adjectivefirst/second-declension adjective
indictus
indictus (feminine indicta, neuter indictum)
Classical[ɪnˈdɪk.tʊs]Ecclesiastical[inˈdik.tus]
Meaning
- adjectivenot said, unsaid
- adjectiveunspeakable, ineffable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indictus | indicta | indictum |
| genitive | indictī | indictae | indictī |
| dative | indictō | indictae | indictō |
| accusative | indictum | indictam | indictum |
| ablative | indictō | indictā | indictō |
| vocative | indicte | indicta | indictum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indictī | indictae | indicta |
| genitive | indictōrum | indictārum | indictōrum |
| dative | indictīs | indictīs | indictīs |
| accusative | indictōs | indictās | indicta |
| ablative | indictīs | indictīs | indictīs |
| vocative | indictī | indictae | indicta |
indictus, a, um, Part., from 2. indico.
in-dictus, a, um, adj.
I. Not said, unsaid (class.):
quod dictum, indictum'st: quod modo erat ratum, irritum est, Ter. Phorm. 5, 7, 58: quae tum cecinerit, ea se nec, ut indicta sint, revocare posse, Liv. 5, 15, 10: nec tu carminibus nostris indictus abibis, unsung, Verg. A. 7, 733: dicam insigne, recens, adhuc Indictum ore alio, Hor. C. 3, 25, 8: indictā causā, without a hearing, unheard: ut dictator, quem vellet civium, indicta causa, impune posset occidere, Cic. Leg. 1, 15, 42; so, indicta causa in aliquem animadvertere, id. Fam. 5, 2, 8; id. Rab. Perd. 4, 12; Cic. Verr. 2, 2, 17, § 43; id. Phil. 2, 23, 56; Liv. 29, 18 fin.; 38, 33 init. al. — II. Unspeakable, ineffable (only postclass.):
Deum caelestem, indictum, innominabilem, App. Dogm. Plat. 1, p. 3, 30.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
indictus
P. of 2 indico.
in-dictus adj.,
not said, unsaid: Quod dic tum, indictumst, T.: ea ut indicta sint, revocare L.: carminibus nostris indictus, unsung, V.: in signe, adhuc Indictum ore alio, H.: indictā causā interfecti, without a hearing, Cs.: indictā causā damnati.—Plur n. as subst: proferre indicta prius, novel themes, H.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinindictus
Latin dictus Latin indictus From in- (“not”) + dictus (“said”).
In English words that came into English from indictus
- indictmentindictō