noun · masculinethird declension
mēnsor
mēnsor m (genitive mēnsōris)
Classical[ˈmẽː.sɔr]Ecclesiastical[ˈmɛn.sor]
Meaning
- measurer
- architect; engineer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mēnsor | mēnsōrēs |
| genitive | mēnsōris | mēnsōrum |
| dative | mēnsōrī | mēnsōribus |
| accusative | mēnsōrem | mēnsōrēs |
| ablative | mēnsōre | mēnsōribus |
| vocative | mēnsor | mēnsōrēs |
mensor, ōris, m. metior,
I. a measurer (post Aug.).
I. In gen.:
te maris, et terrae, numeroque carentis arenae Mensorem cohibent, Archyta, Hor. C. 1, 28, 1: frumentarius, a corn-measurer, Paul. Dig. 27, 1, 26.—II. In partic.
A. A surveyor:
non agricolae sed mensoris officium esse dicebam, Col. 6, 1: cautus humum longo signavit limite mensor, Ov. M. 1, 136.— B. An architect, Plin. Ep. 10, 27, 5; 10, 18, 3; Inscr. Orell. 3223.—
C. Milit. t. t.
1. An engineer, Amm. 19, 11, 8; Cassiod. Var. 3, 52.—
2. One who measures out the ground for an encampment, a quartermaster, Veg. Mil. 2, 7, Cod. Th. 7, 8, 4; Inscr. Orell. 3473.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mēnsor ōris, m
1 MA-, a measurer, surveyor : maris et terrae, H., O.
Origins
- Proto-Indo-European*meh₁-
- Proto-Italic*mētis
- Latinmēnsor
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin mēnsor From mētior (“to measure”) + -tor (agentive suffix).