LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

indicium

indicium n (genitive indiciī or indicī)
Classical[ɪnˈdɪ.ki.ũː]Ecclesiastical[inˈdiː.t͡ʃi.um]

Meaning

  1. neuterinformation, evidence, discovery, notice
  2. neuterreward for information
  3. neuterindication, sign, proof, token

Latīnē defined in Latin in our graded readers

id quod aliquis dēnūntiat
information, evidence
indicium -ī (n) — in De Bello Gallico I, ch. 3
testimōnium quod occulta prōdit
indicium -ī (n) — in Metamorphoses I, ch. 11

Declension

declension
formsingularplural
nominativeindiciumindicia
genitiveindiciī
indicī
indiciōrum
dativeindiciōindiciīs
accusativeindiciumindicia
ablativeindiciōindiciīs
vocativeindiciumindicia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

documento, indicio est (without demonstr. pron. but cui rei documento, indicio est)
this shows, proves...

indĭcĭum, ĭi, n. id.,
I. a notice, information, discovery, disclosure, charge (class.).
I. Lit.: facite indicium, si quis vidit, Plaut. Cist. 4, 2, 9: id anus mihi indicium fecit, Ter. Ad. 4, 4, 7; cf. Plaut. Most. 3, 2, 57; id. Mil. 2, 3, 35; Sen. Contr. 4, 26, 6: conjurationis, Cic. Div. 2, 20, 46: rei alicujus afferre ad aliquem, Auct. Or. pro Dom. 52: deferre ad aliquem, Tac. A. 2, 28: ea res est Helvetiis per indicium enuntiata, Caes. B. G. 1, 4: convictus indicio alicujus, Sall. C. 52, 36: profiteri, to volunteer evidence (before a court, and esp. to escape punishment by turning state's evidence): sed ipse deprehensus, multis hortantibus, indicium profitetur, Sall. J. 35, 6; Plin. Ep. 3, 16, 9; so, offerre, Tac. A. 11, 35.—
B. Transf.
1. A permission to give evidence or turn informer against one's accomplices: Vettius reus, cum esset damnatus, erat indicium postulaturus, Cic. Att. 2, 24, 4: tibi indicium postulas dari, id. Div. in Caecil. 11, 34. —
2. A reward for giving evidence or informing: conscripserunt communiter edictum cum poena atque indicio, Cic. Off. 3, 20, 80; id. Vat. 11, 25; Petr. 97: alicui indicium dare, Dig. 12, 5, 4.—
II. In gen., a sign, indication, mark, token, proof: signum vocatur σημεῖον, quamquam id quidam indicium, quidam vestigium nominaverunt, per quod alia res intellegitur, ut per sanguinem caedes, Quint. 5, 9, 9; 5, 7, 36: indicia et vestigia veneni, Cic. Clu. 10, 30: indicia atque argumenta certissima sceleris, id. Cat. 3, 5, 13: scelerum ostendere, Auct. Har. Resp. 12: parricidiorum, Cic. Sull. 27, 17: animi, Auct. Cic. ap. Senat. 4: insigne meae erga te benevolentiae, Cic. Fam. 7, 6, 1: res indicium haec facit, quo pacto, etc., Ter. Hec. 4, 1, 31: dare, i. q. ostendere, Varr. L. L. 9, § 19 Müll.: edere, the same, Lucr. 2, 556: indicio esse, to serve as proof, be a proof: de se ipse erit, Ter. Ad. prol. 4: ei rei indicio sunt sexdecim volumina epistu larum, Nep. Att. 16: quae domus erat ipsa indicio tui crudelissimi dominatus, Auct. Dom. 42.—With rel.-clause: mihi, quale ingenium haberes, indicio fuit oratio, Ter. Heaut. 2, 4, 4: quam vere de eo foret indicatum, oratio indicio fuit, Nep. Lys. 3: postquam indicium est factum, dempto auro, etc., after applying the touchstone (index), Vitr. 9, 3.

Origins

From index (“indicator”), from indicō (“point out, indicate, show”), from in (“in, at, on; into”) + dicō (“indicate; dedicate; set apart”).

Descendants
  • Catalanindici
  • GermanIndiz
  • Italianindizio
  • Portugueseindício
  • Romanianindiciu
  • Spanishindicio
  • Neapolitan'nnìziofrom Italian indizio
  • Siciliannnizziu
  • Swedishindicium

Quick answers

What does indicium mean in Latin?
indicium, a noun, means “information, evidence, discovery, notice; reward for information; indication, sign, proof, token”.
What is the genitive of indicium?
The genitive singular is indiciī. indicium is neuter, second declension.
How do you pronounce indicium?
In classical Latin, [ɪnˈdɪ.ki.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈdiː.t͡ʃi.um].