LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

laudābilis

laudābilis (neuter laudābile, adverb laudābiliter)
Classical[ɫau̯ˈdaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[lau̯ˈdaː.bi.lis]
laudābile sg. nom. n.; sg. acc. n.; sg. voc. n.

Meaning

  1. two terminationpraiseworthy, laudable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativelaudābilislaudābilislaudābile
genitivelaudābilislaudābilislaudābilis
dativelaudābilīlaudābilīlaudābilī
accusativelaudābilemlaudābilemlaudābile
ablativelaudābilīlaudābilīlaudābilī
vocativelaudābilislaudābilislaudābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativelaudābilēslaudābilēslaudābilia
genitivelaudābiliumlaudābiliumlaudābilium
dativelaudābilibuslaudābilibuslaudābilibus
accusativelaudābilīs
laudābilēs
laudābilīs
laudābilēs
laudābilia
ablativelaudābilibuslaudābilibuslaudābilibus
vocativelaudābilēslaudābilēslaudābilia

laudābĭlis, e, adj. laudo,
I. to be praised, praiseworthy, laudable (class. and freq.).
I. Lit.: laudabile est, quod conficit honestam et praesentem et consequentem commemorationem, Auct. Her. 3, 4, 7: honestum, etiam si a nullo laudetur, natura esse laudabile, Cic. Off. 1, 4, 14: vita, id. Lael. 7, 23: orationes, id. Brut. 95, 325; cf. oratores, id. ib. 97, 333: vir erga rempublicam, Treb. Poll. Trig. Tyr. 32, 2: civis, Quint. 12, 1, 41; 3, 6, 84: carmen, Hor. A. P. 408: fides, Ov. Tr. 5, 14, 35: in Rutilo luxuria est: in Ventidio laudabile nomen sumit, Juv. 11, 22.— As subst.: laudābĭle, is, n., the praiseworthy, Auct. Her. 3, 4, 7.—Comp.: vitae ratio laudabilior, Cic. Rep. 3, 3, 6: (voluptas) melioremne efficit aut laudabiliorem virum? id. Par. 1 fin: multo modestia post victoriam, quam ipsa victoria, laudabilior, Liv. 36, 21.—
II. Transf., valuable, precious, excellent (post-Aug.): mel, Plin. 11, 15, 15, § 38: terra, id. 17, 4, 3, § 28.—Comp.: laudabilius vinum, Plin. 14, 3, 4, § 36.— Hence, adv.: laudābĭlĭter, in a praiseworthy manner, praiseworthily, laudably, ad recte, honeste, laudabiliter, postremo ad bene vivendum, Cic. Tusc. 5, 5, 12: laudabiliter ac placabiliter propitiandi judices, by flattering expressions, Gell. 7, 3.— Comp.: laudabilius, Val. Max. 5, 1, 2 ext.; 5, 4, 3.—Sup. of the adj. and adv. appear not to occur.

Origins

Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin laudābilis From laudō + -bilis.

Descendants
  • Catalanlloable
  • Spanishloable

Quick answers

What does laudābilis mean in Latin?
laudābilis, a adjective, means “praiseworthy, laudable”.
How do you pronounce laudābilis?
In classical Latin, [ɫau̯ˈdaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [lau̯ˈdaː.bi.lis].