LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

incitō

incitō (present infinitive incitāre, perfect active incitāvī, supine incitātum)
Classical[ˈɪŋ.kɪ.toː]Ecclesiastical[ˈin̠ʲ.t͡ʃi.to]

Meaning

  1. to set in rapid motion, hasten, urge forwards, speed up, accelerate, quicken
  2. to cause to grow larger; augment, increase; enhance; intensify
  3. figurativelyto incite, encourage, stimulate, rouse, evoke, excite, spur on; inspire

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Incitare · Instigare · Irritare · Instinctus

1. Incitare (from ciere) denotes to urge an inactive person by merely bidding, speaking to, and calling upon him, to an action, generally of a laudable kind, synonymously with hortari; instigare (from στίξαι) to spur on a reluctant person by more vehement exhortations, promises, threatenings, to an adventurous act, synonymously with stimulare; irritare (ἀνερεθίζω) to incite a quiet person by rousing his passions, ambition, revenge, to a violent action, synonymously with exarcerbare. Ter. And. iv. 2, 9. Age, si hic non insanit satis sua sponte, instiga. Lucr. iv. 1075. Et stimuli subsunt qui instigant lædere id upsum. 2. Instigatus means spurred on by an exterior and profane power, by words, commands, etc.; instinctus means impelled by an interior and higher power, by inspiration, love, the voice of the gods. (iii. 314.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incitōincitābamincitābōincitāvīincitāveram
incitāram
incitāverō
incitārō
2nd sg.incitāsincitābāsincitābisincitāvistī
incitāstī
incitāverās
incitārās
incitāveris
incitāris
3rd sg.incitatincitābatincitābitincitāvit
incitāt
incitāverat
incitārat
incitāverit
incitārit
1st pl.incitāmusincitābāmusincitābimusincitāvimus
incitāmus
incitāverāmus
incitārāmus
incitāverimus
incitārimus
2nd pl.incitātisincitābātisincitābitisincitāvistis
incitāstis
incitāverātis
incitārātis
incitāveritis
incitāritis
3rd pl.incitantincitābantincitābuntincitāvērunt
incitārunt, incitāvēre
incitāverant
incitārant
incitāverint
incitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incitemincitāremincitāverim
incitārim
incitāvissem
incitāssem
2nd sg.incitēsincitārēsincitāverīs
incitārīs
incitāvissēs
incitāssēs
3rd sg.incitetincitāretincitāverit
incitārit
incitāvisset
incitāsset
1st pl.incitēmusincitārēmusincitāverīmus
incitārīmus
incitāvissēmus
incitāssēmus
2nd pl.incitētisincitārētisincitāverītis
incitārītis
incitāvissētis
incitāssētis
3rd pl.incitentincitārentincitāverint
incitārint
incitāvissent
incitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.incitorincitābarincitābor
2nd sg.incitāris
incitāre
incitābāris
incitābāre
incitāberis
incitābere
3rd sg.incitāturincitābāturincitābitur
1st pl.incitāmurincitābāmurincitābimur
2nd pl.incitāminīincitābāminīincitābiminī
3rd pl.incitanturincitābanturincitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inciterincitārer
2nd sg.incitēris
incitēre
incitārēris
incitārēre
3rd sg.incitēturincitārētur
1st pl.incitēmurincitārēmur
2nd pl.incitēminīincitārēminī
3rd pl.incitenturincitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incitāincitāre
pres. 2nd pl.incitāteincitāminī
fut. 2nd sg.incitātōincitātor
fut. 3rd sg.incitātōincitātor
fut. 2nd pl.incitātōte—
fut. 3rd pl.incitantōincitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincitāreincitārī
perfect infinitiveincitāvisse
incitāsse
incitātum esse
future infinitiveincitātūrum esseincitātum īrī
present participleincitāns
incitante, incitantem, incitantēs, incitantī, incitantia, incitantibus, incitantis, incitantīs, incitantium
—
perfect participle—incitātus
incitāta, incitātā, incitātae, incitātam, incitātārum, incitātās, incitātī, incitātōrum, incitātōs
future participleincitātūrus
incitātūra, incitātūrā, incitātūrae, incitātūram, incitātūrārum, incitātūrās, incitātūre, incitātūrī, incitātūrīs, incitātūrō, incitātūrōrum, incitātūrōs, incitātūrum
incitandus
incitanda, incitandā, incitandae, incitandam, incitandārum, incitandās, incitande, incitandīs, incitandōrum, incitandōs
gerundincitandī, incitandō, incitandumsupineincitātum, incitātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aestu incitato
at high tide.
equos incitatos sustinere
to bring horses to the halt when at full gallop.
navem remis concitare, incitare
to row hard.
aliquem ad cupiditatem incitare
to rouse a person's interest, cupidity.
aestus ex alto se incitat (B. G. 3.12)
the tide is coming in.

in-cĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to set in rapid motion, to hasten, urge forwards; and with se, to put one's self in rapid motion, to hasten, rush (freq. and class.).
I. Lit.
A. In gen.: vehementius equos incitare, Caes. B. C. 2, 41, 4: saxa per pronum, Sall. H. 3, 22 Dietsch: hastas, Val. Fl. 1, 409: stellarum motus tum incitantur, tum retardantur, Cic. N. D. 2, 40, 103: naves longas remis, Caes. B. G. 4, 25, 1; cf.: lintres magno sonitu remorum incitatae, id. ib. 7, 60, 4: navigio remis incitato, id. ib. 3, 14, 6: alii ex castris sese incitant, sally out, id. B. C. 2, 14, 3; cf.: cum ex alto se aestus incitavisset, had rushed in, id. B. G. 3, 12, 1; and: quo major vis aquae se incitavisset, id. ib. 4, 17, 7: duabus ex partibus sese (naves) in eam (navem) incitaverant, id. B. C. 2, 6, 4; cf. id. ib. 3, 24, 3.—Prov.: incitare currentem, to spur a willing horse, i. e. to urge a person who does not need urging, Cic. Phil. 3, 8, 19; cf. id. Q. Fr. 1, 1, 16; v. curro.—
B. In partic., to cause to grow larger, i. e. to augment, increase, to promote the growth of (not ante-Aug.; cf. excito, I. B.): hibernis (Enipeus amnis) incitatus pluviis, swollen, Liv. 44, 8, 6: frequentibus fossuris terra permiscetur, ut incitari vitis possit, Col. 4, 22, 3; 4, 33. fin.; 3, 21, 7.—
II. Trop., to incite, encourage, stimulate, rouse, excite, spur on.
A. In gen.: aliquem imitandi cupiditate, Cic. Brut. 92, 317: quibus (causis) mentes aut incitantur aut reflectuntur, id. de Or. 1, 32, 53: animos, opp. sedare, id. Or. 19, 63: ipsum ingenium diligentia etiam ex tarditate incitat, id. ib. 2, 35, 147: quorum studio legendi meum scribendi studium in dies incitatur, id. Div. 2, 2, 5: quamquam ea incitatur in civitate ratio vivendi, id. de Or. 3, 60, 226: stultas cogitationes, Hirt. B. G. 8, 10, 4: quoniam ad hanc voluntatem ipsius naturae stimulis incitamur, Cic. Rep. 1, 2 fin.; cf.: juvenes ad studium et ad laborem, id. de Or. 1, 61, 262: aliquem ad servandum genus hominum, id. Fin. 3, 20, 66: multa Caesarem ad id bellum incitabant, Caes. B. G. 3, 10, 1: aliquem ad bellum atque arma, Liv. 1, 27, 3: aliquem ad amplissimam spem, Suet. Caes. 7: cujus voluptatis avidae libidines temere et effrenate ad potiundum incitarentur, Cic. de Sen. 12, 39: incitabant (animum ferocem) praeterea conrupti civitatis mores, Sall. C. 5, 8: cum tibia lumbos incitat, Juv. 6, 315. —
B. In partic.
1. To inspire. nam terrae vis Pythiam Delphis incitabat, naturae Sibyllam, Cic. Div. 1, 36, 79: mente incitati, id. Ac. 2, 5, 14; id. Cat. 63, 93.—
2. In a bad sense, to excite, arouse, stir up: neque enim desunt, qui istos in me atque in optimum quemque incitent, Cic. Fl. 28, 66; cf. id. Fam. 12, 2, 1: et consules senatum in tribunum et tribunus populum in consules incitabat, Liv. 4, 2, 1: his vocibus cum in se magis incitarent dictatorem, id. 8, 33, 1: opifices facile contra vos incitabuntur, Cic. Ac. 2, 47, 144 (shortly before, concitentur); Hirt. B. G. 8, 35 fin.: milites nostri pristini diei perfidiā incitati, Caes. B. G. 4, 14, 3: civitas ob eam rem incitata, id. ib. 1, 4: judices, Quint. 6, 4, 10.—
3. (Acc. to I. B.) To augment, increase, enhance: consuetudo exercitatioque et intellegendi prudentiam acuit et eloquendi celeritatem incitat, Cic. de Or. 1, 20, 90; so, caelibum poenas, Tac. A. 3, 25.—Hence, incĭtātus, a, um, P. a. (set in rapid motion; hence), swiftly running, flowing, sailing, flying, etc.; in gen., rapid, swift.
A. Lit.: imperator equo incitato se in hostes immittens, at full speed, Cic. N. D. 3, 6, 15: equo incitato, Caes. B. G. 4, 12 fin. (for which: citato equo; v. cito): milites cursu incitato in summo colle ab hostibus conspiciebantur, advancing rapidly, id. ib. 2, 26, 3; cf. in the foll. B.: mundi incitatissima conversio, Cic. Rep. 6, 18 (shortly before: conversio concitatior).—
B. Trop.: cursus in oratione incitatior, Cic. Or. 59, 201; cf. so of speech: Herodotus sine ullis salebris quasi sedatus amnis fluit: Thucydides incitatior fertur, id. ib. 12, 39.—Adv.: incĭtātē (acc. to B.), of speech, quickly, rapidly, violently: fluit incitatius, Cic. Or. 63, 212: quod incitatius feratur (locutio), id. ib. 20, 67.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincitō

Latin citō Latin incitō From in- (“in, at, on”) + citō (“set in rapid motion; encourage, incite”).

Descendants
  • Catalanincitar
  • Englishincite
  • Frenchinciter
  • Italianincitare
  • Occitanincitar
  • Portugueseincitar
  • Romanianincita
  • Sardinianinchitare
  • Sardinianintzidare
  • Sardinianincidai

In English words that came into English from incitō

  • inciteincitō
  • incitementincitāmentum
  • incitantincitans

Quick answers

What does incitō mean in Latin?
incitō, a verb, means “to set in rapid motion, hasten, urge forwards, speed up, accelerate, quicken; to cause to grow larger; augment, increase”.
What are the principal parts of incitō?
incitō, incitāre, incitāvī, incitātum (first conjugation).
How do you pronounce incitō?
In classical Latin, [ˈɪŋ.kɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin̠ʲ.t͡ʃi.to].
Where does incitō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin incitō.
Which English words come from incitō?
English words that go back to Latin incitō include incite, incitant and incitement.