noun · femininefirst declension
mēnsūra
mēnsūra f (genitive mēnsūrae)
Classical[mẽːˈsuː.ra]Ecclesiastical[menˈsuː.ra]
Meaning
- measure; a measuring
- broadlya standard or measure by which something is measured
- figurativelya quantity or amount
Latīnē defined in Latin in our graded readers
modus, quantum estmēnsūra -ae (f) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 1, 12
modus rēctusmēnsūra -ae (f) — in IVLIANVS III: Persia, ch. 1
id quō quantitās mētīturmēnsūra -ae (f) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 11
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mēnsūra | mēnsūrae |
| genitive | mēnsūrae | mēnsūrārum |
| dative | mēnsūrae | mēnsūrīs |
| accusative | mēnsūram | mēnsūrās |
| ablative | mēnsūrā | mēnsūrīs |
| vocative | mēnsūra | mēnsūrae |
mensūra. ae, f. metior,
I. a measuring, measure (class.).
I. Lit.:
mensuram facere alicujus, Ov A. A. 3, 265: agere, to measure, survey, Plin. Ep. 10, 28, 5: inire. Col 5, 3: res (quae) pondere numero mensura constant, Gai. Inst. 2, 196.—II. Transf., a measure, by which any thing is measured:
majore mensurā reddere, Cic. Off. 1, 15, 48: qui modus mensurae medimnus appellatur, kind of measure, Nep. Att. 2, 6: mensuras et pondera invenit Phidon Argivus, aut Palamedes, Plin. 7, 56, 57, § 198: ex aquā, i. e. clepsydra, Caes. B. G. 5, 13: quicquid sub aurium mensuram aliquam cadit, numerus vocatur, Cic. Or 20, 67: de mensura jus dicere, Juv. 10, 101. —B. Trop., measure, quantity, proportion, capacity, power, extent, degree, etc.:
dare alicui mensuram bibendi, to prescribe how much one may drink, Ov. A. A. 1, 589: nostri orbis, Tac. Agr. 12: beneficii, Plin. Ep. 10, 12, 2: qui tanti mensuram nominis imples, i. e. who answerest to its meaning, art worthy of it, Ov. P. 1, 2, 1: ficti crescit, measure, size, id. M. 12, 57: sui, one's own measure, i. e. capacity, Juv. 11, 35: sed deerat pisci patinae mensura, was too small, Juv. 4, 72: nuribus Argolicis fui Mensura voti, I was the measure of their wishes, i. e. they desired to have as much as I possessed, Sen. Herc. Oet. 400: submittere se ad mensuram discentis, to accommodate one's self to the capacity of the learner, Quint. 2, 3, 7: legati, character, standing. Tac. H. 1, 52: mensura tamen quae sufficiat census, how large a fortune, Juv. 14. 316.—In painting: Apelles cedebat Asclepiodoro de mensuris, hoc est quanto quid a quoque distare deberet, the degree of prominence, and relative distances, of parts of a picture, Plin. 35, 10, 36, § 80.—In gram.: mensurae verborum, the quantities of their syllables, Quint. 10, 1, 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mēnsūra ae, f
metior, a measuring, measurement : mensurae itinerum, Cs.: certae ex aquā mensurae, i. e. by the water-clock , Cs.: quicquid sub aurium mensuram aliquam cadat, numerus vocatur.— A measure, standard of measurement : cumulatiore mensurā uti: qui modus mensurae medimnus appellatur, N.: de mensurā ius dicere, Iu.— Measure, extent : roboris, girth , O.: parvā minor mensura lacertā est, size , O.: sed deerat pisci patinae mensura, was too small , Iu.: mensura censūs, fortune , Iu.—Fig., a limit, capacity, power, extent, degree : tibi dabitur mensura bibendi, O.: qui tanti mensuram nominis imples, i. e. art worthy of , O.: sui, i. e. capacity , Iu.
Origins
From mētior (“to measure”) + -tūra.
Elsewhere
- Catalanmesura
- GermanMensur
- Italianmisura
- Occitanmesura
- Frenchmesurefrom Old French mesure
- Englishmeasurefrom Old French mesure
- Portuguesemesura
- Sardinianmesura
- Sardinianmisura
- Spanishmesura
Balkan Romance
- Romanianmăsură
- Aromanianmisurã
- Megleno-Romanianmisur
- Albanianmëshere
- Albanianmueshirë
In English words that came into English from mēnsūra
- measuremēnsūra
- commensuratecommēnsūrātus
- commensurablecommensurabilis
- mensuralmēnsūrālis
- mensuratemēnsūrātus
- immensurableimmēnsūrābilis
- admensurationadmensuratio