irrīdeō
Meaning
- to laugh at, mock, make fun of, ridicule; joke, jeer
irrīsum voltū dēspicit illa suō
She ridicules him, and by the look on her face she despises him.8 CE, Ovidius, Fasti 1.420 - to make a laughing stock or a fool of
Latīnē defined in Latin in our graded readers
rīdendō contemnōdērīdeō, rīsū contemnōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Ridere · Cachinnari · Renidere · Subridere · Irridere · Deridere
1. Ridere and cachinnari denote an audible laugh; ridere, a joyous and temperate laugh, like γελᾶν; cachinnari (from hinnire) an unrestrained and resounding fit of laughter, like καγχάζειν; whereas subridere, and renidere only a visible smile; subridere, as the expression of a waggish or satirical humor; renidere (from nidor, ὄνειδος,) as the expression of a friendly, and also of a dissembling humor, like μειδιᾶν. Cic. Tusc. iv. 31. Si ridere concessum sit, vituperatur tamen cachinnatio. Verr. iii. 25. Herenn. iii. 14, 25. Ovid, Art. iii. 287. 2. Deridere denotes laughing at, as an act of loftiness and contempt, inasmuch as others are laughed down, like καταγελᾶν; irridere, as an act of insolence and malignant pleasure, inasmuch as others are laughed at before their faces, like ἐγγελᾶν. Cic. Orat. iii. 14. Istos omnes deridete atque contemnite; and Verr. v. 92: comp. with N. D. ii. 3. Claudius etiam per jocum deos irridens; and Suet. Aug. 36. (iii. 251.)
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | irrīdeō | irrīdēbam | irrīdēbō | irrīsī | irrīseram | irrīserō |
| 2nd sg. | irrīdēs | irrīdēbās | irrīdēbis | irrīsistī | irrīserās | irrīseris |
| 3rd sg. | irrīdet | irrīdēbat | irrīdēbit | irrīsit | irrīserat | irrīserit |
| 1st pl. | irrīdēmus | irrīdēbāmus | irrīdēbimus | irrīsimus | irrīserāmus | irrīserimus |
| 2nd pl. | irrīdētis | irrīdēbātis | irrīdēbitis | irrīsistis | irrīserātis | irrīseritis |
| 3rd pl. | irrīdent | irrīdēbant | irrīdēbunt | irrīsērunt irrīsēre | irrīserant | irrīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | irrīdeam | irrīdērem | irrīserim | irrīsissem |
| 2nd sg. | irrīdeās | irrīdērēs | irrīserīs | irrīsissēs |
| 3rd sg. | irrīdeat | irrīdēret | irrīserit | irrīsisset |
| 1st pl. | irrīdeāmus | irrīdērēmus | irrīserīmus | irrīsissēmus |
| 2nd pl. | irrīdeātis | irrīdērētis | irrīserītis | irrīsissētis |
| 3rd pl. | irrīdeant | irrīdērent | irrīserint | irrīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | irrīdeor | irrīdēbar | irrīdēbor |
| 2nd sg. | irrīdēris irrīdēre | irrīdēbāris irrīdēbāre | irrīdēberis irrīdēbere |
| 3rd sg. | irrīdētur | irrīdēbātur | irrīdēbitur |
| 1st pl. | irrīdēmur | irrīdēbāmur | irrīdēbimur |
| 2nd pl. | irrīdēminī | irrīdēbāminī | irrīdēbiminī |
| 3rd pl. | irrīdentur | irrīdēbantur | irrīdēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | irrīdear | irrīdērer |
| 2nd sg. | irrīdeāris irrīdeāre | irrīdērēris irrīdērēre |
| 3rd sg. | irrīdeātur | irrīdērētur |
| 1st pl. | irrīdeāmur | irrīdērēmur |
| 2nd pl. | irrīdeāminī | irrīdērēminī |
| 3rd pl. | irrīdeantur | irrīdērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | irrīdē | irrīdēre |
| pres. 2nd pl. | irrīdēte | irrīdēminī |
| fut. 2nd sg. | irrīdētō | irrīdētor |
| fut. 3rd sg. | irrīdētō | irrīdētor |
| fut. 2nd pl. | irrīdētōte | — |
| fut. 3rd pl. | irrīdentō | irrīdentor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | irrīdēre | irrīdērī |
| perfect infinitive | irrīsisse | irrīsum esse |
| future infinitive | irrīsūrum esse | irrīsum īrī |
| present participle | irrīdēns | — |
| perfect participle | — | irrīsus irrīsa, irrīsā, irrīsae, irrīsam, irrīsārum, irrīsās, irrīse, irrīsīs, irrīsō, irrīsōrum, irrīsōs |
| future participle | irrīsūrus irrīsūra, irrīsūrā, irrīsūrae, irrīsūram, irrīsūrārum, irrīsūrās, irrīsūre, irrīsūrī, irrīsūrīs, irrīsūrō, irrīsūrōrum, irrīsūrōs, irrīsūrum | irrīdendus |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ludere, irridere, deridere aliquem
- to make sport of, rally a person.
irrides in re tanta, Ter. Heaut. 5, 2, 29; id. And. 1, 2, 33: tam aperte, id. Phorm. 5, 7, 63: Caesar mihi irridere visus est, Cic. Att. 12, 6, 3: Lemnii irridentes responderunt, Nep. Milt. 1, 5; cf.: multum irridentibus, Tac. A. 1, 8: qui irrident, quod, etc., Cic. Off. 1, 35, 128: et ille irridens ... inquit, Suet. Galb. 4: irridens respondit, id. Tib. 52.—bonis tuis rebus meas res irrides malas, Plaut. Trin. 2, 4, 45: venis ultro irrisum dominum, id. Am. 2, 1, 40: nos, Ter. Eun. 5, 7, 17: per jocum deos irridens, Cic. N. D. 2, 3, 7: Romam atque contemnere, id. Agr. 2, 35, 96: vos ab illo irridemini, id. Ac. 2, 39, 123: semel irrisus, Hor. Ep. 1, 17, 58: perpessus es non irridendam moram, Plin. Pan. 63, 2: quae irrideri ab imperitis solent, Cic. Fin. 3, 22, 75: irrisam sine honore ratem Sergestus agebat, Verg. A. 5, 272: vox praeconis irrisa est, Suet. Claud. 21: tantam irridendi sui facultatem dare, Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock: me impune irrisum esse habitum, Plaut. Ep. 3, 4, 83.—Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (anteand post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.): admonere, Aug. Ep. 5 med.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinirrīdeō
Latin rīdeō Latin irrīdeō From in- + rīdeō (“laugh; ridicule”).
- Italianirridere
In English words that came into English from irrīdeō
- irrisionirrīsiō