LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

laudō

laudō (present infinitive laudāre, perfect active laudāvī, supine laudātum)
Classical[ˈɫau̯.doː]Ecclesiastical[ˈlaːu̯.do]
№ 435 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to praise, laud, extol
  2. to commend, honor
  3. to eulogize
  4. to compliment, praise
  5. to quote, cite (implying doing so with approbation)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

bene dīcō dē aliquō; magistrī bonōs laudant.
laudō -āre — in Mille Verba, Animus et Adfectūs

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.laudōlaudābamlaudābōlaudāvīlaudāveram
laudāram
laudāverō
laudārō
2nd sg.laudāslaudābāslaudābislaudāvistī
laudāstī
laudāverās
laudārās
laudāveris
laudāris
3rd sg.laudatlaudābatlaudābitlaudāvit
laudāt
laudāverat
laudārat
laudāverit
laudārit
1st pl.laudāmuslaudābāmuslaudābimuslaudāvimus
laudāmus
laudāverāmus
laudārāmus
laudāverimus
laudārimus
2nd pl.laudātislaudābātislaudābitislaudāvistis
laudāstis
laudāverātis
laudārātis
laudāveritis
laudāritis
3rd pl.laudantlaudābantlaudābuntlaudāvērunt
laudārunt, laudāvēre
laudāverant
laudārant
laudāverint
laudārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.laudemlaudāremlaudāverim
laudārim
laudāvissem
laudāssem
2nd sg.laudēslaudārēslaudāverīs
laudārīs
laudāvissēs
laudāssēs
3rd sg.laudetlaudāretlaudāverit
laudārit
laudāvisset
laudāsset
1st pl.laudēmuslaudārēmuslaudāverīmus
laudārīmus
laudāvissēmus
laudāssēmus
2nd pl.laudētislaudārētislaudāverītis
laudārītis
laudāvissētis
laudāssētis
3rd pl.laudentlaudārentlaudāverint
laudārint
laudāvissent
laudāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.laudorlaudābarlaudābor
la
2nd sg.laudāris
laudāre
laudābāris
laudābāre
laudāberis
laudābere
3rd sg.laudāturlaudābāturlaudābitur
1st pl.laudāmurlaudābāmurlaudābimur
2nd pl.laudāminīlaudābāminīlaudābiminī
3rd pl.laudanturlaudābanturlaudābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.lauderlaudārer
2nd sg.laudēris
laudēre
laudārēris
laudārēre
3rd sg.laudēturlaudārētur
1st pl.laudēmurlaudārēmur
2nd pl.laudēminīlaudārēminī
3rd pl.laudenturlaudārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.laudālaudāre
pres. 2nd pl.laudātelaudāminī
fut. 2nd sg.laudātōlaudātor
fut. 3rd sg.laudātōlaudātor
fut. 2nd pl.laudātōte—
fut. 3rd pl.laudantōlaudantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelaudārelaudārī
laudārier
perfect infinitivelaudāvisse
laudāsse
laudātum esse
future infinitivelaudātūrum esselaudātum īrī
present participlelaudāns
laudante, laudantem, laudantēs, laudantī, laudantia, laudantibus, laudantis, laudantīs, laudantium
—
perfect participle—laudātus
laudāta, laudātā, laudātae, laudātam, laudātārum, laudātās, laudātī, laudātōrum, laudātōs
future participlelaudātūrus
laudātūra, laudātūrā, laudātūrae, laudātūram, laudātūrārum, laudātūrās, laudātūre, laudātūrī, laudātūrīs, laudātūrō, laudātūrōrum, laudātūrōs, laudātūrum
laudandus
gerundlaudandī, laudandō, laudandumsupinelaudātum, laudātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

laudem afferre
to confer distinction on a person; to redound to his credit.
laudem, gloriam quaerere
to be guided by ambition.
alicuius laudes praedicare
to spread a person's praises.
omnium undique laudem colligere
to win golden opinions from every one.
alicuius famam, laudem imminuere
to detract from a person's reputation, wilfully underestimate a person.
alicuius laudes versibus persequi
to sing the praises of some one (not canere aliquem)
alicuius laudes (virtutes) canere
to sing the praises of some one (not canere aliquem)
laudem tribuere, impertire alicui
to praise, extol, commend a person.
4 more phrases
maximam ab omnibus laudem adipisci
to win golden opinions from every one.
grates, laudes agere dis immortalibus
to thank, glorify the immortal gods.
aliquem coram, in os or praesentem laudare
to praise a man to his face.
obscurare alicuius gloriam, laudem, famam (not obscurare aliquem)
to render obscure, eclipse a person.

laudo, āvi, ātum, 1, v. a. laus,
I. to praise, laud, commend, extol, eulogize, approve (cf.: celebro, praed co).
I. Lit.
A. In gen.: omnes mortales sese laudarier optant, Enn. ap. Aug. Trin. 13, 6 (Ann. v. 551 Vahl.): coram in os te laudare, to praise to one's face, Ter. Ad. 2, 4, 5; cf.: in faciem, Lact. 3, 14, 7: vituperare improbos asperius, laudare bonos ornatius, Cic. de Or. 2, 9, 35: et efferre aliquid, id. ib. 2, 75, 304: rationem, id. Fam. 5, 20, 4: sententiam alicujus, id. Sest. 34, 74: laudantur exquisitissimis verbis legiones, id. Phil. 4, 3, 6: legem ipsam, id. Leg. 3, 1, 2: magnifice, id. Brut. 73, 254: agricolam laudat juris peritus, praises him as happy, extols his happiness, Hor. S. 1, 1, 9; so, diversa sequentes, id. ib. 1, 1, 3; 109: volucrem laudamus equum, praise as swift, i. e. for swiftness, Juv. 8, 57: laudatur dis aequa potestas, id. 4, 71.—Part. as subst.: prava laudantium sermo, Sen. Ep. 123, 9.—Pass. with dat.: numquam praestantibus viris laudata est in una sententia perpetua permansio, Cic. Fam. 1, 9, 21: Germanicus cunctis laudatus, by all, Tac. A. 4, 57 fin.: herba laudata Eratostheni, Plin. 22, 22, 43, § 86: laudataque quondam ora Jovi, Ov. M. 2, 480.—*
(b). Poet., with object.-gen.: laudabat leti juvenem, pronounced him happy on account of his death, Sil. 4, 260.—
(g). With in and abl.: in quo tuum consilium nemo potest non maxime laudare, Cic. Fam. 4, 7, 2: juvenes laudari in bonis gaudent, Quint. 5, 12, 22: scriptores iamborum saepe in illis laudantur, id. 10, 1, 9.—
(d). Pass. with inf. (poet.): extinxisse nefas Laudabor, Verg. A. 2, 585.—(ε) With quod: quod viris fortibus honos habitus est, laudo, Cic. Rosc. Am. 47, 137: laudat Africanum Panaetius, quod fuerit abstinens, id. Off. 2, 22, 76: jamne igitur laudas, quod de sapientibus alter Ridebat, etc., Juv. 10, 28: non laudans, quod non in melius, sed in deterius, convenitis, Vulg. 1 Cor. 11, 17.—(ζ) With quoniam: utrumque laudemus, quoniam per illos ne haec quidem genera laude caruerunt, Cic. Brut. 30, 116.—(η) With cum (very rare): te quidem, cum isto animo es, satis laudare non possum, Cic. Mil. 36, 99: jam id ipsum consul laudare, cum initiatam se (Hispala) non infitiaretur, Liv. 39, 12, 7.—(θ) With si: consilium laudo artificis, si munere tanto Praecipuam in tabulis ceram senis abstulit orbi, Juv. 4, 18.—
B. In partic.
1. To pronounce a funeral oration over a person: quem cum supremo ejus die Maximus laudaret, Cic. Mur. 36, 75; id. Q. Fr. 3, 8, 5.—
2. In medicine, to recommend as a remedy: apri cerebrum contra serpentes laudatur, Plin. 28, 10, 42, § 152; 29, 3, 12, § 54.—
3. To praise, compliment, i. e. dismiss with a compliment, leave, turn from (poet.): laudato ingentia rura, Exiguum colito, Verg. G. 2, 412: cf.: probitas laudatur et alget, Juv. 1, 74—
II. Transf., to adduce, name, quote, cite a person as any thing: laudare significat priscā linguā nominare appellareque, Gell. 2, 6, 16; cf.: laudare ponebatur apud antiquos pro nominare, Paul. ex Fest. p. 118 Müll.: id ut scias, Jovem supremum testem laudo, Plaut. Capt. 2, 3, 66: quem rerum Romanarum auctorem laudare possum religiosissimum, Cic. Brut. 11, 44: auctores, id. de Or. 3, 18, 68; cf.: ut auctoribus laudandis ineptiarum crimen effugiam, id. ib. 3, 49, 187: auctore laudato, Cod. 8, 45, 7.—Hence, laudātus, a, um, P. a., extolled, praiseworthy, esteemed, excellent: laudari a laudato viro, Cic. Fam. 5, 12, 7; Naev. ap. Cic. Fam. 15, 6, 1: omnium laudatarum artium procreatrix, Cic. de Or. 1, 3, 9: hunc ubi laudatos jactantem in sanguine vultus videt, Ov. M. 5, 59: olus laudatum in cibis, Plin. 22, 22, 33, § 74.— Comp.: saccharon et Arabia fert, sed laudatius India, Plin. 12, 8, 17, § 32.—Sup.: laudatissimus caseus, Plin. 11, 42, 97, § 241: virgo laudatissima formae dote, Ov. M. 9, 715.—Hence, adv.: laudātē, laudably, admirably: regias domos laudatissime ebore adornans, Plin. 36, 6, 5, § 46 (al. lautissime).

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin laudō From laus (“praise, commendation”) + -ō.

Descendants
  • Catalanlloar
  • Frenchlouer
  • Italianlodare
  • Italianlaudare
  • Occitanlausar
  • Englishlaudfrom Old French lauder
  • Portugueseloarfrom Old Galician-Portuguese loar
  • Portugueselouvarfrom Old Galician-Portuguese loar
  • Romanianlăuda, lăudare
  • Spanishloar

Quick answers

What does laudō mean in Latin?
laudō, a verb, means “to praise, laud, extol; to commend, honor; to eulogize”.
What are the principal parts of laudō?
laudō, laudāre, laudāvī, laudātum (first conjugation).
How do you pronounce laudō?
In classical Latin, [ˈɫau̯.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈlaːu̯.do].