LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

admisceō

admisceō (present infinitive admiscēre, perfect active admiscuī, supine admixtum)
Classical[adˈmɪs.ke.oː]Ecclesiastical[adˈmiʃ.ʃe.o]

Meaning

  1. to mix or mingle with, in or together, admix, combine, add to, blend
    proderit et tunsum gallae admiscere saporem […]It is good too to blend a taste of pounded oak-apples […]c. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 4.267
  2. to involve or entangle in something
  3. reflexiveto interfere or meddle with, get involved

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.admisceōadmiscēbamadmiscēbōadmiscuīadmiscueramadmiscuerō
2nd sg.admiscēsadmiscēbāsadmiscēbisadmiscuistīadmiscuerāsadmiscueris
3rd sg.admiscetadmiscēbatadmiscēbitadmiscuitadmiscueratadmiscuerit
1st pl.admiscēmusadmiscēbāmusadmiscēbimusadmiscuimusadmiscuerāmusadmiscuerimus
2nd pl.admiscētisadmiscēbātisadmiscēbitisadmiscuistisadmiscuerātisadmiscueritis
3rd pl.admiscentadmiscēbantadmiscēbuntadmiscuērunt
admiscuēre
admiscuerantadmiscuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.admisceamadmiscēremadmiscuerimadmiscuissem
2nd sg.admisceāsadmiscērēsadmiscuerīsadmiscuissēs
3rd sg.admisceatadmiscēretadmiscueritadmiscuisset
1st pl.admisceāmusadmiscērēmusadmiscuerīmusadmiscuissēmus
2nd pl.admisceātisadmiscērētisadmiscuerītisadmiscuissētis
3rd pl.admisceantadmiscērentadmiscuerintadmiscuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.admisceoradmiscēbaradmiscēbor
2nd sg.admiscēris
admiscēre
admiscēbāris
admiscēbāre
admiscēberis
admiscēbere
3rd sg.admiscēturadmiscēbāturadmiscēbitur
1st pl.admiscēmuradmiscēbāmuradmiscēbimur
2nd pl.admiscēminīadmiscēbāminīadmiscēbiminī
3rd pl.admiscenturadmiscēbanturadmiscēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.admiscearadmiscērer
2nd sg.admisceāris
admisceāre
admiscērēris
admiscērēre
3rd sg.admisceāturadmiscērētur
1st pl.admisceāmuradmiscērēmur
2nd pl.admisceāminīadmiscērēminī
3rd pl.admisceanturadmiscērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.admiscēadmiscēre
pres. 2nd pl.admiscēteadmiscēminī
fut. 2nd sg.admiscētōadmiscētor
fut. 3rd sg.admiscētōadmiscētor
fut. 2nd pl.admiscētōte—
fut. 3rd pl.admiscentōadmiscentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadmiscēreadmiscērī
perfect infinitiveadmiscuisseadmixtum esse
future infinitiveadmixtūrum esseadmixtum īrī
present participleadmiscēns—
perfect participle—admixtus
admista, admistā, admistae, admistam, admistārum, admistās, admiste, admistī, admistīs, admistō, admistōrum, admistōs, admistum, admistus
future participleadmixtūrus
admixtūra, admixtūrā, admixtūrae, admixtūram, admixtūrārum, admixtūrās, admixtūre, admixtūrī, admixtūrīs, admixtūrō, admixtūrōrum, admixtūrōs, admixtūrum
admiscendus
admiscenda, admiscendā, admiscendae, admiscendam, admiscendārum, admiscendās, admiscende, admiscendīs, admiscendōrum, admiscendōs
gerundadmiscendī, admiscendō, admiscendumsupineadmixtum, admixtū

ad-miscĕo, scui, xtum (better than -stum), 2, v. a.,
I. to add to by mingling, to mix with, mingle with, to admix (in admiscere there is a ref. to a principal constituent, to which something is added; in immiscere, to the intimate union of the ingredients; in permiscere, to the removal of their distinct characteristics).
I. Lit., constr. with the abl. of that with which any thing is mingled: aër multo calore admixtus, Cic. N. D. 2, 10, 27 (cf. on the contr. ib. § 26: aquae admixtum calorem; and soon after: admixtum calorem): genus radicis admixtum lacte, Caes. B. C. 3, 48.— With in with acc.: admixtis in heminam seminis resinae coclearibus duobus, Plin. 26, 10, 66, § 104.—With cum: admiscent torrefacta sesama cum aniso, Col. 12, 15.—
II. Transf.
A. Of things, to mingle in, to mix with, to add to, etc.: nec tamen admiscent in eorum corpus inane, Lucr. 1, 745: deus bonis omnibus mundum implevit; mali nihil admiscuit, Cic. Univ. 3: se admiscere atque implicare hominum vitiis, id. Fragm. ap. Aug. de Trin. 14, 19: sed hoc cum iis rationibus admisceri nolo, be mixed up, id. Att. 7, 1: admiscere huic generi orationis illud alterum, id. de Or. 2, 49: versus admiscere orationi, id. Tusc. 2, 11, 26: admiscenda venus est timori, Ov. A. A. 3, 609: non admixtus fidei, Vulg. Heb. 4, 2; ib. Eccli. 23, 10.—
B. Of persons.
1. To mix up with, to add or join to: his Antonianos milites admiscuerat, Caes. B. C. 3. 4: expeditos antesignanos admiscuit, id. ib. 3, 75 fin.: ad id consilium admisceor, Cic. Phil. 12, 16: admiscerenturne plebeii, i. e. whether the plebeians should be admitted to the number of the decemvirs, Liv. 3, 32, 7: admixti funditoribus sagittarii, Curt. 3, 9; Verg. A. 7, 579.—
2. To involve or entangle in a thing: se, to interfere or meddle with: ita tu istaec tua misceto, ne me admisceas, Ter. Heaut. 4, 5, 35: ne te admisce: nemo accusat, Syre, te, id. ib. 5, 2, 22: ad id consilium admiscear? Cic. Phil. 12, 7: Trebatium vero meum, quod isto admisceas nihil est, implicate, involve in, id. Q. Fr. 3, 1, 3.—Hence, admixtus, a, um, P. a., that is mingled with something, mixed, not simple: simplex animi natura est, nec habet in se quidquam admixtum, Cic. de Sen. 21: nihil est animis admixtum, nihil concretum, nihil copulatum, nihil coagmentatum, nihil duplex, id. Tusc. 1, 29.—Comp., sup., and adv. not used.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadmisceō

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyḱ- Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Indo-European *miḱsḱéti Proto-Italic *mi(k)skō Latin misceō Latin admisceō From ad- + misceō (“mix”).

Descendants
  • Englishadmix
  • Galicianamecer
  • Sicilianammiscari

In English words that came into English from admisceō

  • admixtureadmixtūra

Quick answers

What does admisceō mean in Latin?
admisceō, a verb, means “to mix or mingle with, in or together, admix, combine, add to, blend; to involve or entangle in something; to interfere or meddle with, get involved”.
What are the principal parts of admisceō?
admisceō, admiscēre, admiscuī, admixtum (second conjugation).
How do you pronounce admisceō?
In classical Latin, [adˈmɪs.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [adˈmiʃ.ʃe.o].
Where does admisceō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin admisceō.