LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, deponent

ēmētior

ēmētior (present infinitive ēmētīrī, perfect active ēmēnsus sum)
Classical[eːˈmeː.ti.ɔr]Ecclesiastical[eˈmɛt.t͡si.or]

Meaning

  1. deponentto measure out
  2. deponentto pass through or over, traverse
  3. deponentto impart, bestow

Conjugation conjugation 4 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ēmētiorēmētiēbarēmētiar———
2nd sg.ēmētīris
ēmētīre
ēmētiēbāris
ēmētiēbāre
ēmētiēris
ēmētiēre
———
3rd sg.ēmētīturēmētiēbāturēmētiētur———
1st pl.ēmētīmurēmētiēbāmurēmētiēmur———
2nd pl.ēmētīminīēmētiēbāminīēmētiēminī———
3rd pl.ēmētiunturēmētiēbanturēmētientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ēmētiarēmētīrer——
2nd sg.ēmētiāris
ēmētiāre
ēmētīrēris
ēmētīrēre
——
3rd sg.ēmētiāturēmētīrētur——
1st pl.ēmētiāmurēmētīrēmur——
2nd pl.ēmētiāminīēmētīrēminī——
3rd pl.ēmētianturēmētīrentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ēmētīre—
pres. 2nd pl.ēmētīminī—
fut. 2nd sg.ēmētītor—
fut. 3rd sg.ēmētītor—
fut. 3rd pl.ēmētiuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveēmētīrī—
perfect infinitiveēmēnsum esse—
future infinitiveēmēnsūrum esse—
present participleēmētiēns—
perfect participleēmēnsus
ēmēnsa, ēmēnsā, ēmēnsae, ēmēnsam, ēmēnsārum, ēmēnsās, ēmēnse, ēmēnsī, ēmēnsīs, ēmēnsō, ēmēnsōrum, ēmēnsōs
—
future participleēmēnsūrus
ēmēnsūra, ēmēnsūrā, ēmēnsūrae, ēmēnsūram, ēmēnsūrārum, ēmēnsūrās, ēmēnsūre, ēmēnsūrī, ēmēnsūrīs, ēmēnsūrō, ēmēnsūrōrum, ēmēnsūrōs, ēmēnsūrum, emetitūra, emetitūrā, emetitūrae, emetitūram, emetitūrārum, emetitūrās, emetitūre, emetitūrī, emetitūrīs, emetitūrō, emetitūrōrum, emetitūrōs, emetitūrum, emetitūrus
ēmētiendus
ēmētiundus, ēmētienda, ēmētiendā, ēmētiendae, ēmētiendam, ēmētiendārum, ēmētiendās, ēmētiende, ēmētiendīs, ēmētiendōrum, ēmētiendōs
gerundēmētiendī, ēmētiendō, ēmētiendumsupineēmēnsum, ēmēnsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

longum itineris spatium emetiri
to finish a very long journey.

ē-mētĭor, mensus, 4,
I. v. dep. a., to measure out (not freq. till after the Aug. per.).
I. Lit.: spatium oculis, Verg. A. 10, 772: longitudines et altitudines vocis, Gell. 16, 18, 4.—
II. Transf.
A. To pass through, pass over, traverse a certain space: cum freta, cum terras omnis, tot inhospita saxa Sideraque emensae ferimur, Verg. A. 5, 628; 11, 244; Tib. 3, 4, 17; Liv. 27, 43; 31, 24; 38, 17 fin.; Plin. 7, 20, 20, § 84; Tac. A. 11, 32; 15, 16 al.; cf. poet.: pelagi terraeque laborem, Sil. 4, 53; and in Tacitus, of time: Galba quinque principes prosperā fortunā emensus, i. e. having survived, Tac. H. 1, 49.—
B. To impart, beslow: non aliquid patriae tanto emetiris acervo? * Hor. S. 2, 2, 105: ego voluntatem tibi profecto emetior, sed rem ipsam nondum posse videor, * Cic. Brut. 4, 16.!*? ēmensus, a, um, Part. in pass. signif. (acc. to II. A. and B.).
1. Passed through, traversed: multo major pars itineris, Liv. 21, 30, 5; so id. 43, 21 fin.; Verg. G. 1, 450; Val. Fl. 5, 182; 4, 351.—
2. Imparted, distributed, Sen. Q. N. 4, 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinēmētior

Latin ē(x)- Proto-Indo-European *meh₁- Proto-Italic *mētis Latin mētior Latin ēmētior From ē(x)- + mētior.

Quick answers

What does ēmētior mean in Latin?
ēmētior, a verb, means “to measure out; to pass through or over, traverse; to impart, bestow”.
What are the principal parts of ēmētior?
ēmētior, ēmētīrī, ēmēnsus sum (fourth conjugation, deponent).
How do you pronounce ēmētior?
In classical Latin, [eːˈmeː.ti.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [eˈmɛt.t͡si.or].
Where does ēmētior come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin ēmētior.