adjectivethird-declension two-termination adjective
indicābilis
indicābilis (neuter indicābile)
Classical[ɪn.dɪˈkaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.diˈkaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationThat indicates, indicative.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indicābilis | indicābilis | indicābile |
| genitive | indicābilis | indicābilis | indicābilis |
| dative | indicābilī | indicābilī | indicābilī |
| accusative | indicābilem | indicābilem | indicābile |
| ablative | indicābilī | indicābilī | indicābilī |
| vocative | indicābilis | indicābilis | indicābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indicābilēs | indicābilēs | indicābilia |
| genitive | indicābilium | indicābilium | indicābilium |
| dative | indicābilibus | indicābilibus | indicābilibus |
| accusative | indicābilīs indicābilēs | indicābilīs indicābilēs | indicābilia |
| ablative | indicābilibus | indicābilibus | indicābilibus |
| vocative | indicābilēs | indicābilēs | indicābilia |
indĭcābĭlis, e, adj. 1. indico,
I. that indicates, indicative:
signum, Cael. Aur. Acut. 2, 3, 13.Origins
From indicō, indicāre (“point out, indicate, show”) (stem indicā-) + -bilis, from in (“in, at, on; into”) + dicō (“indicate; dedicate; set apart”).