verbsecond conjugation
arrīdeō
arrīdeō (present infinitive arrīdēre, perfect active arrīsī, supine arrīsum)
Classical[arˈriː.de.oː]Ecclesiastical[arˈriː.de.o]
Meaning
- to laugh or smile at
- to be favorable to
- to be pleasing to, please
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | arrīdeō | arrīdēbam | arrīdēbō | arrīsī | arrīseram | arrīserō |
| 2nd sg. | arrīdēs | arrīdēbās | arrīdēbis | arrīsistī | arrīserās | arrīseris |
| 3rd sg. | arrīdet | arrīdēbat | arrīdēbit | arrīsit | arrīserat | arrīserit |
| 1st pl. | arrīdēmus | arrīdēbāmus | arrīdēbimus | arrīsimus | arrīserāmus | arrīserimus |
| 2nd pl. | arrīdētis | arrīdēbātis | arrīdēbitis | arrīsistis | arrīserātis | arrīseritis |
| 3rd pl. | arrīdent | arrīdēbant | arrīdēbunt | arrīsērunt arrīsēre | arrīserant | arrīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | arrīdeam | arrīdērem | arrīserim | arrīsissem |
| 2nd sg. | arrīdeās | arrīdērēs | arrīserīs | arrīsissēs |
| 3rd sg. | arrīdeat | arrīdēret | arrīserit | arrīsisset |
| 1st pl. | arrīdeāmus | arrīdērēmus | arrīserīmus | arrīsissēmus |
| 2nd pl. | arrīdeātis | arrīdērētis | arrīserītis | arrīsissētis |
| 3rd pl. | arrīdeant | arrīdērent | arrīserint | arrīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | arrīdeor | arrīdēbar | arrīdēbor |
| 2nd sg. | arrīdēris arrīdēre | arrīdēbāris arrīdēbāre | arrīdēberis arrīdēbere |
| 3rd sg. | arrīdētur | arrīdēbātur | arrīdēbitur |
| 1st pl. | arrīdēmur | arrīdēbāmur | arrīdēbimur |
| 2nd pl. | arrīdēminī | arrīdēbāminī | arrīdēbiminī |
| 3rd pl. | arrīdentur | arrīdēbantur | arrīdēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | arrīdear | arrīdērer |
| 2nd sg. | arrīdeāris arrīdeāre | arrīdērēris arrīdērēre |
| 3rd sg. | arrīdeātur | arrīdērētur |
| 1st pl. | arrīdeāmur | arrīdērēmur |
| 2nd pl. | arrīdeāminī | arrīdērēminī |
| 3rd pl. | arrīdeantur | arrīdērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | arrīdē | arrīdēre |
| pres. 2nd pl. | arrīdēte | arrīdēminī |
| fut. 2nd sg. | arrīdētō | arrīdētor |
| fut. 3rd sg. | arrīdētō | arrīdētor |
| fut. 2nd pl. | arrīdētōte | — |
| fut. 3rd pl. | arrīdentō | arrīdentor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | arrīdēre | arrīdērī |
| perfect infinitive | arrīsisse | arrīsum esse |
| future infinitive | arrīsūrum esse | arrīsum īrī |
| present participle | arrīdēns | — |
| perfect participle | — | arrīsus arrīsa, arrīsā, arrīsae, arrīsam, arrīsārum, arrīsās, arrīse, arrīsīs, arrīsō, arrīsōrum, arrīsōs |
| future participle | arrīsūrus arrīsūra, arrīsūrā, arrīsūrae, arrīsūram, arrīsūrārum, arrīsūrās, arrīsūre, arrīsūrī, arrīsūrīs, arrīsūrō, arrīsūrōrum, arrīsūrōs, arrīsūrum | arrīdendus arrīdenda, arrīdendā, arrīdendae, arrīdendam, arrīdendārum, arrīdendās, arrīdende, arrīdendīs, arrīdendōrum, arrīdendōs |
gerundarrīdendī, arrīdendō, arrīdendumsupinearrīsum, arrīsū
ar-rīdĕo (adr-, Lachm., B. and K., Halm, K. and H.; arr-, Fleck., Merk., Weissenb.), rīsi, rīsum, 2, v. n.,
I. to laugh at or with, to smile at or upon, especially approvingly.
I. Lit., constr. absol. or with dat., more rarely with acc.; also pass.—
(a). Absol.:
si non arriderent, dentis ut restringerent, Plaut. Capt. 3, 1, 26: oportet lenam probam arridere Quisquis veniat, blandeque alloqui, id. Truc. 2, 1, 14: cum quidam familiaris (Dionysii) jocans dixisset: huic (juveni) quidem certe vitam tuam committis, adrisissetque adulescens, utrumque jussit interfici, Cic. Tusc. 5, 20, 60: Hic cum adrisisset ipse Crassus, id. de Or. 2, 56, 229; id. Rep. 6, 12 fin.; Tac. Or. 42 fin.: Cum risi, arrides, Ov. M. 3, 459: Cum adrisissent, discessimus, Tac. Or. 42; so * Vulg. Dan. 14, 6.—(b). With dat.:
Tum mi aedes quoque arridebant, Plaut. As. 1, 3, 55: si dentibus adrident, Hor. A. P. 101: nulli laedere os, arridere omnibus, Ter. Ad. 5, 4, 10; id. Eun. 2, 2, 19: vix notis familiariter arridere, Liv. 41, 20.—(g). With acc.:
video quid adriseris, Cic. N. D. 1, 28, 79: Cn. Flavius id adrisit, laughed at this, Piso ap. Gell. 6, 9 fin.: vos nunc alloquitur, vos nunc adridet ocellis, Val. Cato Dir. 108.—(d). Pass.:
si adriderentur, esset id ipsum Atticorum, Cic. Opt. Gen. 4, 11 (B. and K., riderentur). —II. Trop.
A. Subject., to be favorable, kindly disposed to one:
cum tempestas adridet, Lucr. 2, 32: et quandoque mihi Fortunae adriserit hora, Petr. 133, 3, 12.— B. Object. (i. e. in reference to the effect produced), to be pleasing to, to please:
inhibere illud tuum, quod valde mihi adriserat, vehementer displicet, Cic. Att. 13, 21: quibus haec adridere velim, Hor. S. 1, 10, 89.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinarrīdeō
Latin rīdeō Latin arrīdeō From ad- + rīdeō (“laugh”).
Italo-Romance
- Italianarridere
Elsewhere
- Englisharride
In English words that came into English from arrīdeō
- arridearrīdeō