LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

nōminō

nōminō (present infinitive nōmināre, perfect active nōmināvī, supine nōminātum)
Classical[ˈnoː.mɪ.noː]Ecclesiastical[ˈnɔː.mi.no]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to name, give a name to, call by name
  2. to make famous
  3. to nominate for office
  4. to accuse, arraign

Latīnē defined in Latin in our graded readers

nōmen dō vel nōmine vocō.
nōminō -āre — in Mille Verba, Schola

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Nominare · Nuncupare · Vocare · Appellare

Nominare and nuncupare mean, to call anybody by his name; nominare, to call him by the name which he already possesses; nuncupare, to give a name to an object that has hitherto been without a name; whereas appellare and vocare mean to designate a person by any name, title, or appellation belonging to him. (v. 105.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.nōminōnōminābamnōminābōnōmināvīnōmināveram
nōmināram
nōmināverō
nōminārō
2nd sg.nōmināsnōminābāsnōminābisnōmināvistī
nōmināstī
nōmināverās
nōminārās
nōmināveris
nōmināris
3rd sg.nōminatnōminābatnōminābitnōmināvit
nōmināt
nōmināverat
nōminārat
nōmināverit
nōminārit
1st pl.nōmināmusnōminābāmusnōminābimusnōmināvimus
nōmināmus
nōmināverāmus
nōminārāmus
nōmināverimus
nōminārimus
2nd pl.nōminātisnōminābātisnōminābitisnōmināvistis
nōmināstis
nōmināverātis
nōminārātis
nōmināveritis
nōmināritis
3rd pl.nōminantnōminābantnōminābuntnōmināvērunt
nōminārunt, nōmināvēre
nōmināverant
nōminārant
nōmināverint
nōminārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.nōminemnōmināremnōmināverim
nōminārim
nōmināvissem
nōmināssem
2nd sg.nōminēsnōminārēsnōmināverīs
nōminārīs
nōmināvissēs
nōmināssēs
3rd sg.nōminetnōmināretnōmināverit
nōminārit
nōmināvisset
nōmināsset
1st pl.nōminēmusnōminārēmusnōmināverīmus
nōminārīmus
nōmināvissēmus
nōmināssēmus
2nd pl.nōminētisnōminārētisnōmināverītis
nōminārītis
nōmināvissētis
nōmināssētis
3rd pl.nōminentnōminārentnōmināverint
nōminārint
nōmināvissent
nōmināssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.nōminornōminābarnōminābor
2nd sg.nōmināris
nōmināre
nōminābāris
nōminābāre
nōmināberis
nōminābere
3rd sg.nōmināturnōminābāturnōminābitur
1st pl.nōmināmurnōminābāmurnōminābimur
2nd pl.nōmināminīnōminābāminīnōminābiminī
3rd pl.nōminanturnōminābanturnōminābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.nōminernōminārer
2nd sg.nōminēris
nōminēre
nōminārēris
nōminārēre
3rd sg.nōminēturnōminārētur
1st pl.nōminēmurnōminārēmur
2nd pl.nōminēminīnōminārēminī
3rd pl.nōminenturnōminārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.nōminānōmināre
pres. 2nd pl.nōminātenōmināminī
fut. 2nd sg.nōminātōnōminātor
fut. 3rd sg.nōminātōnōminātor
fut. 2nd pl.nōminātōte—
fut. 3rd pl.nōminantōnōminantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivenōminārenōminārī
nōminārier
perfect infinitivenōmināvisse
nōmināsse
nōminātum esse
future infinitivenōminātūrum essenōminātum īrī
present participlenōmināns
nōminante, nōminantem, nōminantēs, nōminantī, nōminantia, nōminantibus, nōminantis, nōminantīs, nōminantium
—
perfect participle—nōminātus
nōmināta, nōminātā, nōminātae, nōminātam, nōminātārum, nōminātās, nōminātī, nōminātōrum, nōminātōs
future participlenōminātūrus
nōminātūra, nōminātūrā, nōminātūrae, nōminātūram, nōminātūrārum, nōminātūrās, nōminātūre, nōminātūrī, nōminātūrīs, nōminātūrō, nōminātūrōrum, nōminātūrōs, nōminātūrum
nōminandus
gerundnōminandī, nōminandō, nōminandumsupinenōminātum, nōminātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

honoris causa aliquem nominare or appellare
to speak of some one respectfully.
aliquem (aliquid) exempli causa ponere, proferre, nominare, commemorare
to cite a person or a thing as an example.

nōmĭno, āvi, ātum, 1, v. a. nomen,
I. to call by name, to name, to give a name to (esp. after, for a person or thing; cf.: appello, voco, dico).
I. In gen.: quae (navis) nunc nominatur nomine Argo, Enn. ap. Auct. Her. 2, 22, 34, 26: Chaldaei, non ex artis, sed ex gentis vocabulo nominati, Cic. Div. 1, 1, 2: urbem constituit, quam e suo nomine Romam jussit nominari, id. Rep. 2, 7, 12: amor ex quo amicitia est nominata, Cic. Lael. 8 (Trag. v. 283 Vahl.); id. Caecin. 18, 51.—Esp., to give a surname to a person, Eutr. 8, 8: aliquem honoris causā, to name or mention out of respect: L. Sulla, quem honoris causā nomino, Cic. Rosc. Am. 2, 6: quem ego hominem honoris causā nominatum volo, Cic. Verr. 1, 7, 18; v. honor: hanc illi ἰδέαν appellant, jam a Platone ita nominatam, Cic. Ac. 1, 8, 30.—
II. In partic.
A. Pregn., to render famous, renowned, celebrated (cf.: laudo, celebro): praedicari de se et nominari volunt omnes, Cic. Arch. 11, 26: sunt clari hodieque et qui olim nominabuntur, Quint. 10, 1, 94; v. under P. a.—
B. To name or nominate a person for an office: patres interregem nominaverant, Liv. 1, 32: me augurem Cn. Pompeius et Q. Hortensius nominaverunt, Cic. Phil. 2, 2, 4: illo die, quo sacerdotes solent nominare, quos dignissimos sacerdotio judicant, me semper nominabat, Plin. Ep. 2, 1, 8; Suet. Claud. 22; cf. nominatio.—
C. To name, mention, report, accuse, arraign (not ante-Aug.): capita conjurationis, priusquam nominarentur apud dictatorem, mors ab ipsis conscita judicio subtraxit, Liv. 9, 26, 7: qui nominatus profugisset, diem certam se finituros, id. 39, 17: Dimnus, cum ceteros participes sceleris indicaret, Philotam non nominavit, Curt. 6, 9, 16; 8, 6, 24.—Esp., with inter, to name among or as one of; to report as belonging to a party, conspiracy, etc.: inter conjuratos nemo me nominat, Curt. 6, 10, 5: inter socios Catilinae nominatus, Suet. Caés. 17; cf.: cum Thesea inter eos nomināsset. qui ad inferos adissent, Gell. 10, 16, 12; Plin. 14, 13, 15, § 93; 22, 21, 27, § 55; Hier. in Ep. ad Galat. 5, 19 sqq.—
D. In gram.: nominandi casus, the nominative case (like accusandi casus, the accusative case), Varr. L. L. 8, § 42 Müll.; 9, § 76; 10, 2, § 23; Gell. 13, 22, 5.—Hence, nōmĭnātus, a, um, P. a. (acc. to II. A.), famed, renowned, celebrated: illa Attalica tota Sicilia nominata, Cic. Verr. 2, 4, 12, § 27: nominatiora pericula, Tert. Anim. 13: bdellium nominatissimum, Plin. 12, 9, 19, § 35 (al. laudatissimum); Vulg. 1 Par. 11, 10.

Origins

From nōmen (“name”) + -ō.

Borrowings
  • Catalannominar
  • Englishnominate
  • Frenchnominer
  • Portuguesenominar
  • Romaniannomina
  • Spanishnominar
  • Idonominar
Southern Gallo-Romance
  • Catalannomenar
  • Occitannomenar
Ibero-Romance
  • Portuguesenomearfrom Old Galician-Portuguese nomẽar
  • Spanishnombrarfrom Old Spanish nombrar
  • Asturiannomar
  • Galiciannomearfrom Old Galician-Portuguese nomẽar
Balkano-Romance
  • Romaniannumăra
Italo-Romance
  • Italiannominare
  • Venetannominarfrom Italian nominare
  • Siciliannuminari
Northern Gallo-Romance
  • Frenchnommerfrom Old French nomer
  • Normannommerfrom Old French nomer
  • Walloonlomerfrom Old French nomer
Insular Romance
  • Sardinianlumerare

In English words that came into English from nōminō

  • nominatenōminātus
  • nominativenōminātīvus
  • nominationnōminātiō
  • misnomernōmināre
  • denominatordēnōminātor
  • denominationdēnōminātiō
  • denominatedēnōminātus
  • denominativedēnōminātīvus
  • nominatornōminātor
  • nominablenōminābilis
  • innominableinnominabilis

Quick answers

What does nōminō mean in Latin?
nōminō, a verb, means “to name, give a name to, call by name; to make famous; to nominate for office”.
What are the principal parts of nōminō?
nōminō, nōmināre, nōmināvī, nōminātum (first conjugation).
How do you pronounce nōminō?
In classical Latin, [ˈnoː.mɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈnɔː.mi.no].
Which English words come from nōminō?
English words that go back to Latin nōminō include misnomer, nominate, nominative, nomination, denominate and nominator.