noun · femininethird declension
laudātrīx
laudātrīx f (genitive laudātrīcis, masculine laudātor)
Classical[ɫau̯ˈdaː.triːks]Ecclesiastical[lau̯ˈdaː.triks]
Meaning
- she who praises
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | laudātrīx | laudātrīcēs |
| genitive | laudātrīcis | laudātrīcum |
| dative | laudātrīcī | laudātrīcibus |
| accusative | laudātrīcem | laudātrīcēs |
| ablative | laudātrīce | laudātrīcibus |
| vocative | laudātrīx | laudātrīcēs |
laudātrix, īcis, f. laudator,
I. she who praises (rare):
vitiorum laudatrix fama popularis, Cic. Tusc. 3, 2, 4: Venus, Ov. H. 17, 126.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
laudātrīx īcis, f
laudator, she who praises : vitiorum fama: Venus est mihi, O.
Origins
From laudō, laudātum (“to praise”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).