verbsecond conjugation, no passive, no supine stem
interiaceō
interiaceō (present infinitive interiacēre, perfect active interiacuī)
Classical[ɪn.tɛrˈja.ke.oː]Ecclesiastical[in.terˈjaː.t͡ʃe.o]
Meaning
- to lie between
Conjugation conjugation 2 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interiaceō | interiacēbam | interiacēbō | interiacuī | interiacueram | interiacuerō |
| 2nd sg. | interiacēs | interiacēbās | interiacēbis | interiacuistī | interiacuerās | interiacueris |
| 3rd sg. | interiacet | interiacēbat | interiacēbit | interiacuit | interiacuerat | interiacuerit |
| 1st pl. | interiacēmus | interiacēbāmus | interiacēbimus | interiacuimus | interiacuerāmus | interiacuerimus |
| 2nd pl. | interiacētis | interiacēbātis | interiacēbitis | interiacuistis | interiacuerātis | interiacueritis |
| 3rd pl. | interiacent | interiacēbant | interiacēbunt | interiacuērunt interiacuēre | interiacuerant | interiacuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interiaceam | interiacērem | interiacuerim | interiacuissem |
| 2nd sg. | interiaceās | interiacērēs | interiacuerīs | interiacuissēs |
| 3rd sg. | interiaceat | interiacēret | interiacuerit | interiacuisset |
| 1st pl. | interiaceāmus | interiacērēmus | interiacuerīmus | interiacuissēmus |
| 2nd pl. | interiaceātis | interiacērētis | interiacuerītis | interiacuissētis |
| 3rd pl. | interiaceant | interiacērent | interiacuerint | interiacuissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interiacē | — |
| pres. 2nd pl. | interiacēte | — |
| fut. 2nd sg. | interiacētō | — |
| fut. 3rd sg. | interiacētō | — |
| fut. 2nd pl. | interiacētōte | — |
| fut. 3rd pl. | interiacentō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interiacēre | — |
| perfect infinitive | interiacuisse | — |
| present participle | interiacēns | — |
gerundinteriacendī, interiacendō, interiacendum
inter-jăcĕo, 2, v. n. and a.
I. , to lie between; constr. with dat., acc., or inter (not in Cic. or Cæs.):
interjacebat campus, Liv. 37, 41.—With dat.: campus interjacens Tiberi ac moenibus Romanis, Liv. 21, 30: via interjacente, Plin. et Trag. Ep. 33, 1.— Transf.: sed his ipsis media interjacent multa, Quint. 11, 3, 18.— With acc.: regio, quae duas Syrtes interjacet, Plin. 5, 4, 4, § 27.— With inter: interjacet haec inter eam et Rhodum, Plin. 4, 12, 20, § 60. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inter-iaceō uī, —, ēre,
to lie between: spatio quod vacui interiacebat campi, L.: castra Punica ac Romana interiacebat campus, L.: campus interiacens Tiberi ac moenibus Romanis, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latininteriaceō
Latin inter- Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Italic *-ējō Proto-Indo-European *-éh₁tiinflu. Proto-Italic *-ēō Latin -eō Latin iaceō Latin interiaceō From inter- + iaceō (“lie”).