LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

prōmiscuus

prōmiscuus (feminine prōmiscua, neuter prōmiscuum, adverb prōmiscuē)
Classical[proːˈmɪs.ku.ʊs]Ecclesiastical[proˈmis.ku.us]
prōmiscam sg. acc. f.

Meaning

  1. adjectivenot separate or distinct, mixed; mutual, shared
  2. adjectiveindiscriminate, promiscuous
  3. adjectiveepicene
  4. adjectivecommon, usual, general

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeprōmiscuusprōmiscua
prōmisca
prōmiscuum
prōmiscum
genitiveprōmiscuī
prōmiscī
prōmiscuae
prōmiscae
prōmiscuī
prōmiscī
dativeprōmiscuō
prōmiscō
prōmiscuae
prōmiscae
prōmiscuō
prōmiscō
accusativeprōmiscuum
prōmiscum
prōmiscuam
prōmiscam
prōmiscuum
prōmiscum
ablativeprōmiscuō
prōmiscō
prōmiscuā
prōmiscā
prōmiscuō
prōmiscō
vocativeprōmiscue
prōmisce
prōmiscua
prōmisca
prōmiscuum
prōmiscum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeprōmiscuī
prōmiscī
prōmiscuae
prōmiscae
prōmiscua
prōmisca
genitiveprōmiscuōrum
prōmiscōrum
prōmiscuārum
prōmiscārum
prōmiscuōrum
prōmiscōrum
dativeprōmiscuīs
prōmiscīs
prōmiscuīs
prōmiscīs
prōmiscuīs
prōmiscīs
accusativeprōmiscuōs
prōmiscōs
prōmiscuās
prōmiscās
prōmiscua
prōmisca
ablativeprōmiscuīs
prōmiscīs
prōmiscuīs
prōmiscīs
prōmiscuīs
prōmiscīs
vocativeprōmiscuī
prōmiscī
prōmiscuae
prōmiscae
prōmiscua
prōmisca

prō-miscŭus (collat. form prōmis-cŭs, Gell. 11, 16, 8; 16, 13, 4; Liv. 5, 13, 7; prob. also ante-class.; v. below the adv. promiscam), a, um, adj. misceo.
I. Lit., mixed, not separate or distinct, without distinction, in common, indiscriminate, promiscuous (as adj. not in Cic. or Cæs.): opera promiscua, Plaut. Rud. 4, 4, 138: conubia, i. e. between patricians and plebeians, Liv 4, 2; cf.: consulatum promiscuum patribus ac plebi facere, id. 7, 21. multitudo, of patricians and plebeians, Tac. A. 12, 7: vulgus, Vulg. Exod. 12, 38: promiscua omnium generum caedes, Liv. 2, 30 fin.: sepultura, Tac. A. 16, 16 fin.: jus, id. ib. 4, 16: spectaculum, to which all are admitted without distinction, id. ib. 14, 14: divina atque humana promiscua habere, Sall. C. 12, 2: privatae et promiscuae copiae, common, general, public, Tac. H. 1, 66: promiscuos feminarum concubitus permittere, Just. 3, 4, 5. —With object-clause: muta ista et inanima (sc. tecta) intercidere ac reparari promiscua sunt, may be destroyed and restored again, Tac. H. 1, 84 fin.—In neutr. absol.: in promiscuo licentiam atque improbitatem esse voluit, to be universal, Liv. 29, 17; 34, 44; 40, 51: nec arma in promiscuo, sed clausa sub custode, i. e. in every man's hands, Tac. G. 44.—
B. In partic., in gram., epicene: promiscuum nomen, i. e. epicoenum, Quint. 1, 4, 24.—
II. Transf., common, usual (very rare and not ante-Aug.): promiscua ac vilia mercari, Tac. G. 5 fin.: varia promiscaque cogitatio, Gell. 11, 16, 8 (al. promiscua): opinionis tam promiscae errores, id. 16, 13, 4.—Hence, adv., in three forms.
A. Form prōmiscam (acc. form from promiscus), in common, indiscriminately, promiscuously (ante-class.): promiscam dicebant pro promiscue, Paul. ex Fest. p. 224 Müll.: ut meā laetitiā laetus promiscam siet, Plaut. Ps. 4, 5, 11: cetera promiscam voluit communia haberi, Varr. ap. Non. 361, 25.—
B. Form prōmiscē, in common, indiscriminately, indifferently (post-class.), Cic. de Or. 3, 19, 72 B. and K.; Cic. Font. 6, 12; Liv. 3, 47, 5 Weissenb.: indistincte atque promisce annotare, Gell. praef. § 2; 7, 3, 52: promisce atque indefinite largiri, id. 2, 24, 7: verbo uti, id. 10, 21, 2.—
C. Form prōmiscŭē (the class. form), in common, promiscuously: (mares et feminae) promiscue in fluminibus perluuntur, * Caes. B. G. 6, 21 fin.: promiscue puberes atque negotiatores interficere, Sall. J. 26, 3: promiscue toto quam proprie parvā frui parte (Campi Martii) malletis, Cic. Agr. 2, 31, 85; id. Font. 6, 22; Liv. 5, 55; Plin. 11, 37, 47, § 130 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-der.?
  2. Proto-Indo-European*per-der.?
  3. Proto-Indo-European*pér
  4. Proto-Indo-European*pró
  5. Proto-Indo-European*pro-
  6. Proto-Italic*pro-
  7. Latinprōmiscuus

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyḱ- Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Indo-European *miḱsḱéti Proto-Italic *mi(k)skō Latin misceō Proto-Indo-European *-wós Proto-Italic *-wos Latin -uus Latin prōmiscuus From prō- + misceō (“mix”) + -uus.

Descendants
  • Catalanpromiscu
  • Englishpromiscuous
  • Germanpromiskuosfrom English promiscuous
  • Frenchpromiscu
  • Germanpromisk
  • Germanpromiscue
  • Italianpromiscuo
  • Portuguesepromíscuo
  • Romanianpromiscuu
  • Spanishpromiscuo

In English words that came into English from prōmiscuus

  • promiscuousprōmiscuus

Quick answers

What does prōmiscuus mean in Latin?
prōmiscuus, a adjective, means “not separate or distinct, mixed; mutual, shared; indiscriminate, promiscuous”.
How do you pronounce prōmiscuus?
In classical Latin, [proːˈmɪs.ku.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [proˈmis.ku.us].
Where does prōmiscuus come from?
Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *pér → Proto-Indo-European *pró → Proto-Indo-European *pro- → Proto-Italic *pro- → Latin prōmiscuus.