noun · masculinethird declension
ratiōcinātor
ratiōcinātor m (genitive ratiōcinātōris, feminine ratiōcinātrīx)
Classical[ra.ti.oː.kɪˈnaː.tɔr]Ecclesiastical[rat.t͡si.o.t͡ʃiˈnaː.tor]
Meaning
- accountant, bookkeeper
Ratiōcinātor pecūniam numerat
The accountant counts money
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ratiōcinātor | ratiōcinātōrēs |
| genitive | ratiōcinātōris | ratiōcinātōrum |
| dative | ratiōcinātōrī | ratiōcinātōribus |
| accusative | ratiōcinātōrem | ratiōcinātōrēs |
| ablative | ratiōcinātōre | ratiōcinātōribus |
| vocative | ratiōcinātor | ratiōcinātōrēs |
rătĭōcĭnātor, ōris, m. id.,
I. a reckoner, computant, accountant, i. q. calculator.
II. Trop.:
ut boni ratiocinatores esse possimus et addendo deducendoque videre, quae reliqui summa fiat, Cic. Off. 1, 18, 59; Aug. Civ. Dei, 21, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ratiōcinātor ōris, m
ratiocinor, a reckoner, accountant, book-keeper , C.—Fig.: ut boni ratiocinatores esse possimus.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin ratiōcinātor From ratiōcinor (“to reckon”) + -tor.