LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, no passive, no supine stem

praeiaceō

praeiaceō (present infinitive praeiacēre, perfect active praeiacuī)
Classical[prae̯ˈja.ke.oː]Ecclesiastical[preˈjaː.t͡ʃe.o]

Meaning

  1. to be situated or lie before or in front of

Conjugation conjugation 2 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praeiaceōpraeiacēbampraeiacēbōpraeiacuīpraeiacuerampraeiacuerō
2nd sg.praeiacēspraeiacēbāspraeiacēbispraeiacuistīpraeiacuerāspraeiacueris
3rd sg.praeiacetpraeiacēbatpraeiacēbitpraeiacuitpraeiacueratpraeiacuerit
1st pl.praeiacēmuspraeiacēbāmuspraeiacēbimuspraeiacuimuspraeiacuerāmuspraeiacuerimus
2nd pl.praeiacētispraeiacēbātispraeiacēbitispraeiacuistispraeiacuerātispraeiacueritis
3rd pl.praeiacentpraeiacēbantpraeiacēbuntpraeiacuērunt
praeiacuēre
praeiacuerantpraeiacuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praeiaceampraeiacērempraeiacuerimpraeiacuissem
2nd sg.praeiaceāspraeiacērēspraeiacuerīspraeiacuissēs
3rd sg.praeiaceatpraeiacēretpraeiacueritpraeiacuisset
1st pl.praeiaceāmuspraeiacērēmuspraeiacuerīmuspraeiacuissēmus
2nd pl.praeiaceātispraeiacērētispraeiacuerītispraeiacuissētis
3rd pl.praeiaceantpraeiacērentpraeiacuerintpraeiacuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praeiacē—
pres. 2nd pl.praeiacēte—
fut. 2nd sg.praeiacētō—
fut. 3rd sg.praeiacētō—
fut. 2nd pl.praeiacētōte—
fut. 3rd pl.praeiacentō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraeiacēre—
perfect infinitivepraeiacuisse—
present participlepraeiacēns—
gerundpraeiacendī, praeiacendō, praeiacendum

prae-jăcĕo, ŭi, 2, v. n.,
I. to lie before, be situated in front of any thing (post-Aug.).
(a). With dat.: vastum mare praejacens Asiae, Plin. 4, 12, 24, § 75.—
(b). With acc.: campus qui castra praejacet, Tac. A. 12, 36. —
(g). Absol.: praejacentibus stagnis, Plin. 3, 4, 5, § 32.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraeiaceō

Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Italic *-ējō Proto-Indo-European *-éh₁tiinflu. Proto-Italic *-ēō Latin -eō Latin iaceō Latin praeiaceō From prae- + iaceō (“lie”).

In English words that came into English from praeiaceō

  • prejacentpraeiacens

Quick answers

What does praeiaceō mean in Latin?
praeiaceō, a verb, means “to be situated or lie before or in front of”.
What are the principal parts of praeiaceō?
praeiaceō, praeiacēre, praeiacuī (second conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce praeiaceō?
In classical Latin, [prae̯ˈja.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈjaː.t͡ʃe.o].
Where does praeiaceō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praeiaceō.