verbfirst conjugation, no perfect or supine stems
nōminitō
nōminitō (present infinitive nōminitāre)
Classical[noːˈmɪ.nɪ.toː]Ecclesiastical[noˈmiː.ni.to]
Meaning
- transitiveI name, term
Conjugation conjugation 1 perfect
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | nōminitō | nōminitābam | nōminitābō | — | — | — |
| 2nd sg. | nōminitās | nōminitābās | nōminitābis | — | — | — |
| 3rd sg. | nōminitat | nōminitābat | nōminitābit | — | — | — |
| 1st pl. | nōminitāmus | nōminitābāmus | nōminitābimus | — | — | — |
| 2nd pl. | nōminitātis | nōminitābātis | nōminitābitis | — | — | — |
| 3rd pl. | nōminitant | nōminitābant | nōminitābunt | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | nōminitem | nōminitārem | — | — |
| 2nd sg. | nōminitēs | nōminitārēs | — | — |
| 3rd sg. | nōminitet | nōminitāret | — | — |
| 1st pl. | nōminitēmus | nōminitārēmus | — | — |
| 2nd pl. | nōminitētis | nōminitārētis | — | — |
| 3rd pl. | nōminitent | nōminitārent | — | — |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | nōminitor | nōminitābar | nōminitābor |
| 2nd sg. | nōminitāris nōminitāre | nōminitābāris nōminitābāre | nōminitāberis nōminitābere |
| 3rd sg. | nōminitātur | nōminitābātur | nōminitābitur |
| 1st pl. | nōminitāmur | nōminitābāmur | nōminitābimur |
| 2nd pl. | nōminitāminī | nōminitābāminī | nōminitābiminī |
| 3rd pl. | nōminitantur | nōminitābantur | nōminitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | nōminiter | nōminitārer |
| 2nd sg. | nōminitēris nōminitēre | nōminitārēris nōminitārēre |
| 3rd sg. | nōminitētur | nōminitārētur |
| 1st pl. | nōminitēmur | nōminitārēmur |
| 2nd pl. | nōminitēminī | nōminitārēminī |
| 3rd pl. | nōminitentur | nōminitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | nōminitā | nōminitāre |
| pres. 2nd pl. | nōminitāte | nōminitāminī |
| fut. 2nd sg. | nōminitātō | nōminitātor |
| fut. 3rd sg. | nōminitātō | nōminitātor |
| fut. 2nd pl. | nōminitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | nōminitantō | nōminitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | nōminitāre | nōminitārī |
| present participle | nōminitāns | — |
| future participle | — | nōminitandus |
gerundnōminitandī, nōminitandō, nōminitandum
nōmĭnĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. id.,
I. to name (ante- and post-class.):
suscipere hunc motum, quem sensum nominitamus, Lucr. 3, 352; 4, 51; 6, 424; Inscr. Murat. 1522, 2.Origins
- Proto-Indo-European*h₁nómn̥
- Proto-Italic*nōmn̥
- Latinnōminitō
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin nōminō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus ▲ Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin nōminitō From nōminō + -itō (frequentative suffix).