LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive

ōscitō

ōscitō (present infinitive ōscitāre, perfect active ōscitāvī, supine ōscitātum)
Classical[ˈoːs.kɪ.toː]Ecclesiastical[ˈɔʃ.ʃi.to]

Meaning

  1. to open one's mouth, gape
  2. to open out, unfold
  3. to gape with weariness, yawn

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ōscitōōscitābamōscitābōōscitāvīōscitāveramōscitāverō
2nd sg.ōscitāsōscitābāsōscitābisōscitāvistīōscitāverāsōscitāveris
3rd sg.ōscitatōscitābatōscitābitōscitāvitōscitāveratōscitāverit
1st pl.ōscitāmusōscitābāmusōscitābimusōscitāvimusōscitāverāmusōscitāverimus
2nd pl.ōscitātisōscitābātisōscitābitisōscitāvistisōscitāverātisōscitāveritis
3rd pl.ōscitantōscitābantōscitābuntōscitāvērunt
ōscitāvēre
ōscitāverantōscitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ōscitemōscitāremōscitāverimōscitāvissem
2nd sg.ōscitēsōscitārēsōscitāverīsōscitāvissēs
3rd sg.ōscitetōscitāretōscitāveritōscitāvisset
1st pl.ōscitēmusōscitārēmusōscitāverīmusōscitāvissēmus
2nd pl.ōscitētisōscitārētisōscitāverītisōscitāvissētis
3rd pl.ōscitentōscitārentōscitāverintōscitāvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ōscitā—
pres. 2nd pl.ōscitāte—
fut. 2nd sg.ōscitātō—
fut. 3rd sg.ōscitātō—
fut. 2nd pl.ōscitātōte—
fut. 3rd pl.ōscitantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveōscitāre—
perfect infinitiveōscitāvisse—
future infinitiveōscitātūrum esse—
present participleōscitāns—
perfect participle—oscitāta
oscitātā, oscitātae, oscitātam, oscitātārum, oscitātās, oscitātī, oscitātōrum, oscitātōs, oscitātus
future participleōscitātūrus
ōscitātūra, ōscitātūrā, ōscitātūrae, ōscitātūram, ōscitātūrārum, ōscitātūrās, ōscitātūre, ōscitātūrī, ōscitātūrīs, ōscitātūrō, ōscitātūrōrum, ōscitātūrōs, ōscitātūrum
—
gerundōscitandī, ōscitandō, ōscitandumsupineōscitātum, ōscitātū

oscĭto, āre, v. n., and oscĭtor, āri, v. dep. (
I. inf. oscitarier, Turp. ap. Non. 322, 18; or Com. Rel. v. 15 Rib.) [oscieo], to open the mouth wide, to gape.
I. Of plants, to open, unclose: oscitat in campis caput a cervice revulsum, of the plant lion's-mouth, Enn. ap. Serv. Verg. A. 10, 396; cf. Col. 10, 260; and: (arborum) folia cotidie ad solem oscitant, turn towards the sun, Plin. 16, 24, 36, § 88.—
II. Of living beings, to gape, yawn: ut pandiculans oscitatur, Plaut. Men. 5, 2, 80; * Lucr. 3, 1065: clare ac sonore oscitavit, Gell. 4, 20, 8.— With acc.: quid adhuc oscitamus crapulam hesternam, August. Ver. Rel. 3.—
B. Trop., to be listless, drowsy, inactive (cf.: dormio. sterto): cum majores (calamitates) impendere videantur, sedetis et oscitamini, i. e. are listless, idle, negligent, Auct. Her. 4, 36, 48; cf. the foll.—Hence, oscĭtans, antis, P. a., listless, sluggish, lazy, negligent (class.): interea oscitantes opprimi, Ter. And. 1, 2, 10: quae Epicurus oscitans allucinatus est, qs. half asleep, Cic. N. D. 1, 26, 72.—Of abstract things: oscitans et dormitans sapientia, Cic. de Or. 2, 33, 144.—* Adv.: oscĭtanter, carelessly, negligently: quod ille tam solute egisset, tam leniter, tam oscitanter, Cic. Brut. 80, 277.

Origins

From ōs (“mouth”) + citō (“to cause to move”).

Ibero-Romance
  • Portuguesebocejar
  • Spanishacezar
  • Spanishbostezar
  • Asturianbociarfrom Old Leonese bocezar
  • Asturianbocexarfrom Old Leonese bocezar
  • Asturianbocezarfrom Old Leonese bocezar
  • Leonesebocexarefrom Old Leonese bocezar
  • Mirandesebocejarfrom Old Leonese bocezar
  • Galicianbocexar
Borrowings
  • Englishoscitate
  • Italianoscitare
  • Portugueseoscitar
  • Esperantooscedi
  • Idoocitar
Italo-Romance
  • Italianspannecitare
  • Tarantinodescetare

In English words that came into English from ōscitō

  • oscitantōscitāns
  • oscitationōscitātiō
  • oscitateōscitātus

Quick answers

What does ōscitō mean in Latin?
ōscitō, a verb, means “to open one's mouth, gape; to open out, unfold; to gape with weariness, yawn”.
What are the principal parts of ōscitō?
ōscitō, ōscitāre, ōscitāvī, ōscitātum (first conjugation, no passive).
How do you pronounce ōscitō?
In classical Latin, [ˈoːs.kɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔʃ.ʃi.to].
Which English words come from ōscitō?
English words that go back to Latin ōscitō include oscitant, oscitation and oscitate.