LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

rīdeō

rīdeō (present infinitive rīdēre, perfect active rīsī, supine rīsum)
Classical[ˈriː.de.oː]Ecclesiastical[ˈriː.de.o]
№ 874 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. intransitiveto laugh
  2. transitiveto laugh at, ridicule, mock
    rīdet amātōrem Lȳdā puella suum.The Lydian girl laughs at her [would-be] lover.8 CE, Ovidius, Fasti 2.356
    GNATHŌ: Hahahae. THRASŌ: Quid rīdēs?THRASO: What are you laughing at?161 BCE, Publius Terentius Afer, Eunuchus 3.497

Latīnē defined in Latin in our graded readers

gaudium vultū et vōce mōnstrō.
rīdeō -ēre rīsī — in Mille Verba, Animus et Adfectūs
they laugh
rīdent — in Seneca, ch. III

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Ridere · Cachinnari · Renidere · Subridere · Irridere · Deridere

1. Ridere and cachinnari denote an audible laugh; ridere, a joyous and temperate laugh, like γελᾶν; cachinnari (from hinnire) an unrestrained and resounding fit of laughter, like καγχάζειν; whereas subridere, and renidere only a visible smile; subridere, as the expression of a waggish or satirical humor; renidere (from nidor, ὄνειδος,) as the expression of a friendly, and also of a dissembling humor, like μειδιᾶν. Cic. Tusc. iv. 31. Si ridere concessum sit, vituperatur tamen cachinnatio. Verr. iii. 25. Herenn. iii. 14, 25. Ovid, Art. iii. 287. 2. Deridere denotes laughing at, as an act of loftiness and contempt, inasmuch as others are laughed down, like καταγελᾶν; irridere, as an act of insolence and malignant pleasure, inasmuch as others are laughed at before their faces, like ἐγγελᾶν. Cic. Orat. iii. 14. Istos omnes deridete atque contemnite; and Verr. v. 92: comp. with N. D. ii. 3. Claudius etiam per jocum deos irridens; and Suet. Aug. 36. (iii. 251.)

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.rīdeōrīdēbamrīdēbōrīsīrīseramrīserō
2nd sg.rīdēsrīdēbāsrīdēbisrīsistīrīserāsrīseris
3rd sg.rīdetrīdēbatrīdēbitrīsitrīseratrīserit
1st pl.rīdēmusrīdēbāmusrīdēbimusrīsimusrīserāmusrīserimus
2nd pl.rīdētisrīdēbātisrīdēbitisrīsistisrīserātisrīseritis
3rd pl.rīdentrīdēbantrīdēbuntrīsērunt
rīsēre
rīserantrīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.rīdeamrīdēremrīserimrīsissem
2nd sg.rīdeāsrīdērēsrīserīsrīsissēs
3rd sg.rīdeatrīdēretrīseritrīsisset
1st pl.rīdeāmusrīdērēmusrīserīmusrīsissēmus
2nd pl.rīdeātisrīdērētisrīserītisrīsissētis
3rd pl.rīdeantrīdērentrīserintrīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.rīdeorrīdēbarrīdēbor
2nd sg.rīdēris
rīdēre
rīdēbāris
rīdēbāre
rīdēberis
rīdēbere
3rd sg.rīdēturrīdēbāturrīdēbitur
1st pl.rīdēmurrīdēbāmurrīdēbimur
2nd pl.rīdēminīrīdēbāminīrīdēbiminī
3rd pl.rīdenturrīdēbanturrīdēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.rīdearrīdērer
2nd sg.rīdeāris
rīdeāre
rīdērēris
rīdērēre
3rd sg.rīdeāturrīdērētur
1st pl.rīdeāmurrīdērēmur
2nd pl.rīdeāminīrīdērēminī
3rd pl.rīdeanturrīdērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.rīdērīdēre
pres. 2nd pl.rīdēterīdēminī
fut. 2nd sg.rīdētōrīdētor
fut. 3rd sg.rīdētōrīdētor
fut. 2nd pl.rīdētōte—
fut. 3rd pl.rīdentōrīdentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverīdērerīdērī
perfect infinitiverīsisserīsum esse
future infinitiverīsūrum esserīsum īrī
present participlerīdēns—
perfect participle—rīsus
rīsa, rīsā, rīsae, rīsam, rīsārum, rīsās, rīse, rīsīs, rīsō, rīsōrum, rīsōs
future participlerīsūrus
rīsūra, rīsūrā, rīsūrae, rīsūram, rīsūrārum, rīsūrās, rīsūre, rīsūrī, rīsūrīs, rīsūrō, rīsūrōrum, rīsūrōs, rīsūrum
rīdendus
rīdenda, rīdendā, rīdendae, rīdendam, rīdendārum, rīdendās, rīdende, rīdendīs, rīdendōrum, rīdendōs
gerundrīdendī, rīdendō, rīdendumsupinerīsum, rīsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

risum captare
to try and raise a laugh.
risum edere, tollere
to begin to laugh.
risum tenere vix posse
to be scarcely able to restrain one's laughter.
risum movere, concitare
to raise a laugh.
aliquid in risum vertere
to make a thing ridiculous, turn it into a joke.
risum aegre continere posse
to be scarcely able to restrain one's laughter.
risum elicere (more strongly excutere) alicui
to make a person laugh.

rīdĕo, si, sum, 2 (
I. dep. collat. form ridetur, Petr. 57, 3; 61, 4), v. n. and a. [Bœot. κριδδέμεν for κρίζειν?͂ γελᾶν, orig. form κριδjεμεν].
I. Neutr., to laugh (cf. cachinnor).
A. In gen.: numquam ullo die risi adaeque Neque hoc quod reliquom est plus risuram opinor, Plaut. Cas. 5, 1, 4: risi te hodie multum, id. Stich. 1, 3, 89: ridere convivae, cachinnare ipse Apronius, Cic. Verr. 2, 3, 25, § 62: M. Crassum semel ait in vitā risisse Lucilius, id. Fin. 5, 30, 92: cum ridere voles, Hor. Ep. 1, 4, 16.—With si: ridetque (deus), si mortalis ultra Fas trepidat. Hor. C. 3, 29, 31; so id. Ep. 1, 1, 95 sq.; 1, 19, 43; id. A. P. 105: ridentem dicere verum Quid vetat, while laughing, i. e. in a laughing or jesting manner, id. S. 1, 1, 24; cf. Cic. Fam. 2, 4, 1.—With a homogeneous object: ridere γέλωτα σαρδάνιον, Cic. Fam. 7, 25, 1: tempus flendi et tempus ridendi, Vulg. Eccl. 3, 4.—
B. In partic.
1. To laugh pleasantly, to smile; and ridere ad aliquem or alicui, to smile on one (so almost entirely poet.; syn. renideo): Juppiter hic risit tempestatesque serenae Riserunt omnes risu Jovis omnipotentis, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 1, 254 (Ann. v. 445 sq. Vahl.); cf.: vultu Fortuna sereno, Ov. Tr. 1, 5, 27: ridere ad patrem, Cat. 61, 219.—
b. Transf., of things, to laugh or smile, i. q. to look cheerful or pleasant: sedes quietae large diffuso lumine rident, Lucr. 3, 22: tempestas, id. 5, 1395: argentum et pulchra Sicyonia, id. 4, 1125: ille terrarum mihi praeter omnes Angulus ridet, Hor. C. 2, 6, 14: argento domus, id. ib. 4, 11, 6: florum coloribus almus ager, Ov. M. 15, 205: pavonum ridenti lepore, Lucr. 2, 502; cf.: colocasia mixta ridenti acantho, smiling, i. e. glad, Verg. E. 4, 20. — With dat.: tibi rident aequora ponti, smile upon thee, look brightly up to thee, Lucr. 1, 8; Cat. 64, 285. — *
2. To laugh in ridicule, to mock (cf. II. B. 2.): quandoque potentior Largis muneribus riserit aemuli, Hor. C. 4, 1, 18.—
II. Act., to laugh at, laugh over any thing.
A. In gen. (class.; cf. Brix ad Plaut. Men. 478): rideo hunc, Ter. Ad. 4, 2, 9; cf. id. Eun. 5, 6, 7: Acrisium (Juppiter et Venus), Hor. C. 3, 16, 7 et saep.: risi nivem atram, Cic. Q. Fr. 2, 13, 1: joca tua, id. Att. 14, 14, 1: haec ego non rideo, quamvis tu rideas, say in jest, id. Fam. 7, 11, 13: nemo illic vitia ridet, Tac. G. 19; cf.: perjuria amantum (Juppiter), Tib. 3, 6, 49; Ov. A. A. 1, 633; for which: perjuros amantes, Prop. 2, 16 (3, 8), 47.—Poet., with obj.-clause: Amphitryoniaden perdere Sidonios umeris amictus, Stat. Th. 10, 648. — Pass.: haec enim ridentur vel sola vel maxime, quae notant et designant turpitudinem aliquam non turpiter, etc., Cic. de Or. 2, 58, 236 sq.: tum enim non sal, sed natura ridetur, id. ib. 2. 69, 279; 2, 70, 281: ridetur ab omni Conventu, Hor. S. 1, 7, 22: ridear, Ov. P. 4, 12, 16: neque acute tantum ac venuste, sed stulte, iracunde, timide dicta aut facta ridentur, Quint. 6, 3, 7: quae in mimis rideri solent, id. 6, 3, 29.—
B. In partic.
1. To smile upon one: quasi muti silent Neque me rident, Plaut. Capt. 3, 1, 21; cf.: cui non risere parentes, Verg. E. 4, 62.—
2. To laugh at, ridicule a person or thing (milder than deridere, to deride): ridet nostram amentiam, Cic. Quint. 17, 55: O rem, quam homines soluti ridere non desinant, id. Dom. 39, 104: ut dederis nobis quemadmodum scripseris ad me, quem semper ridere possemus, id. Fam. 2, 9, 1; cf.: curre et quam primum haec risum veni, id. Cael. 8, 14, 4: versus Enni gravitate minores (with reprehendere), Hor. S. 1, 10, 54: risimus et merito nuper poëtam, Quint. 8, 3, 19: nostram diligentiam, id. 2, 11, 1: praesaga Verba senis (with spernere), Ov. M. 3, 514: lacrimas manus impia nostras, id. ib. 3, 657 al.—Pass.: Pyrrhi ridetur largitas a consule, Cic. Rep. 3, 28, 40: rideatur merito, qui, etc., Quint. 11, 1, 44; cf. id. 9, 3, 101; Hor. Ep. 2, 2, 106; id. A. P. 356: rideri possit eo, quod, etc., id. S. 1, 3, 30: peccet ad extremum ridendus, id. Ep. 1, 1, 9; cf. Quint. 4, 1, 62; Val. Max. 8, 8, 1.

Origins

Uncertain origin. Roberts assigns Proto-Indo-European *wert- in the sense of turning the mouth to smile; De Vaan finds no credible Indo-European origin and rejects connections to Sanskrit व्रीडते (vrīḍate, “to be shy, bashful”). Matasović connects this with Proto-Germanic *wrītaną (“to scratch”).

Insular Romance
  • Sardinianridere
  • Sardinianarriere
  • Sardinianriere
Gallo-Romance
  • Frenchrirefrom Old French rire
  • Catalanriure
  • Occitanrirefrom Old Occitan rire
  • Franco-Provençalrire
  • Normanrithefrom Old French rire
  • Walloonrirefrom Old French rire
  • Gasconríderfrom Old Occitan rire
  • Gasconríserfrom Old Occitan rire
  • Gasconarríderfrom Old Occitan rire
  • Gasconarríserfrom Old Occitan rire
Balkano-Romance
  • Romanianrîde
  • Romanianrâde
  • Aromanianarãd
  • Aromanianarãdu
  • Aromanianared
  • Megleno-Romanianrǫd
Ibero-Romance
  • Portugueserirfrom Old Galician-Portuguese riir
  • Spanishreír
  • Aragonesearrier
  • Aragonesearriyer
  • Aragoneseriure
  • Aragoneseredir
  • Aragonesereyir
  • Aragonesearreguir
  • Asturianrir
  • Leoneserire
Italo-Dalmatian
  • Italianridere
  • Corsicanrida
  • Dalmatianredro
  • Istriotreidi
  • Esperantoridifrom Italian ridere
  • Neapolitanridere
  • Sicilianrìdiri
  • Sicilianarrìdiri
  • Venetanrìdar
  • Venetanrìder
Rhaeto-Romance
  • Friulianridi
  • Ladinoreir
  • Romanshrir
  • Romanshreir
  • Romanshrier
Gallo-Italic
  • Emilianrédder
  • Ligurianrîe
  • Piedmonteserije
  • Piedmonteserìe

In English words that came into English from rīdeō

  • ridiculerīdiculus
  • ridiculousrīdiculus
  • deridedērīdēre
  • risiblerīsibilis
  • derisiondērīsiōnem
  • derisivedērīdeō
  • risoriusrīsōrius
  • ridentridens
  • irrisionirrīsiō
  • arridearrīdeō
  • subridentsubrīdēns
  • subrisionsubrisio
  • subrisivesubrisivus
  • risorialrisorius

Quick answers

What does rīdeō mean in Latin?
rīdeō, a verb, means “to laugh; to laugh at, ridicule, mock”.
What are the principal parts of rīdeō?
rīdeō, rīdēre, rīsī, rīsum (second conjugation).
How do you pronounce rīdeō?
In classical Latin, [ˈriː.de.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈriː.de.o].
Which English words come from rīdeō?
English words that go back to Latin rīdeō include rident, ridicule, ridiculous, deride, risible and derisive.