noun · neutersecond declension
incitāmentum
incitāmentum n (genitive incitāmentī)
Meaning
- incitement, inducement, incentive
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quod animum incitatincitāmentum -ī (n) — in Epistulae, ch. 2
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incitāmentum | incitāmenta |
| genitive | incitāmentī | incitāmentōrum |
| dative | incitāmentō | incitāmentīs |
| accusative | incitāmentum | incitāmenta |
| ablative | incitāmentō | incitāmentīs |
| vocative | incitāmentum | incitāmenta |
incĭtāmentum, i, n. id.,
I. an incitement, inducement, incentive.
I. In abstr. with gen. or ad: et periculorum et laborum, * Cic. Arch. 10, 23:
educandi, Plin. Pan. 27, 1: turbarum, Amm. 21, 12 al.: ad honeste moriendum, Curt. 9, 5, 4; so, ad incessendum, id. 3, 11, 5.— With quo and comp.: inclinatio senatus incitamentum Tiberio fuit quo promptius adversaretur, Tac. A. 2, 38.— In plur.: incitamenta irarum, Tac. A. 1, 55: victoriae, id. Agr. 32: spei, Curt. 4, 14, 1 al.— II. In concr., of persons (in Tac.):
Sextia uxor, quae incitamentum mortis et particeps fuit, that instigated, Tac. A. 6, 29 fin.—In plur.: acerrima seditionum ac discordiae incitamenta interfectores Galbae, id. H. 2. 23.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
incitāmentum ī, n
incito, an incitement, inducement, incentive, stimulus: periculorum, i. e. to endure: ad se tuendum ingens, Cu.: incitamenta victoriae, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinincitāmentum
Latin citō Latin incito Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin incitāmentum From incito + -mentum.
In English words that came into English from incitāmentum
- incitementincitāmentum