LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, no passive, no supine stem

interiaceō

interiaceō (present infinitive interiacēre, perfect active interiacuī)
Classical[ɪn.tɛrˈja.ke.oː]Ecclesiastical[in.terˈjaː.t͡ʃe.o]

Meaning

  1. to lie between

Conjugation conjugation 2 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.interiaceōinteriacēbaminteriacēbōinteriacuīinteriacueraminteriacuerō
2nd sg.interiacēsinteriacēbāsinteriacēbisinteriacuistīinteriacuerāsinteriacueris
3rd sg.interiacetinteriacēbatinteriacēbitinteriacuitinteriacueratinteriacuerit
1st pl.interiacēmusinteriacēbāmusinteriacēbimusinteriacuimusinteriacuerāmusinteriacuerimus
2nd pl.interiacētisinteriacēbātisinteriacēbitisinteriacuistisinteriacuerātisinteriacueritis
3rd pl.interiacentinteriacēbantinteriacēbuntinteriacuērunt
interiacuēre
interiacuerantinteriacuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.interiaceaminteriacēreminteriacueriminteriacuissem
2nd sg.interiaceāsinteriacērēsinteriacuerīsinteriacuissēs
3rd sg.interiaceatinteriacēretinteriacueritinteriacuisset
1st pl.interiaceāmusinteriacērēmusinteriacuerīmusinteriacuissēmus
2nd pl.interiaceātisinteriacērētisinteriacuerītisinteriacuissētis
3rd pl.interiaceantinteriacērentinteriacuerintinteriacuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.interiacē—
pres. 2nd pl.interiacēte—
fut. 2nd sg.interiacētō—
fut. 3rd sg.interiacētō—
fut. 2nd pl.interiacētōte—
fut. 3rd pl.interiacentō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinteriacēre—
perfect infinitiveinteriacuisse—
present participleinteriacēns—
gerundinteriacendī, interiacendō, interiacendum

inter-jăcĕo, 2, v. n. and a.
I. , to lie between; constr. with dat., acc., or inter (not in Cic. or Cæs.): interjacebat campus, Liv. 37, 41.—With dat.: campus interjacens Tiberi ac moenibus Romanis, Liv. 21, 30: via interjacente, Plin. et Trag. Ep. 33, 1.— Transf.: sed his ipsis media interjacent multa, Quint. 11, 3, 18.— With acc.: regio, quae duas Syrtes interjacet, Plin. 5, 4, 4, § 27.— With inter: interjacet haec inter eam et Rhodum, Plin. 4, 12, 20, § 60.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininteriaceō

Latin inter- Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Italic *-ējō Proto-Indo-European *-éh₁tiinflu. Proto-Italic *-ēō Latin -eō Latin iaceō Latin interiaceō From inter- + iaceō (“lie”).

Quick answers

What does interiaceō mean in Latin?
interiaceō, a verb, means “to lie between”.
What are the principal parts of interiaceō?
interiaceō, interiacēre, interiacuī (second conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce interiaceō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈja.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈjaː.t͡ʃe.o].
Where does interiaceō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interiaceō.