
Meaning
- reminder
- warning
- rebuke
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | admonitiō | admonitiōnēs |
| genitive | admonitiōnis | admonitiōnum |
| dative | admonitiōnī | admonitiōnibus |
| accusative | admonitiōnem | admonitiōnēs |
| ablative | admonitiōne | admonitiōnibus |
| vocative | admonitiō | admonitiōnēs |
admŏnĭtĭo, ōnis, f. admoneo.
I. A reminding, recalling to mind, suggestion:
illud ne indignuin quidem admonitione, ingens in epilogis verti discrimen, Cic. Quint. 6, 1, 37: tanta vis admonitionis inest in locis, ut, etc., id. Fin. 5, 1: qua admonitione succurrit quod Varro tradit, etc., Plin. 19, 1, 2, § 8: unius admonitione verbi in memoriam reponuntur, Quint. 11, 2, 19: unius admonitione verbi, id. 6, 1, 37.—Hence, transf.: admonitio morbi, or doloris, the returning sensations of a former sickness: si qua admonitio doloris supersit, Plin. 25, 8, 49, § 88: admonitionem morbi sentire, id. 24, 17, 101, § 158.—II. A friendly, mild admonition (cf. Cic. de Or. 2, 83: admonitio, quasi lenior objurgatio;
v. admoneo, 1.): admonitio et praeceptum, Cic. Off. 1, 40 fin.; so id. de Or. 2, 70: si aliter sentirem certe admonitio tua me reprimere aut si dubitarem, hortatio impellere posset, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 4.—III. Correction, chastise ment:
plures admonitione notavit, Suet. Aug. 39: admonitio fustium, Dig. 48, 19, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
admonitiō ōnis, f
admoneo, a suggestion, reminding: vis admonitionis. — An exhortation, admonition: in consilio dando.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin admonitiō From admoneō + -tiō.
Descendants
- Englishadmonition
- Frenchadmonition
- Italianammonizione
- Portugueseadmonição
- Spanishadmonición
In English words that came into English from admonitiō
- admonitionadmonitiō