LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, no passive, no supine stem

subiaceō

subiaceō (present infinitive subiacēre, perfect active subiacuī)
Classical[sʊbˈja.ke.oː]Ecclesiastical[subˈjaː.t͡ʃe.o]

Meaning

  1. to lie beneath or near
  2. figurativelyto be under or subject to; to be connected with or belong to

Conjugation conjugation 2 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.subiaceōsubiacēbamsubiacēbōsubiacuīsubiacueramsubiacuerō
2nd sg.subiacēssubiacēbāssubiacēbissubiacuistīsubiacuerāssubiacueris
3rd sg.subiacetsubiacēbatsubiacēbitsubiacuitsubiacueratsubiacuerit
1st pl.subiacēmussubiacēbāmussubiacēbimussubiacuimussubiacuerāmussubiacuerimus
2nd pl.subiacētissubiacēbātissubiacēbitissubiacuistissubiacuerātissubiacueritis
3rd pl.subiacentsubiacēbantsubiacēbuntsubiacuērunt
subiacuēre
subiacuerantsubiacuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.subiaceamsubiacēremsubiacuerimsubiacuissem
2nd sg.subiaceāssubiacērēssubiacuerīssubiacuissēs
3rd sg.subiaceatsubiacēretsubiacueritsubiacuisset
1st pl.subiaceāmussubiacērēmussubiacuerīmussubiacuissēmus
2nd pl.subiaceātissubiacērētissubiacuerītissubiacuissētis
3rd pl.subiaceantsubiacērentsubiacuerintsubiacuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.subiacē—
pres. 2nd pl.subiacēte—
fut. 2nd sg.subiacētō—
fut. 3rd sg.subiacētō—
fut. 2nd pl.subiacētōte—
fut. 3rd pl.subiacentō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesubiacēre—
perfect infinitivesubiacuisse—
present participlesubiacēns—
gerundsubiacendī, subiacendō, subiacendum

sub-jăcĕo, cŭi, 2, v. n.,
I. to lie under or near any thing (post-Aug.).
I. Lit.: feles coeunt mare stante, feminā subjacente, Plin. 10, 63, 83, § 174: frumentum si tegulis subjaceat, id. 18, 30, 73, § 301: fenestris subjacet vestibulum villae, Plin. Ep. 2, 17, 15; cf.: subjacentes petrae, Curt. 5, 3, 18: campus aedificio subjacet, adjoins, lies close to the building, Col. 1, 2, 3; so, monti, Plin. Ep. 5, 6, 2: fenestra subjacens, id. ib. 2, 17, 6.—
II. Trop., to be under, subject to any thing; to belong to or be connected with, etc.: causa, cui plurimae subjacent lites, Quint. 3, 6, 27; cf. id. 3, 6, 41: subjacet utilitati etiam illa defensio, id. 7, 4, 12: quantitas plerumque eidem (qualitati) subjacet, id. 7, 4, 41: quaestiones velut subjacentes, id. 3, 6, 91 et saep.: vita, quae multis casibus subjacet, App. M. 11, p. 266, 10: inopes divitum impotentiae subjacentes, id. Dogm. Plat. 2, p. 28, 31: viliores personae capitali supplicio subjaceant, Cod. Just. 4, 40, 4: delicto, Vulg. Lev. 5, 3: ditioni regis, id. Esth. 9, 16: ex materiā subjacente (deo) ac paratā, within his power, Lact. 2, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsubiaceō

Latin sub- Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Italic *-ējō Proto-Indo-European *-éh₁tiinflu. Proto-Italic *-ēō Latin -eō Latin iaceō Latin subiaceō From sub- + iaceō (“lie”).

Descendants
  • Italiansoggiacere
  • Portuguesesubjazer
  • Spanishsubyacer

In English words that came into English from subiaceō

  • subjacentsubiaceō

Quick answers

What does subiaceō mean in Latin?
subiaceō, a verb, means “to lie beneath or near; to be under or subject to; to be connected with or belong to”.
What are the principal parts of subiaceō?
subiaceō, subiacēre, subiacuī (second conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce subiaceō?
In classical Latin, [sʊbˈja.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [subˈjaː.t͡ʃe.o].
Where does subiaceō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin subiaceō.