LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

arrīdeō

arrīdeō (present infinitive arrīdēre, perfect active arrīsī, supine arrīsum)
Classical[arˈriː.de.oː]Ecclesiastical[arˈriː.de.o]

Meaning

  1. to laugh or smile at
  2. to be favorable to
  3. to be pleasing to, please

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.arrīdeōarrīdēbamarrīdēbōarrīsīarrīseramarrīserō
2nd sg.arrīdēsarrīdēbāsarrīdēbisarrīsistīarrīserāsarrīseris
3rd sg.arrīdetarrīdēbatarrīdēbitarrīsitarrīseratarrīserit
1st pl.arrīdēmusarrīdēbāmusarrīdēbimusarrīsimusarrīserāmusarrīserimus
2nd pl.arrīdētisarrīdēbātisarrīdēbitisarrīsistisarrīserātisarrīseritis
3rd pl.arrīdentarrīdēbantarrīdēbuntarrīsērunt
arrīsēre
arrīserantarrīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.arrīdeamarrīdēremarrīserimarrīsissem
2nd sg.arrīdeāsarrīdērēsarrīserīsarrīsissēs
3rd sg.arrīdeatarrīdēretarrīseritarrīsisset
1st pl.arrīdeāmusarrīdērēmusarrīserīmusarrīsissēmus
2nd pl.arrīdeātisarrīdērētisarrīserītisarrīsissētis
3rd pl.arrīdeantarrīdērentarrīserintarrīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.arrīdeorarrīdēbararrīdēbor
2nd sg.arrīdēris
arrīdēre
arrīdēbāris
arrīdēbāre
arrīdēberis
arrīdēbere
3rd sg.arrīdēturarrīdēbāturarrīdēbitur
1st pl.arrīdēmurarrīdēbāmurarrīdēbimur
2nd pl.arrīdēminīarrīdēbāminīarrīdēbiminī
3rd pl.arrīdenturarrīdēbanturarrīdēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.arrīdeararrīdērer
2nd sg.arrīdeāris
arrīdeāre
arrīdērēris
arrīdērēre
3rd sg.arrīdeāturarrīdērētur
1st pl.arrīdeāmurarrīdērēmur
2nd pl.arrīdeāminīarrīdērēminī
3rd pl.arrīdeanturarrīdērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.arrīdēarrīdēre
pres. 2nd pl.arrīdētearrīdēminī
fut. 2nd sg.arrīdētōarrīdētor
fut. 3rd sg.arrīdētōarrīdētor
fut. 2nd pl.arrīdētōte—
fut. 3rd pl.arrīdentōarrīdentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivearrīdērearrīdērī
perfect infinitivearrīsissearrīsum esse
future infinitivearrīsūrum essearrīsum īrī
present participlearrīdēns—
perfect participle—arrīsus
arrīsa, arrīsā, arrīsae, arrīsam, arrīsārum, arrīsās, arrīse, arrīsīs, arrīsō, arrīsōrum, arrīsōs
future participlearrīsūrus
arrīsūra, arrīsūrā, arrīsūrae, arrīsūram, arrīsūrārum, arrīsūrās, arrīsūre, arrīsūrī, arrīsūrīs, arrīsūrō, arrīsūrōrum, arrīsūrōs, arrīsūrum
arrīdendus
arrīdenda, arrīdendā, arrīdendae, arrīdendam, arrīdendārum, arrīdendās, arrīdende, arrīdendīs, arrīdendōrum, arrīdendōs
gerundarrīdendī, arrīdendō, arrīdendumsupinearrīsum, arrīsū

ar-rīdĕo (adr-, Lachm., B. and K., Halm, K. and H.; arr-, Fleck., Merk., Weissenb.), rīsi, rīsum, 2, v. n.,
I. to laugh at or with, to smile at or upon, especially approvingly.
I. Lit., constr. absol. or with dat., more rarely with acc.; also pass.—
(a). Absol.: si non arriderent, dentis ut restringerent, Plaut. Capt. 3, 1, 26: oportet lenam probam arridere Quisquis veniat, blandeque alloqui, id. Truc. 2, 1, 14: cum quidam familiaris (Dionysii) jocans dixisset: huic (juveni) quidem certe vitam tuam committis, adrisissetque adulescens, utrumque jussit interfici, Cic. Tusc. 5, 20, 60: Hic cum adrisisset ipse Crassus, id. de Or. 2, 56, 229; id. Rep. 6, 12 fin.; Tac. Or. 42 fin.: Cum risi, arrides, Ov. M. 3, 459: Cum adrisissent, discessimus, Tac. Or. 42; so * Vulg. Dan. 14, 6.—
(b). With dat.: Tum mi aedes quoque arridebant, Plaut. As. 1, 3, 55: si dentibus adrident, Hor. A. P. 101: nulli laedere os, arridere omnibus, Ter. Ad. 5, 4, 10; id. Eun. 2, 2, 19: vix notis familiariter arridere, Liv. 41, 20.—
(g). With acc.: video quid adriseris, Cic. N. D. 1, 28, 79: Cn. Flavius id adrisit, laughed at this, Piso ap. Gell. 6, 9 fin.: vos nunc alloquitur, vos nunc adridet ocellis, Val. Cato Dir. 108.—
(d). Pass.: si adriderentur, esset id ipsum Atticorum, Cic. Opt. Gen. 4, 11 (B. and K., riderentur). —
II. Trop.
A. Subject., to be favorable, kindly disposed to one: cum tempestas adridet, Lucr. 2, 32: et quandoque mihi Fortunae adriserit hora, Petr. 133, 3, 12.—
B. Object. (i. e. in reference to the effect produced), to be pleasing to, to please: inhibere illud tuum, quod valde mihi adriserat, vehementer displicet, Cic. Att. 13, 21: quibus haec adridere velim, Hor. S. 1, 10, 89.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinarrīdeō

Latin rīdeō Latin arrīdeō From ad- + rīdeō (“laugh”).

Italo-Romance
  • Italianarridere
Elsewhere
  • Englisharride

In English words that came into English from arrīdeō

  • arridearrīdeō

Quick answers

What does arrīdeō mean in Latin?
arrīdeō, a verb, means “to laugh or smile at; to be favorable to; to be pleasing to, please”.
What are the principal parts of arrīdeō?
arrīdeō, arrīdēre, arrīsī, arrīsum (second conjugation).
How do you pronounce arrīdeō?
In classical Latin, [arˈriː.de.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [arˈriː.de.o].
Where does arrīdeō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin arrīdeō.