LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

irrīdeō

irrīdeō (present infinitive irrīdēre, perfect active irrīsī, supine irrīsum)
Classical[ɪrˈriː.de.oː]Ecclesiastical[irˈriː.de.o]

Meaning

  1. to laugh at, mock, make fun of, ridicule; joke, jeer
    irrīsum voltū dēspicit illa suōShe ridicules him, and by the look on her face she despises him.8 CE, Ovidius, Fasti 1.420
  2. to make a laughing stock or a fool of

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Ridere · Cachinnari · Renidere · Subridere · Irridere · Deridere

1. Ridere and cachinnari denote an audible laugh; ridere, a joyous and temperate laugh, like γελᾶν; cachinnari (from hinnire) an unrestrained and resounding fit of laughter, like καγχάζειν; whereas subridere, and renidere only a visible smile; subridere, as the expression of a waggish or satirical humor; renidere (from nidor, ὄνειδος,) as the expression of a friendly, and also of a dissembling humor, like μειδιᾶν. Cic. Tusc. iv. 31. Si ridere concessum sit, vituperatur tamen cachinnatio. Verr. iii. 25. Herenn. iii. 14, 25. Ovid, Art. iii. 287. 2. Deridere denotes laughing at, as an act of loftiness and contempt, inasmuch as others are laughed down, like καταγελᾶν; irridere, as an act of insolence and malignant pleasure, inasmuch as others are laughed at before their faces, like ἐγγελᾶν. Cic. Orat. iii. 14. Istos omnes deridete atque contemnite; and Verr. v. 92: comp. with N. D. ii. 3. Claudius etiam per jocum deos irridens; and Suet. Aug. 36. (iii. 251.)

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.irrīdeōirrīdēbamirrīdēbōirrīsīirrīseramirrīserō
2nd sg.irrīdēsirrīdēbāsirrīdēbisirrīsistīirrīserāsirrīseris
3rd sg.irrīdetirrīdēbatirrīdēbitirrīsitirrīseratirrīserit
1st pl.irrīdēmusirrīdēbāmusirrīdēbimusirrīsimusirrīserāmusirrīserimus
2nd pl.irrīdētisirrīdēbātisirrīdēbitisirrīsistisirrīserātisirrīseritis
3rd pl.irrīdentirrīdēbantirrīdēbuntirrīsērunt
irrīsēre
irrīserantirrīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.irrīdeamirrīdēremirrīserimirrīsissem
2nd sg.irrīdeāsirrīdērēsirrīserīsirrīsissēs
3rd sg.irrīdeatirrīdēretirrīseritirrīsisset
1st pl.irrīdeāmusirrīdērēmusirrīserīmusirrīsissēmus
2nd pl.irrīdeātisirrīdērētisirrīserītisirrīsissētis
3rd pl.irrīdeantirrīdērentirrīserintirrīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.irrīdeorirrīdēbarirrīdēbor
2nd sg.irrīdēris
irrīdēre
irrīdēbāris
irrīdēbāre
irrīdēberis
irrīdēbere
3rd sg.irrīdēturirrīdēbāturirrīdēbitur
1st pl.irrīdēmurirrīdēbāmurirrīdēbimur
2nd pl.irrīdēminīirrīdēbāminīirrīdēbiminī
3rd pl.irrīdenturirrīdēbanturirrīdēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.irrīdearirrīdērer
2nd sg.irrīdeāris
irrīdeāre
irrīdērēris
irrīdērēre
3rd sg.irrīdeāturirrīdērētur
1st pl.irrīdeāmurirrīdērēmur
2nd pl.irrīdeāminīirrīdērēminī
3rd pl.irrīdeanturirrīdērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.irrīdēirrīdēre
pres. 2nd pl.irrīdēteirrīdēminī
fut. 2nd sg.irrīdētōirrīdētor
fut. 3rd sg.irrīdētōirrīdētor
fut. 2nd pl.irrīdētōte—
fut. 3rd pl.irrīdentōirrīdentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveirrīdēreirrīdērī
perfect infinitiveirrīsisseirrīsum esse
future infinitiveirrīsūrum esseirrīsum īrī
present participleirrīdēns—
perfect participle—irrīsus
irrīsa, irrīsā, irrīsae, irrīsam, irrīsārum, irrīsās, irrīse, irrīsīs, irrīsō, irrīsōrum, irrīsōs
future participleirrīsūrus
irrīsūra, irrīsūrā, irrīsūrae, irrīsūram, irrīsūrārum, irrīsūrās, irrīsūre, irrīsūrī, irrīsūrīs, irrīsūrō, irrīsūrōrum, irrīsūrōs, irrīsūrum
irrīdendus
gerundirrīdendī, irrīdendō, irrīdendumsupineirrīsum, irrīsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ludere, irridere, deridere aliquem
to make sport of, rally a person.

irrīdĕo (inr-), rīsi, rīsu , 2, v. n. and a.
I. [1. in-rideo] (collat. form irrīdo, ĕre, M. Brutus ap. Diom. p. 378 P.).
I. Neutr., to laugh at a person or thing, to joke, jeer: irrides in re tanta, Ter. Heaut. 5, 2, 29; id. And. 1, 2, 33: tam aperte, id. Phorm. 5, 7, 63: Caesar mihi irridere visus est, Cic. Att. 12, 6, 3: Lemnii irridentes responderunt, Nep. Milt. 1, 5; cf.: multum irridentibus, Tac. A. 1, 8: qui irrident, quod, etc., Cic. Off. 1, 35, 128: et ille irridens ... inquit, Suet. Galb. 4: irridens respondit, id. Tib. 52.—
II. Act., to mock, ridicule, laugh to scorn: bonis tuis rebus meas res irrides malas, Plaut. Trin. 2, 4, 45: venis ultro irrisum dominum, id. Am. 2, 1, 40: nos, Ter. Eun. 5, 7, 17: per jocum deos irridens, Cic. N. D. 2, 3, 7: Romam atque contemnere, id. Agr. 2, 35, 96: vos ab illo irridemini, id. Ac. 2, 39, 123: semel irrisus, Hor. Ep. 1, 17, 58: perpessus es non irridendam moram, Plin. Pan. 63, 2: quae irrideri ab imperitis solent, Cic. Fin. 3, 22, 75: irrisam sine honore ratem Sergestus agebat, Verg. A. 5, 272: vox praeconis irrisa est, Suet. Claud. 21: tantam irridendi sui facultatem dare, Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock: me impune irrisum esse habitum, Plaut. Ep. 3, 4, 83.—Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (anteand post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.): admonere, Aug. Ep. 5 med.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinirrīdeō

Latin rīdeō Latin irrīdeō From in- + rīdeō (“laugh; ridicule”).

Descendants
  • Italianirridere

In English words that came into English from irrīdeō

  • irrisionirrīsiō

Quick answers

What does irrīdeō mean in Latin?
irrīdeō, a verb, means “to laugh at, mock, make fun of, ridicule; joke, jeer; to make a laughing stock or a fool of”.
What are the principal parts of irrīdeō?
irrīdeō, irrīdēre, irrīsī, irrīsum (second conjugation).
How do you pronounce irrīdeō?
In classical Latin, [ɪrˈriː.de.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [irˈriː.de.o].
Where does irrīdeō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin irrīdeō.