adjectivethird-declension two-termination adjective
laudābilis
laudābilis (neuter laudābile, adverb laudābiliter)
Classical[ɫau̯ˈdaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[lau̯ˈdaː.bi.lis]
laudābile sg. nom. n.; sg. acc. n.; sg. voc. n.
Meaning
- two terminationpraiseworthy, laudable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | laudābilis | laudābilis | laudābile |
| genitive | laudābilis | laudābilis | laudābilis |
| dative | laudābilī | laudābilī | laudābilī |
| accusative | laudābilem | laudābilem | laudābile |
| ablative | laudābilī | laudābilī | laudābilī |
| vocative | laudābilis | laudābilis | laudābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | laudābilēs | laudābilēs | laudābilia |
| genitive | laudābilium | laudābilium | laudābilium |
| dative | laudābilibus | laudābilibus | laudābilibus |
| accusative | laudābilīs laudābilēs | laudābilīs laudābilēs | laudābilia |
| ablative | laudābilibus | laudābilibus | laudābilibus |
| vocative | laudābilēs | laudābilēs | laudābilia |
laudābĭlis, e, adj. laudo,
I. to be praised, praiseworthy, laudable (class. and freq.).
I. Lit.:
laudabile est, quod conficit honestam et praesentem et consequentem commemorationem, Auct. Her. 3, 4, 7: honestum, etiam si a nullo laudetur, natura esse laudabile, Cic. Off. 1, 4, 14: vita, id. Lael. 7, 23: orationes, id. Brut. 95, 325; cf. oratores, id. ib. 97, 333: vir erga rempublicam, Treb. Poll. Trig. Tyr. 32, 2: civis, Quint. 12, 1, 41; 3, 6, 84: carmen, Hor. A. P. 408: fides, Ov. Tr. 5, 14, 35: in Rutilo luxuria est: in Ventidio laudabile nomen sumit, Juv. 11, 22.— As subst.: laudābĭle, is, n., the praiseworthy, Auct. Her. 3, 4, 7.—Comp.: vitae ratio laudabilior, Cic. Rep. 3, 3, 6: (voluptas) melioremne efficit aut laudabiliorem virum? id. Par. 1 fin: multo modestia post victoriam, quam ipsa victoria, laudabilior, Liv. 36, 21.—II. Transf., valuable, precious, excellent (post-Aug.):
mel, Plin. 11, 15, 15, § 38: terra, id. 17, 4, 3, § 28.—Comp.: laudabilius vinum, Plin. 14, 3, 4, § 36.— Hence, adv.: laudābĭlĭter, in a praiseworthy manner, praiseworthily, laudably, ad recte, honeste, laudabiliter, postremo ad bene vivendum, Cic. Tusc. 5, 5, 12: laudabiliter ac placabiliter propitiandi judices, by flattering expressions, Gell. 7, 3.— Comp.: laudabilius, Val. Max. 5, 1, 2 ext.; 5, 4, 3.—Sup. of the adj. and adv. appear not to occur.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
laudābilis e, adj. with comp.
laudo, praiseworthy, commendable, estimable, laudable : honestum naturā est laudabile: oratores: nomen, Iu.: vitae ratio laudabilior.
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin laudābilis From laudō + -bilis.
Descendants
- Catalanlloable
- Spanishloable