LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, deponent

mētior

mētior (present infinitive mētīrī, perfect active mēnsus sum or mētītus sum)
Classical[ˈmeː.ti.ɔr]Ecclesiastical[ˈmɛt.t͡si.or]

Meaning

  1. deponentto measure or estimate
    Quis mēnsus est pugillō aquās, et caelōs palmō ponderāvit?Who has measured the waters in the hollow of his hand, or with the breadth of his hand marked off the heavens?
  2. deponentto distribute or mete out
  3. deponentto traverse

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Metiri · Metari · Dimetiri · Dimetari

1. Metiri means to measure a space in order to know its magnitude; whereas metari, to mark the boundaries of the space that has been measured, that they may be known to others. 2. By dimetiri and dimetari, the measuring and marking out of sub-divisions is especially meant; wherefore metari castra refers merely to the whole circumference of the entrenchments; when, therefore, Liv. viii. 38. uses the phrase locum castris dimetari, it is evident of itself that he expressly means, to mark the boundaries of the principia and of the prætorium, etc., that are within the camp. (ii. 169.)

[Mirari is indifferent: admirari usually involves praise, demirari blame.]

Conjugation conjugation 4 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.mētiormētiēbarmētiar
mētībor
———
2nd sg.mētīris
mētīre
mētiēbāris
mētiēbāre
mētiēris
mētiēre
———
3rd sg.mētīturmētiēbāturmētiētur———
1st pl.mētīmurmētiēbāmurmētiēmur———
2nd pl.mētīminīmētiēbāminīmētiēminī———
3rd pl.mētiunturmētiēbanturmētientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.mētiarmētīrer——
2nd sg.mētiāris
mētiāre
mētīrēris
mētīrēre
——
3rd sg.mētiāturmētīrētur——
1st pl.mētiāmurmētīrēmur——
2nd pl.mētiāminīmētīrēminī——
3rd pl.mētianturmētīrentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.mētīre—
pres. 2nd pl.mētīminī—
fut. 2nd sg.mētītor—
fut. 3rd sg.mētītor—
fut. 3rd pl.mētiuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemētīrī—
perfect infinitivemēnsum esse
mētītum esse
—
future infinitivemēnsūrum esse
mētītūrum esse
—
present participlemētiēns—
perfect participlemēnsus
mētītus, mēnsa, mēnsā, mēnsae, mēnsam, mēnsārum, mēnsās, mēnse, mēnsī, mēnsīs, mēnsō, mēnsōrum, mēnsōs, mētīta, mētītā, mētītae, mētītam, mētītārum, mētītās, mētīte, mētītī, mētītīs, mētītō, mētītōrum, mētītōs
—
future participlemēnsūrus
mētītūrus, mēnsūra, mēnsūrā, mēnsūrae, mēnsūram, mēnsūrārum, mēnsūrās, mēnsūre, mēnsūrī, mēnsūrīs, mēnsūrō, mēnsūrōrum, mēnsūrōs, mēnsūrum, mētītūra, mētītūrā, mētītūrae, mētītūram, mētītūrārum, mētītūrās, mētītūre, mētītūrī, mētītūrīs, mētītūrō, mētītūrōrum, mētītūrōs, mētītūrum
mētiendus
mētiundus, mētienda, mētiendā, mētiendae, mētiendam, mētiendārum, mētiendās, mētiende, mētiendīs, mētiendōrum, mētiendōs
gerundmētiendī, mētiendō, mētiendumsupinemēnsum, mēnsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

metiri, ponderare, aestimare, iudicare aliquid (ex) aliqua re
to measure something by the standard of something else; to make something one's criterion.

mētĭor, mensus (post-class. metītus, Dig. 32, 1, 52), 4, v. dep. Sanscr. ma, to measure; cf. Gr. μέ-τρον, Lat. modus,
I. to measure, mete (lands, corn); also, to measure or mete out, to deal out, distribute by measure (class.).
I. Lit.: metiri agrum, Cic. Fam. 9, 17, 2: frumentum, Cic. Verr. 2, 3, 83, § 192: sol, quem metiri non possunt, id. Ac. 2, 41, 128: magnitudinem mundi, id. Off. 1, 43, 154: nummos, to measure one's money, i. e. to have a great abundance of it, Hor. S. 1, 1, 95: nummos modio, Petr. S. 37: se ad candelabrum, id. ib. 75: pedes syllabis, to measure by syllables, Cic. Or. 57, 194: frumentum militibus metiri, Caes. B. G. 1, 16: cum exercitu frumentum metiri oporteret, id. ib. 1, 23; 7, 71: Caecubum, Hor. Epod. 9, 36: quis mensus est pugillo aquas? Vulg. Isa. 40, 12: tantus acervus fuit, ut metientibus dimidium super tres modios explesse, sint quidam auctores, Liv. 23, 12.—
B. Poet. transf., to measure a distance, i. e. to pass, walk, or sail through or over, to traverse: Sacram metiente te viam (of the measured pace of a proud person), Hor. Epod. 4, 7: aequor curru, to sail through, Verg. G. 4, 389: aquas carinā, Ov. M. 9, 446: tu, cursu, dea menstruo metiens iter annuom, to go through complete, Cat. 34, 17: instabili gressu metitur litora cornix, Luc. 5, 556.—Also absol.: quin hic metimur gradibus militariis, to walk, Plaut. Ps. 4, 4, 11.—
II. Trop., to measure, estimate, judge one thing by another; also simply to measure, estimate, judge of, set a value on a thing.
(a). With abl. of the standard of comparison, or the means of judgment: sonantia metiri auribus, Cic. Or. 68, 227: oculo latus, Hor. S. 1, 2, 103: omnia quaestu, by profit, Cic. Phil. 2, 43, 111: qui nihil alterius causa faciet et metietur suis commodis omnia, id. Leg. 1, 14, 41: vides igitur, si amicitiam sua caritate metiare, nihil esse praestantius, id. Fin. 2, 26, 85: vim eloquentiae sua facultate non rei natura, id. Opt. Gen. Or. 4, 10: omnia voluptate, id. Fam. 7, 12, 2: studia utilitate, Quint. 12, 11, 29: magnos homines virtute, non fortuna, Nep. Eum. 1: usum pecuniae non magnitudine, sed ratione, Cic. Att. 14: officia utilitate, Lact. 6, 11, 12: odium in se aliorum suo in eos metiens odio, Liv. 3, 54: pericula suo metu, Sall. C. 31, 2: peccata vitiis, Cic. Par. 3, 1, 20: aetatem nostram non spatio senectutis, sed tempore adulescentiae, Quint. 12, 11, 13.—
(b). With ex (very rare): fidelitas, quam ego ex mea conscientiā metior, Cic. Fam. 10, 4, 2: ex eo, quantum cuique satis est, metiuntur homines divitiarum modum, id. Par. 6, 1, 14.—
(g). With ad: nec se metitur ad illum quem dedit haec (paupertas) posuitque modum, i. e. accommodates herself, Juv. 6, 358.—
(d). Absol. (post-Aug.): metiri ac diligenter aestimare vires suas, Quint. 6, 1, 45: pondera sua, Mart. 12, 100, 8: sua regna, Luc. 8, 527. —(ε) With quod: quanto metiris pretio, quod, etc., Juv. 9, 72.—
B. To traverse. go over, pass through: late Aequora prospectu metior alta meo, Ov. H. 10, 28: tot casus, tot avia, Val. Fl. 5, 476: jamque duas lucis partes Hyperione menso, Ov. M. 8, 564.—
C. To measure out, deal to any one, treat one well or ill: mensurā quā mensi fueritis, remetietur vobis, Vulg. Luc. 6, 38; cf. id. Matt. 7, 2.!*? In pass. signif., to be measured: agri glebatim metiebantur, Lact. Mort. Persec. 23, 2: an sol pedis unius latitudine metiatur, Arn. 2, 86.—Part. perf.: mensus, a, um, measured off: mensa spatia conficere, Cic. N. D. 2, 27, 69.—As subst.: bene mensum dabo, good measure, Sen. Q. N. 4, 4, 1.

Origins

From Proto-Italic *mētis, from Proto-Indo-European *meh₁- (“to measure”). Cognates include Ancient Greek μῆτις (mêtis), μέτρον (métron), μέτριος (métrios), Old Church Slavonic мѣра (měra), compare Hungarian mér, Russian ме́ра (méra), Serbo-Croatian mera, ме̏ра, and mjera, mjȅra, and English meal. The formation of its supine-stem derivatives with interfixed -n- is irregular, probably due to analogy with pēnsus (“weighed”).

Descendants
  • Englishmensurate
  • Portuguesemedirfrom Old Galician-Portuguese medir
  • Sardinianmedire
  • Sardinianmediri
  • Sardinianmetire
  • Spanishmedir
  • Asturianmidir
  • Galicianmedirfrom Old Galician-Portuguese medir

Quick answers

What does mētior mean in Latin?
mētior, a verb, means “to measure or estimate; to distribute or mete out; to traverse”.
What are the principal parts of mētior?
mētior, mētīrī, mēnsus sum (fourth conjugation, deponent).
How do you pronounce mētior?
In classical Latin, [ˈmeː.ti.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɛt.t͡si.or].