LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

ratiōnālis

ratiōnālis (neuter ratiōnāle, adverb ratiōnāliter)
Classical[ra.ti.oːˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[rat.t͡si.oˈnaː.lis]

Meaning

  1. relationaltwo terminationaccounts
  2. two terminationrational, reasonable, of or possessing reason
  3. two terminationthat has a ratio
  4. two terminationsyllogistic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeratiōnālisratiōnālisratiōnāle
genitiveratiōnālisratiōnālisratiōnālis
dativeratiōnālīratiōnālīratiōnālī
accusativeratiōnālemratiōnālemratiōnāle
ablativeratiōnālīratiōnālīratiōnālī
vocativeratiōnālisratiōnālisratiōnāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeratiōnālēsratiōnālēsratiōnālia
genitiveratiōnāliumratiōnāliumratiōnālium
dativeratiōnālibusratiōnālibusratiōnālibus
accusativeratiōnālīs
ratiōnālēs
ratiōnālīs
ratiōnālēs
ratiōnālia
ablativeratiōnālibusratiōnālibusratiōnālibus
vocativeratiōnālēsratiōnālēsratiōnālia

rătĭōnālis, e, adj. ratio.
I. Of or belonging to accounts (post-Aug.): LITTERAE, Inscr. (a. p. Chr. 193) Orell. 39.—Hence, subst.
(a). rătĭōnālis, is, m., an accountant, receiver of revenue, treasurer, Lampr. Alex. Sev. 45; 46; Capitol. Gord. 7; Commod. ap. Capitol. Albin. 2; Amm. 15, 3, 4; Inscr. Orell. 1090.—
(b). rătĭōnāle, is, n., the oracular breastplate of the Jewish highpriest, Vulg. Exod. 25, 7; id. Lev. 8, 8; also called rationale judicii (transl. of LXX. τὸ λογεῖον τῆς κρίσεως), id. Exod. 28, 15.—
II. Of or belonging to reason, reasonable, rational, endowed with reason: falsa est (finitio), si dicas, Equus est animal rationale: nam est equus animal, sed irrationale, Quint. 7, 3, 24: homo est animal rationale, id. 5, 10, 56; cf. id. 5, 8, 7; and: nec si mutis finis voluptas, rationalibus quoque: quin immo ex contrario, quia mutis, ideo non rationalibus, id. 5, 11, 35; so without a subst.: a rationali ad rationale (translatio), id. 8, 6, 13.—
B. Reasonable, depending on reason: in causā rationali, Auct. Her. 2, 12, 18: philosophia, i. e. logic, Sen. Ep. 89, 17; also called rationalis pars philosophiae, Quint. 12, 2, 10: disciplina, i. e. theoretical science (opp. to usus and experimenta), Cels. praef.; also ars, id. ib.; hence, rationalis medicina, theoretical therapeutics; and rationales medici, medical theorists, id. ib.—
2. In rhet., i. q. ratiocinativus, of or belonging to a syllogism, syllogistic: genus (quaestionum), Quint. 3, 5, 4; 6, 54; 78; 86; cf. status, id. 3, 6, 56; 66.— Hence, adv.: rătĭōnālĭter, in a reasonable manner, reasonably, rationally, Sen. Ep. 109; Tert. Anim. 16 al.

Origins

Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin ratiōnālis From ratiō + -ālis.

Descendants
  • Catalanracional
  • Englishrational
  • Englishrationale
  • Frenchrationnel
  • Italianrazionale
  • Portugueseracional
  • Romanianrațional
  • Spanishracional
  • Russianрациона́льный

Quick answers

What does ratiōnālis mean in Latin?
ratiōnālis, a adjective, means “accounts; rational, reasonable, of or possessing reason; that has a ratio”.
How do you pronounce ratiōnālis?
In classical Latin, [ra.ti.oːˈnaː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [rat.t͡si.oˈnaː.lis].