reor
Meaning
- deponentto reckon, calculate
- deponentto think, consider, deem, judge, believe, suppose, suspect, imagine
“Dīs equidem auspicibus reor et Iūnōne secundā hunc cursum Īliacās ventō tenuisse carīnās.” “As for me, I believe [it was] with the gods’ approval and with Juno’s blessing that the Trojan fleet held this course by [a most favorable] wind.” (Anna’s mistaken belief reads as tragic irony given Juno’s hostility to Aeneas’s quest.)
29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.45-46Destrui per haec fortunam suam Caesar imparemque tanto merito rebatur
The Caesar [i.e., Tiberius] judged his position to be undermined by these [statements], but also insufficient to [compensate] such high meritsc. 117 CE, Tacitus, Annales 4.18
Latīnē defined in Latin in our graded readers
putō; ``ratus est'' = ``putāvit''.putō, crēdōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Censere · Judicare · Arbitrari · Æstimare · Opinari · Putare · Reri · Autumare · Existimare · Credere.
Censere; Judicare; Arbitrari; Æstimare; Opinari; Putare; Reri; Autumare; Existimare; Credere. 1. Censere, judicare, arbitrari, æstimare, denote passing judgment with competent authority, derived from a call to the office of judge; censere, as possessing the authority of a censor, or of a senator giving his vote; judicare, as possessing that of a judge passing sentence; arbitrari, as possessing that of an arbitrator; æstimare (αἰσθέσθαι), as that of a taxer, making a valuation; whereas, opinari, putare, reri, and autumare, denote passing judgment under the form of a private opinion, with a purely subjective signification; opinari (ὀπίς) as a mere sentiment and conjecture, in opp. to a clear conviction and knowledge. Cic. Orat. i. 23. Mur. 30. Tusc. iv. 7. Rosc. Am. 10; putare, as one who casts up an account; reri as a poetical, and autumare as an antiquated term. 2. Æstimare denotes passing judgment under the form of the political function of an actual taxer, to estimate anything exactly, or according to its real value, or price in money; but existimare, as a moral function, to estimate anything according to its worth or truth; hence Cicero contrasts existimatio, not æstimatio, as a private opinion, with competent judgment, judicio; Cluent. 29. Verr. v. 68. 3. Censere denotes judgment and belief, as grounded upon one’s own reflection and conviction; credere, as grounded on the credit which is given to the testimony of others. 4. Opinor, parenthetically, implies modesty, like οἶμαι; whereas credo implies irony, like ὡς ἔοικεν, sometimes in propositions that are self-evident, whereby the irony reaches the ears of those to whom the truth could not be plainly spoken or repeated, or who might be inclined to doubt it; sometimes, in absurd propositions which a man thinks fit to put in the mouth of another; sometimes, in propositions so evident as scarcely to admit of controversy. (v. 300.)
Conjugation conjugation 2 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | reor | rēbar | rēbor | — | — | — |
| 2nd sg. | rēris rēre | rēbāris rēbāre | rēberis rēbere | — | — | — |
| 3rd sg. | rētur | rēbātur | rēbitur | — | — | — |
| 1st pl. | rēmur | rēbāmur | rēbimur | — | — | — |
| 2nd pl. | rēminī | rēbāminī | rēbiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | rentur | rēbantur | rēbuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | rear | rērer | — | — |
| 2nd sg. | reāris reāre | rērēris rērēre | — | — |
| 3rd sg. | reātur | rērētur | — | — |
| 1st pl. | reāmur | rērēmur | — | — |
| 2nd pl. | reāminī | rērēminī | — | — |
| 3rd pl. | reantur | rērentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | rēre | — |
| pres. 2nd pl. | rēminī | — |
| fut. 2nd sg. | rētor | — |
| fut. 3rd sg. | rētor | — |
| fut. 3rd pl. | rentor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | rērī | — |
| perfect infinitive | ratum esse | — |
| future infinitive | ratūrum esse | — |
| present participle | rēns | — |
| perfect participle | ratus | — |
| future participle | ratūrus ratūra, ratūrā, ratūrae, ratūram, ratūrārum, ratūrās, ratūre, ratūrī, ratūrīs, ratūrō, ratūrōrum, ratūrōs, ratūrum | rendus |
not in Cæs.: horridum reor, Quint. 8, 3, 26; cf.: opinor, arbitror, credo, censeo). hoc servi esse officium reor, Plaut. Aul. 4, 1, 7; so, reor, id. Ep. 3, 4, 49; id. Pers. 2, 1, 2; id. Rud. 4, 2, 21; id. Truc. 2, 7, 16; Lucr. 5, 1419; Verg. A. 4, 45; 5, 24; 7, 273; 370; Hor. Ep. 2, 1, 70; Ov. M. 1, 394; 11, 438; 12, 505; Quint. 2, 16, 9 al.: reris and rere, v. supra: retur, Plaut. Am. 1, 1, 17; id. Ep. 3, 2, 32; id. Mil. 3, 1, 119; id. Truc. 1, 1, 72; Stat. Th. 11, 59: remur, Plaut. As. Grex. 6; Cic. Off. 2, 9, 32: remini, Arn. 4, 146: rentur, Plaut. Am. 3, 3, 20; id. Mil. 2, 6, 7; Lucr. 1, 155; 6, 91; Cic. Top. 20, 78; Liv. 1, 59; 5, 3; 24, 37; 40, 5 fin. Drak.: rebar, Ter. Hec. 4, 2, 5; Cic. de Or. 3, 22, 82; Verg. A. 6, 690; Ov. M. 13, 497; 14, 203: rebare, Cic. Att. 14, 8, 1: rebatur, id. Ac. 1, 7, 26; id. Att. 7, 3, 10; Liv. 9, 3; 27, 25; 30, 9 al.: rebamur, Plaut. Am. 5, 1, 43: rebantur, Cic. N. D. 3, 6, 15; Liv. 1, 26; 3, 41; 4, 1 et saep.: rebor, Sen. Herc. Fur. 303: rebitur, Plaut. Aul. 2, 2, 28: rear, id. Most. 1, 3, 2; Cat. 63, 55; Verg. A. 9, 253: rearis, Lucr. 1, 80; 2, 731; 5, 114; 247; 6, 536 al.: reare, Caecil. ap. Gell. 617, 13: reamur, Lucr. 2, 952; 4, 37; 5, 78; 6, 764: reantur, Plaut. Ps. 1, 2, 34: ratus sum, etc., sim, etc., id. As. 5, 2, 11; id. Capt. 2, 2, 6; id. Ep. 4, 2, 26 al.; Ter. Hec. 5, 3, 21; Verg. A. 2, 25; Ov. M. 4, 674; 5, 203; 7, 841 al.; Sall. C. 48, 5; 55, 1; Liv. 2, 27; 3, 2; Quint. 11, 3, 31; 12, 10, 5 et saep. al.—quos quidem plures, quam rebar, esse cognovi, Cic. Div. 2, 2, 5: jam illud mali plus nobis vivit quam ratae (sc. sumus), Plaut. Rud. 2, 4, 32: ut reor a facie, Calliopea fuit, Prop. 3, 3 (4, 2), 38: ut rebare, Venus (nec te sententia fallit) Trojanas sustentat opes, Verg. A. 10, 608: ut potius reor, id. ib. 12, 188: atque, ut ipse rebatur viam suāpte naturā difficilem inexpugnabilem fecit, Liv. 31, 39, 9: nam, reor, non ullis, si vita longior daretur, posset esse jucundior, Cic. Tusc. 1, 39, 94.—Hence, ră-tus, a, um, P. a., pass., reckoned, calculated, fixed by calculation; hence, fixed, settled, established, firm, unalterable, sure, certain, valid, etc. (class.): quod modo erat ratum inritumst, Ter. Phorm. 5, 8 (7), 58: neu quod egissem esset ratum, id. Hec. 4, 1, 30: rata et certa spatia definire, Cic. Tusc. 5, 24, 69: motus (stellarum) constantes et rati, id. N. D. 2, 20, 51: astrorum rati immutabilesque cursus, id. ib. 2, 37, 95; 2, 38, 97: si nihil fieri potest, nisi quod ab omni aeternitate certum fuerit esse futurum rato tempore, id. Div. 2, 7, 19; 2, 30, 63: jussum ratum atque firmum, id. Caecin. 33, 96: decretum stabile, fixum, ratum esse debeat, id. Ac. 2, 9, 27: illud certum, ratum, firmum, fixum vis, id. ib. 2, 46, 141: censorias subscriptiones omnes fixas et in perpetuum ratas putet esse, id. Clu. 47, 132; cf.: ut amicitia societasque nostra in aeternum rata sit, Tac. H. 4, 64: cujus tribunatus si ratus est, nihil est, quod irritum possit esse, Cic. Prov. Cons. 19, 45; cf. so, opp. irritus, id. Phil. 5, 7, 21; cf. ratosne habeant an vanos pectoris orsus, id. poët. Div. 2, 30, 63: testamenta (opp. rupta), id. de Or. 1, 38, 173: populi comitia ne essent rata, nisi, etc., id. Rep. 2, 32, 56: ut Faustae, cui cautum ille voluisset, ratum esset, id. Att. 5, 8, 2: neque ratum est quod dicas, Att. ap. Fest. p. 228; Nep. Att. 10, 1: dixerat idque ratum Stygii per flumina Annuit, Verg. A, 9, 104: si haec Turno rata vita maneret, id. ib. 10, 629: rata sint sua visa precatur, may be fulfilled, accomplished, Ov. M. 9, 702; 9, 474; 14, 815; 3, 341; id. H. 15 (16), 15; id. F. 1, 696; 3, 77; id. P. 2, 5, 3; cf.: (ebrietas) spes jubet esse ratas, Hor. Ep. 1, 5, 17: pax, Sall. J. 112, 3: fides et vox, Ov. M. 3, 341; id. Tr. 3, 10, 36: dicta, id. F. 2, 488.—Sup.: beneficia ratissima atque gratissima, Cato ap. Fest. pp. 286 and 287 Müll. — Poet., transf., of a person: occiduntur: ubi potitur ratu' Romulu' praedam, the resolved, determined (syn. certus), Enn. ap. Fest. p. 274 Müll. (Ann. v. 78 Vahl.). —Hence, militibus agros ex suis possessionibus pollicetur, quaterna in singulos jugera, et pro ratā parte centurionibus evocatisque, Caes. B. C. 1, 17 fin.; cf.: pro ratā parte, Cic. Rep. 6, 18, 18 Mos. N. cr.: perinde ut cuique data sunt pro ratā parte, id. Tusc. 1, 39, 94: utinam ex omni senatu pro rata parte esset! id. Rep. 2, 40, 67: decumam partem relinqui placet, si plenae fuerint alvi, si minus, pro ratā portione, Plin. 11, 15, 15, § 40: item secundum ratam partem ex altitudine columnarum expediendae sunt altitudines epistyliorum, Vitr. 3, 3 med.: tantum pediti daturum fuisse credunt, et pro ratā aliis, si, etc., Liv. 45, 40; so Capitol. M. Aur. 7, and often in the Digests.—parens nati rata verba Fecit, i. e. fulfilled, Ov. M. 4, 387: juvenes cum avum regem salutassent, secuta ex omni multitudine consentiens vox ratum nomen imperiumque regi effecit, Liv. 1, 6: efficiant ratas, utraque diva preces, Ov. F. 1, 696: quae nobis imperatores commoda tribuerunt, ea rata atque perpetua auctoritate vestrā faciatis, Liv. 28, 39, 16: eos ratum habere judicium, si totum corruptum sit; si unus accusator corruptus sit, rescindere, Cic. Part. Or. 36, 125; so, ratum habere, id. Rosc. Com. 1, 3; id. Att. 14, 21, 2; id. N. D. 1, 5, 10: Atteius Capito ap. Gell. 13, 12, 2; cf.: (fata) ratosne habeant an vanos pectoris orsus, Cic. poët. Div. 2, 30, 63: cavere de rato, Dig. 3, 4, 6, § 3: qui non duxerint societatem ratam, ubi nec divini quicquam nec humani sanctum esset, Liv. 27, 17 fin.: ista ipsa, quae te emisse scribis, non solum rata mihi erunt, sed etiam grata, Cic. Fam. 7, 23, 1.— Rarely, ratum servare: quaeris an quod gessit ratum servum. Ego vero servo, Plin. Ep. 7, 11, 1.?*! In Liv. 25, 12, for the corrupted curata auctoritas eventu of the MS., read cum rato auctoritas eventu; v. Weissenb. ad h. l.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From Proto-Italic *rēōr, from Proto-Indo-European *h₂reh₁- (“to think”), reanalysed root of *h₂er- (“to put together”), in which case it would be cognate with Ancient Greek ἀριθμός (arithmós, “a number”), Classical Latin ars (“art”), Old Irish rád (“saying”), Albanian radhë (“queue, row”), Old Church Slavonic радити (raditi, “to care for”), Sanskrit राध्नोति (rādhnoti, “to succeed”) and Ossetian рад (rad, “turn, order”).
In English words that came into English from reor
- reasonratiō
- raterata
- ratifyratifico