LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

mēnsūra

mēnsūra f (genitive mēnsūrae)
Classical[mẽːˈsuː.ra]Ecclesiastical[menˈsuː.ra]

Meaning

  1. measure; a measuring
  2. broadlya standard or measure by which something is measured
  3. figurativelya quantity or amount

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativemēnsūramēnsūrae
genitivemēnsūraemēnsūrārum
dativemēnsūraemēnsūrīs
accusativemēnsūrammēnsūrās
ablativemēnsūrāmēnsūrīs
vocativemēnsūramēnsūrae

mensūra. ae, f. metior,
I. a measuring, measure (class.).
I. Lit.: mensuram facere alicujus, Ov A. A. 3, 265: agere, to measure, survey, Plin. Ep. 10, 28, 5: inire. Col 5, 3: res (quae) pondere numero mensura constant, Gai. Inst. 2, 196.—
II. Transf., a measure, by which any thing is measured: majore mensurā reddere, Cic. Off. 1, 15, 48: qui modus mensurae medimnus appellatur, kind of measure, Nep. Att. 2, 6: mensuras et pondera invenit Phidon Argivus, aut Palamedes, Plin. 7, 56, 57, § 198: ex aquā, i. e. clepsydra, Caes. B. G. 5, 13: quicquid sub aurium mensuram aliquam cadit, numerus vocatur, Cic. Or 20, 67: de mensura jus dicere, Juv. 10, 101. —
B. Trop., measure, quantity, proportion, capacity, power, extent, degree, etc.: dare alicui mensuram bibendi, to prescribe how much one may drink, Ov. A. A. 1, 589: nostri orbis, Tac. Agr. 12: beneficii, Plin. Ep. 10, 12, 2: qui tanti mensuram nominis imples, i. e. who answerest to its meaning, art worthy of it, Ov. P. 1, 2, 1: ficti crescit, measure, size, id. M. 12, 57: sui, one's own measure, i. e. capacity, Juv. 11, 35: sed deerat pisci patinae mensura, was too small, Juv. 4, 72: nuribus Argolicis fui Mensura voti, I was the measure of their wishes, i. e. they desired to have as much as I possessed, Sen. Herc. Oet. 400: submittere se ad mensuram discentis, to accommodate one's self to the capacity of the learner, Quint. 2, 3, 7: legati, character, standing. Tac. H. 1, 52: mensura tamen quae sufficiat census, how large a fortune, Juv. 14. 316.—In painting: Apelles cedebat Asclepiodoro de mensuris, hoc est quanto quid a quoque distare deberet, the degree of prominence, and relative distances, of parts of a picture, Plin. 35, 10, 36, § 80.—In gram.: mensurae verborum, the quantities of their syllables, Quint. 10, 1, 10.

Origins

From mētior (“to measure”) + -tūra.

Elsewhere
  • Catalanmesura
  • GermanMensur
  • Italianmisura
  • Occitanmesura
  • Frenchmesurefrom Old French mesure
  • Englishmeasurefrom Old French mesure
  • Portuguesemesura
  • Sardinianmesura
  • Sardinianmisura
  • Spanishmesura
Balkan Romance
  • Romanianmăsură
  • Aromanianmisurã
  • Megleno-Romanianmisur
  • Albanianmëshere
  • Albanianmueshirë

In English words that came into English from mēnsūra

  • measuremēnsūra
  • commensuratecommēnsūrātus
  • commensurablecommensurabilis
  • mensuralmēnsūrālis
  • mensuratemēnsūrātus
  • immensurableimmēnsūrābilis
  • admensurationadmensuratio

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does mēnsūra mean in Latin?
mēnsūra, a noun, means “measure; a measuring; a standard or measure by which something is measured”.
What is the genitive of mēnsūra?
The genitive singular is mēnsūrae. mēnsūra is feminine, first declension.
How do you pronounce mēnsūra?
In classical Latin, [mẽːˈsuː.ra]; in ecclesiastical (church) Latin, [menˈsuː.ra].
Which English words come from mēnsūra?
English words that go back to Latin mēnsūra include measure, mensural, mensurate, immensurable, commensurate and commensurable.