noun · masculinefourth declension
rīsus
rīsus m (genitive rīsūs)
Classical[ˈriː.sʊs]Ecclesiastical[ˈriː.s̬us]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- laughter, laughing
- mockery, jest
- practical joke, sport
quasi per rīsum stultus operātur scelus sapientia autem est virō prūdentia
A fool worketh mischief as it were for sport: but wisdom is prudence to a man. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.; 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.10.23 - smile
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quod rīdēmus; rīsus in theātrō sonat.rīsus -ūs m — in Mille Verba, Theātrum
id quod rīdēmusrīsus -ūs (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 7
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | rīsus | rīsūs |
| genitive | rīsūs | rīsuum |
| dative | rīsuī | rīsibus |
| accusative | rīsum | rīsūs |
| ablative | rīsū | rīsibus |
| vocative | rīsus | rīsūs |
rīsus, ūs, m. id.,
I. a laughing, laughter, laugh (equally freq. in sing. and plur.):
risum movere ... quid sit risus, Cic. de Or. 2, 58, 235 sq.; cf. the whole chapter, De risu, Quint. 6, 3: alicui risum magis quam stomachum movere, Cic. Att. 6, 3, 7; cf.: risum judicis movere, Quint. 6, 3, 1: risus populi factus est, Cic. Verr. 2, 4, 12, § 27; cf.: risus facere, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 1: miros risus nos edere, Cic. Q. Fr. 2, 8 (10), 2; for which: ne spissae risum tollant coronae, Hor. A. P. 381: risus captare, Cic. Tusc. 2, 7, 17; so, risum captare, Quint. 6, 3, 26; 8, 3, 48: mediocris quidam est risus consecutus non in te, sed, etc., Cic. Fam. 5, 2, 2: in eam tabulam magni risus consequebantur, id. Q. Fr. 2, 6, 5: togam sum ejus magno hominum risu cavillatus, id. ib. 2, 10 (12), 2: risu cognoscere matrem, Verg. E. 4, 60: amara lento Temperet risu, Hor. C. 2, 16, 26: proditor Gratus puellae risus, id. ib. 1, 9, 21; id. S. 1, 4, 34: risui sorori fuit, Liv. 6, 34; Just. 1, 4, 12; 44, 2, 4: nimis aegre risum continui, Plaut. As. 3, 2, 36: nequeo risu me admoderarier, id. Mil. 4, 2, 81: risu emoriri, Ter. Eun. 3, 1, 42: risu clandestino rumpier, Afran. ap. Non. 503, 14: unde oriebantur risus dulcesque cachinni, Lucr. 5, 1403: paene ille timore, ego risu corrui, Cic. Q. Fr. 2, 8 (10), 2.— II. Transf., an object of laughter:
deus omnibus risus erat, Ov. F. 1, 438.— 2. A jest, a practical joke, mockery:
qui per jocum deos inridens, jussit, etc.... qui risus populo cladem attulit, Cic. N. D. 2, 3, 7.— 3. Personified, as a deity, App. M. 3, p. 134, 12.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
rīsus ūs, m
rideo, a laughing, laughter, laugh : risum movere: risūs facere: Ne spissae risum tollant coronae, H.: risūs captare: risum tenere non posse: magni risūs consequebantur: risu cognoscere matrem, V.: proditor puellae risus, H.— An object of laughter, butt : risui sorori fuit, L.: O magnus posthac inimicis risus! H.: deus Omnibus risus erat, O.— A jest, joke, mockery : qui risus populo cladem attulit.
Origins
Perfect passive participle of rīdeō (“laugh”).
Descendants
- Frenchris
- Italianriso
- Occitanris
- Portugueseriso
- Romanianrâs
- Sardinianrizu
- Sardinianrisu
- Sardinianarrisu
- Sardinianerrisu
- Spanishrisa
In English words that came into English from rīsus
- risiblerīsibilis