noun · neutersecond declension
indicium
indicium n (genitive indiciī or indicī)
Classical[ɪnˈdɪ.ki.ũː]Ecclesiastical[inˈdiː.t͡ʃi.um]
Meaning
- neuterinformation, evidence, discovery, notice
- neuterreward for information
- neuterindication, sign, proof, token
Latīnē defined in Latin in our graded readers
signum quod rem mōnstratindicium -ī (n) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 5
signum, dēlātiōindicium -ī (n) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 22
testimōnium quod occulta prōditindicium -ī (n) — in Metamorphoses I, ch. 11
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | indicium | indicia |
| genitive | indiciī indicī | indiciōrum |
| dative | indiciō | indiciīs |
| accusative | indicium | indicia |
| ablative | indiciō | indiciīs |
| vocative | indicium | indicia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- documento, indicio est (without demonstr. pron. but cui rei documento, indicio est)
- this shows, proves...
indĭcĭum, ĭi, n. id.,
I. a notice, information, discovery, disclosure, charge (class.).
I. Lit.:
facite indicium, si quis vidit, Plaut. Cist. 4, 2, 9: id anus mihi indicium fecit, Ter. Ad. 4, 4, 7; cf. Plaut. Most. 3, 2, 57; id. Mil. 2, 3, 35; Sen. Contr. 4, 26, 6: conjurationis, Cic. Div. 2, 20, 46: rei alicujus afferre ad aliquem, Auct. Or. pro Dom. 52: deferre ad aliquem, Tac. A. 2, 28: ea res est Helvetiis per indicium enuntiata, Caes. B. G. 1, 4: convictus indicio alicujus, Sall. C. 52, 36: profiteri, to volunteer evidence (before a court, and esp. to escape punishment by turning state's evidence): sed ipse deprehensus, multis hortantibus, indicium profitetur, Sall. J. 35, 6; Plin. Ep. 3, 16, 9; so, offerre, Tac. A. 11, 35.—B. Transf.
1. A permission to give evidence or turn informer against one's accomplices:
Vettius reus, cum esset damnatus, erat indicium postulaturus, Cic. Att. 2, 24, 4: tibi indicium postulas dari, id. Div. in Caecil. 11, 34. —2. A reward for giving evidence or informing:
conscripserunt communiter edictum cum poena atque indicio, Cic. Off. 3, 20, 80; id. Vat. 11, 25; Petr. 97: alicui indicium dare, Dig. 12, 5, 4.— II. In gen., a sign, indication, mark, token, proof: signum vocatur σημεῖον, quamquam id quidam indicium, quidam vestigium nominaverunt, per quod alia res intellegitur, ut per sanguinem caedes, Quint. 5, 9, 9; 5, 7, 36:
indicia et vestigia veneni, Cic. Clu. 10, 30: indicia atque argumenta certissima sceleris, id. Cat. 3, 5, 13: scelerum ostendere, Auct. Har. Resp. 12: parricidiorum, Cic. Sull. 27, 17: animi, Auct. Cic. ap. Senat. 4: insigne meae erga te benevolentiae, Cic. Fam. 7, 6, 1: res indicium haec facit, quo pacto, etc., Ter. Hec. 4, 1, 31: dare, i. q. ostendere, Varr. L. L. 9, § 19 Müll.: edere, the same, Lucr. 2, 556: indicio esse, to serve as proof, be a proof: de se ipse erit, Ter. Ad. prol. 4: ei rei indicio sunt sexdecim volumina epistu larum, Nep. Att. 16: quae domus erat ipsa indicio tui crudelissimi dominatus, Auct. Dom. 42.—With rel.-clause: mihi, quale ingenium haberes, indicio fuit oratio, Ter. Heaut. 2, 4, 4: quam vere de eo foret indicatum, oratio indicio fuit, Nep. Lys. 3: postquam indicium est factum, dempto auro, etc., after applying the touchstone (index), Vitr. 9, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
indicium ī, n
1 in+DIC-, a notice, information, discovery, disclosure, charge, evidence: id anus mihi indicium fecit, T.: falsum, S.: crimen indicio Avilli comprobabatur: res per indicium enuntiata, Cs.: indicii poena, O.: sed ipse deprehensus indicium profitetur, turns state's evidence, S.: indicio permisso, qui ager . . . indici praemium constitutum, L.: infandum, calumnious, V.—A permission to give evidence, immunity as informer: reus erat indicium postulaturus: tibi indicium postulas dari.—A sign, indication, mark, token, proof, evidence: certissima sceleris: corrupti indici: insigne meae erga te benevolentiae: Indicio de se ipse erit, serve as proof, T.: ei rei sunt indicio sedecim volumina, N.: versis viarum indiciis, tracks, V.: Indicia recentia, novel words, H.: mihi, quale ingenium haberes, indicio fuit oratio, T.: quam vere foret indicatum, oratio indicio fuit, N.
Origins
From index (“indicator”), from indicō (“point out, indicate, show”), from in (“in, at, on; into”) + dicō (“indicate; dedicate; set apart”).
Descendants
- Catalanindici
- GermanIndiz
- Italianindizio
- Portugueseindício
- Romanianindiciu
- Spanishindicio
- Neapolitan'nnìziofrom Italian indizio
- Siciliannnizziu
- Swedishindicium