LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

citō1

citō (present infinitive citāre, perfect active citāvī, supine citātum)
Classical[ˈkɪ.toː]Ecclesiastical[ˈt͡ʃiː.to]

Meaning

  1. to cause to move, excite
  2. to summon, invite, call
    Ambiguae si quando citabere testis incertaeque rei, Phalaris licet imperet ut sis falsus et admoto dictet periuria tauro, summum crede nefas animam praeferre pudoriIf ever you are summoned as witness to an uncertain and doubtful case, though a Phalaris may demand you to be false and dictate perjuries with his moved bull, believe the greatest wrong is to prefer life to honor and by life to lose the reason of life.c. 100 CE – c. 130 CE, Juvenalis, Saturae VIII.80–4

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.citōcitābamcitābōcitāvīcitāveramcitāverō
citārō
2nd sg.citāscitābāscitābiscitāvistī
citāstī
citāverās
citārās
citāveris
3rd sg.citatcitābatcitābitcitāvitcitāverat
citārat
citāverit
citārit
1st pl.citāmuscitābāmuscitābimuscitāvimuscitāverāmuscitāverimus
citārimus
2nd pl.citātiscitābātiscitābitiscitāvistis
citāstis
citāverātis
citārātis
citāveritis
citāritis
3rd pl.citantcitābantcitābuntcitāvērunt
citāvēre, citārunt
citāverant
citārant
citāverint
citārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.citemcitāremcitāverim
citārim
citāvissem
citāssem
2nd sg.citēscitārēscitāverīscitāvissēs
citāssēs
3rd sg.citetcitāretcitāverit
citārit
citāvisset
citāsset
1st pl.citēmuscitārēmuscitāverīmus
citārīmus
citāvissēmus
citāssēmus
2nd pl.citētiscitārētiscitāverītis
citārītis
citāvissētis
citāssētis
3rd pl.citentcitārentcitāverint
citārint
citāvissent
citāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.citorcitābarcitābor
2nd sg.citāris
citāre
citābāris
citābāre
citāberis
citābere
3rd sg.citāturcitābāturcitābitur
1st pl.citāmurcitābāmurcitābimur
2nd pl.citāminīcitābāminīcitābiminī
3rd pl.citanturcitābanturcitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.citercitārer
2nd sg.citēris
citēre
citārēris
citārēre
3rd sg.citēturcitārētur
1st pl.citēmurcitārēmur
2nd pl.citēminīcitārēminī
3rd pl.citenturcitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.citācitāre
pres. 2nd pl.citātecitāminī
fut. 2nd sg.citātōcitātor
fut. 3rd sg.citātōcitātor
fut. 2nd pl.citātōte—
fut. 3rd pl.citantōcitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecitārecitārī
citārier
perfect infinitivecitāvisse
citāsse
citātum esse
future infinitivecitātūrum essecitātum īrī
present participlecitāns—
perfect participle—citātus
future participlecitātūrus
citātūra, citātūrā, citātūrae, citātūram, citātūrārum, citātūrās, citātūre, citātūrī, citātūrīs, citātūrō, citātūrōrum, citātūrōs, citātūrum
citandus
gerundcitandī, citandō, citandumsupinecitātum, citātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

citatum agmen rapere
to lead the army with forced marches.
flumen citatum fertur
the rivers flows with a rapid current.
equo citato or admisso
at full gallop.
citato gradu incedere (cf. sect. II. 5)
to advance rapidly.
aliquem testem alicuius rei (in aliquid) citare
to cite a person to give evidence on a matter.

cĭto, āvi, ātum (
I. part. perf. gen. plur. citatūm, Att. ap. Non. p. 485; inf. pass. citarier, Cat. 61, 42), 1, v. freq. a. cieo.
I. To put into quick motion, to move or drive violently or rapidly, to hurl, shake, rouse, excite, provoke, incite, stimulate, promote, etc. (mostly post-Aug. and poet.; in earlier authors usu. only in P. a.): citat hastam, Sil. 4, 583: arma, Stat. Th. 8, 124: gradum, Claud. VI. Cons. Hon. 510: urinam, Cels. 2, 19: pus, id. 5, 28, n. 13: umorem illuc, id. 4, 6: alvum, Col. 7, 9, 9: ubi luctandi juvenes animosa citavit gloria, Stat. Th. 6, 834. —
2. Of plants, to put or shoot forth: virgam, Col. 3, 6, 2; 4, 15, 2: radices, id. 5, 5, 5; id. Arb. 10, 3; Pall. Feb. 9, 6.—
B. Trop.: isque motus (animi) aut boni aut mali opinione citetur, be called forth, Cic. Tusc. 3, 11, 24 Orell. N. cr. (cf.: motus cieri, id. ib. 1, 10, 20).—
II. (Like cieo, 2.) With reference to the termination ad quem, to urge to, call or summon to (class.; esp. freq. in lang. of business; syn.: voco, adesse jubeo): patres in curiam per praeconem ad regem Tarquinium citari jussit, Liv. 1, 47, 8; id. 3, 38, 6 and 12: senatum, id. 9, 30, 2: in fora citatis senatoribus, id. 27, 24, 2: tribus ad sacramentum, Suet. Ner. 44; cf. Cat. 61, 43: judices citati in hunc reum consedistis, Cic. Verr. 2, 1, 7, § 19: citari nominatim unum ex iis, etc., i. e. for enrollment for milit. service, Liv. 2, 29, 2; id. Epit. libr. 14; Val. Max. 6, 3, 4.—
B. Esp.
1. In law, to call the parties, to see whether they are present (syn.: in jus vocare, evocare): citat reum: non respondet. Citat accusatorem... citatus accusator non respondit, non affuit, Cic. Verr. 2, 2, 40, § 98; 2, 2, 38, § 92; id. Div. in Caecil. 13, 41; so of those accused, Cic. Verr. 2, 2, 38, § 92; id. Mil. 19, 50; Suet. Tib. 11; 61.—And of the roll of a gang of slaves: mancipia ergastuli cottidie per nomina, Col. 11, 1, 22 al.—Hence, to accuse: cum equester ordo reus a consulibus citaretur, Cic. Sest. 15, 35; Vitr. 7 praef.; and facetiously, Plaut. Curc. 1, 3, 6.—With gen. of the charge or penalty: omnes ii... abs te capitis C. Rabirii nomine citantur, Cic. Rab. Perd. 11, 31; cf.: ne proditi mysterii reus a philosophis citaretur, Lact. 3, 16, 5.—Of witnesses: in hanc rem testem totam Siciliam citabo, Cic. Verr. 2, 2, 59, § 146; Suet. Caes. 74; Quint. 6, 4, 7.—
b. Beyond the sphere of judicial proceedings: testem, auctorem, to call one to witness, to call upon, appeal to, quote, cite: quamvis citetur Salamis clarissimae testis victoriae, Cic. Off. 1, 22, 75: quos ego testes citaturus fui rerum a me gestarum, Liv. 38, 47, 4: poëtas ad testimonium, Petr. 2, 5: libri, quos Macer Licinius citat identidem auctores, Liv. 4, 20, 8.—To call for votes or opinions in the senate, haec illi, quo quisque ordine citabantur, Plin. Ep. 9, 13, 18.—Of an appeal to a god for aid, etc., Ov. F. 5, 683; Cat. 61, 42.—
2. (Like cieo, II. C.) In gen., to mention any person or thing by name, to name, mention, call out, proclaim, announce (rare but class.; syn. laudo): omnes Danai reliquique Graeci, qui hoc anapaesto citantur, Cic. Fin. 2, 6, 18: victorem Olympiae citari; cf. Nep. praef. § 5; Liv. 29, 37, 9; Stat. Th. 6, 922: paeanem, to rehearse, recite, Cic. de Or. 1, 59, 251: io Bacche, to call, Hor. S. 1, 3, 7 (cf.: triumphum ciere, Liv. 45, 38, 12, infra cieo, II. C. 2.); Col. 11, 1, 22.—Hence, cĭtātus, a, um, part., driven, urged on, hastened, hurried; and P a., quick, rapid, speedy, swift (opp. tardus; class.).
A. Prop., freq.: citato equo, at full gallop, Caes. B. C. 3, 96; Liv. 1, 27, 7; 3, 46, 6; so, equis, id. 1, 5, 8; cf. Verg. A. 12, 373 al.: jumentis, Suet. Ner. 5: pede, Cat. 63, 2: tripudiis, id. 63, 26: citato gradu, Liv. 28, 14, 17: passibus, Sen. Hippol. 9: axe, Juv. 1, 60: citatum agmen, Liv. 35, 30, 1: citatiore agmine ad stativa sua pervenit, id. 27, 50, 1; so, citatissimo agmine, id. 22, 6, 10 al.: amnis citatior, id. 23, 19, 11: flumen, Sen. Herc. Fur. 178: nautae, Prop. 1, 8, 23: rates, Sen. Hippol. 1048; Luc. 8, 456: currus, Sil. 8, 663: Euro citatior, Sil. 4, 6: alvus citatior, Plin. 7, 15, 13, § 63.—Also instead of an adv. (cf. citus, B.): Rhenus per fines Trevirorum citatus fertur, Caes. B. G. 4, 10: ferunt citati signa, Liv. 41, 3, 8: penna citatior ibat, Sil. 10, 11.—
B. Trop., quick, rapid, vehement, impetuous: argumenta acria et citata, Quint. 9, 4, 135; and transf. to persons: in argumentis citati atque ipso etiam motu celeres sumus, id. 9, 4, 138: Roscius citatior, Aesopus gravior fuit, id. 11, 3, 111; 11, 3, 17: pronuntiatio (opp. pressa), id. 11, 3, 111: citatior manus (opp. lenior), id. 11, 3, 102: soni tum placidi tum citati, Gell. 1, 11, 15.—Adv.: cĭtātē, quickly, speedily, nimbly, rapidly (perh. only in the two foll. examples): piscatores citatius moventur, Quint. 11, 3, 112: ut versus quam citatissime volvant, id. 1, 1, 37.

Origins

From cieō (“to move, stir”) + -tō.

Descendants
  • Catalancitar
  • Germanzitieren
  • Italiancitare
  • Englishcitefrom Old French citer
  • Frenchciterfrom Old French citer
  • Portuguesecitar
  • Romaniancita
  • Spanishcitar
  • Swedishcitera
adverb
citō̆2
citō̆
Classical[ˈkɪ.toː]Ecclesiastical[ˈt͡ʃiː.to]

Meaning

  1. quickly, fast
  2. soon, before long, within a short time

cĭtŏ, adv., v. cieo,
I. P. a. fin.

Origins

From citus + -ō.

Descendants
  • Italiancito
  • Portuguesecedofrom Old Galician-Portuguese cedo
  • Sardinianchito
  • Spanishcedo
  • Spanishcito
  • Asturianceofrom Old Leonese cedo
  • Mirandesecedicofrom Old Leonese cedo
  • Galiciancedofrom Old Galician-Portuguese cedo
  • Galicianceofrom Old Galician-Portuguese cedo

Quick answers

What does citō mean in Latin?
citō, a verb, means “to cause to move, excite; to summon, invite, call”.
What are the principal parts of citō?
citō, citāre, citāvī, citātum (first conjugation).
How do you pronounce citō?
In classical Latin, [ˈkɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈt͡ʃiː.to].